Άγιε Βασίλη, δεν είσαι εντάξει!

Η ετήσια έκθεση της Unicef ήταν και πάλι αποκαλυπτική. Εκατοντάδες χιλιάδες
παιδιά γεννιούνται με μια μπάλα κανονιού δεμένη στα πόδια…

20.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα! Το 1/3 των παιδιών σε
διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής πεθαίνουν πριν φθάσουν στην
ηλικία των 5 ετών… 400 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5-14 ετών
εργάζονται κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες σε ολόκληρο τον κόσμο…

ΤΕΡΑΤΩΔΕΙΣ αριθμοί, μακρινοί και δραματικοί, τόσο όσο να λειτουργούν σαν
εικόνες εξωπραγματικές, δηλαδή καθησυχαστικές, άρα απο-ενοχοποιητικές.

Παρέλαση «στιγμιοτύπων» πόνου, έγχρωμο και θεαματικό εμπόριο «ανθρωπιάς» στα
τηλεοπτικά «ράφια», επιδιώκει να αναζωπυρώσει στο «γόνιμο» έδαφος των
Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη που έχουμε μέσα μας…

Έναν Άγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να
«είναι εντάξει», τις άγιες μέρες του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να ξεχνιέται
όλο τον υπόλοιπο χρόνο.

ΠΑΝΤΩΣ, ΕΔΩ ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ…

Παρέλαση «στιγμιοτύπων» πόνου, έγχρωμο και θεαματικό εμπόριο «ανθρωπιάς» στα τηλεοπτικά «ράφια», επιδιώκει να αναζωπυρώσει στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων τον Άγιο Βασίλη που έχουμε μέσα μας

Ευτυχώς τα πράγματα στη χώρα μας, στον τομέα αυτό, πάνε καλά. Όπως σημειώνει η
έκθεση της Unicef «η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνες τις χώρες που
παρέχουν αρκετά καλές συνθήκες διατροφής, υγιεινής και μόρφωσης στα παιδιά».

Φυσικά έτσι είναι…

Δεν μπορεί τώρα λίγες χιλιάδες σύγχρονοι Όλιβερ Τουίστ των δρόμων και των
φαναριών τους ­ οι περισσότεροι «εισαγόμενοι», όπως υποστήριξε πρόσφατα ο
υφυπουργός της Παιδείας ­ να αμαυρώσουν την εικόνα…

Κι αν ακόμη 75 χιλιάδες περίπου ανήλικοι ­ σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης
έρευνας ­ «ναρκοθετούν» τα χρόνια της αθωότητάς τους στις φάμπρικες της
«αδήλωτης» εργασίας, ε, επιτέλους, ας γίνει γνωστό ότι υπάρχουν και νόμοι που
το απαγορεύουν…

Και αφού οι νόμοι απαγορεύουν την παιδική εργασία, καλά κάνει και η Στατιστική
μας Υπηρεσία που αποφεύγει να καταγράψει κάτι που απαγορεύεται να φαίνεται…

Φυσικά έτσι είναι…

Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά… Στο κάτω-κάτω της γραφής ακόμη κι αν
όλα τα παραπάνω ισχύουν, η χώρα μας βρίσκεται ψηλά στην κλίμακα της
φιλανθρωπίας… Ίσως και γι’ αυτό το ελληνικό τμήμα της Unicef ήρθε τέταρτο
από πλευράς εσόδων στην Ευρώπη το 1996, με έσοδα 850 εκατομμύρια δραχμές, ενώ
το 1997 παρουσιάστηκε εκπληκτική άνοδος. Μάλιστα ο προπέρσινος τηλεμαραθώνιος
που διοργανώθηκε από την Unicef και τη ΝΕΤ συγκέντρωσε για τα παιδιά ­ θύματα
της πείνας ­ το ποσό-ρεκόρ των 152,5 εκατομμυρίων δραχμών!

Νάσου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών… Το λογιστικό πρόσωπο της
φιλανθρωπίας προσπαθεί να ξεγελάσει την πείνα του τέρατος…

Ο ΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Καλοσύνη των «κερμάτων», δημόσια εκτεθειμένη, για την εξαγορά της συνείδησης.
Η φιλανθρωπία στην επαιτεία που μαλακώνει την καρδιά, αλλά δεν εξαλείφει τη ζητιανιά.

Το «δέντρο της ελεημοσύνης», εκεί στο Σύνταγμα, που προσπαθεί να αναπλάσει τη
βιτρίνα του γέρικου σώματος της κοινωνίας των ανισοτήτων και να κρύψει το
δάσος της εκμετάλλευσης, αν και το πιο ψηλό στην Ευρώπη, δεν φτάνει για να
φωτίσει την πλατεία της απελπισίας, λίγα μέτρα πιο κάτω, στην Κουμουνδούρου.
Πολυεθνικές εταιρείες προβάλλουν με κάθε μέσον τη συμμετοχή τους σε
φιλανθρωπικές εκστρατείες, γνωρίζοντας καλά ότι οι «μπίζνες» με τη φτώχεια
έχουν πολλαπλά θετικά αποτελέσματα για τις ίδιες.

Εκτός ότι συμβάλλει στον εξωραϊσμό της δημόσιας εικόνας τους,

* άλλοτε είναι φοροαπαλλαγή (στην Αμερική μεγάλες εταιρείες τροφίμων που
μοιράζουν τέτοιες μέρες απούλητα ή με κοντινή ημερομηνία λήξεως είδη τους
στους αστέγους, έχουν εξασφαλίσει φορολογικές ελαφρύνσεις και εγγυήσεις ότι
τυχόν μηνύσεις για στομαχικά προβλήματα δεν θα φτάσουν στα δικαστήρια),

* άλλοτε αποτελεί ευκαιρία αύξησης των κερδών τους (με πρόσφατη διαφήμισή της
η Lacoste γνωστοποιεί ότι καθιερώνει έκπτωση στα προϊόντα της αν ο πελάτης
προσφέρει το παλιό του μπουφάν που αναλαμβάνει η εταιρεία να το δώσει στον
φτωχό συμπολίτη μας)

* και άλλοτε απαλλάσσει από άχρηστα είδη και από τα έξοδα καταστροφής τους
όπως στην παρακάτω εκπληκτική περίπτωση.

ΤΟ «ΦΑΡΜΑΚΟ» ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Στη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, πολλές περιοχές χρειάστηκαν βοήθεια σε
φάρμακα και ιατρικό εξοπλισμό. Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, διάφορες
φαρμακευτικές εταιρείες και φιλανθρωπικές οργανώσεις, ανταποκρίθηκαν στις
εκκλήσεις και έστειλαν χιλιάδες τόνους φαρμάκων. Γρήγορα όμως κυκλοφόρησαν
φήμες ότι τα περισσότερα φάρμακα ήταν ακατάλληλα ή και επικίνδυνα. Η «Ιατρική
Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» αποφάσισε να ερευνήσει το θέμα επειδή και
παλιότερα είχε συμβεί κάτι παρόμοιο με τα φάρμακα που είχαν σταλεί από
φιλανθρωπικές οργανώσεις και κρατικούς φορείς στους σεισμοπαθείς του Μεξικού
και της Αρμενίας και στους φτωχούς της Αφρικής. Έτσι, μια ομάδα υπευθύνων της
«Ιατρικής Επιθεώρησης» ήρθαν σε επαφή με την Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ, το
Γραφείο Ανθρωπιστικών Υποθέσεων της Commision, την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας
και διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις και συγκέντρωσαν και διένειμαν τα
φάρμακα. Τα συμπεράσματα, όπως δημοσιεύονται στο τελευταίο τεύχος της
«Ιατρικής Επιθεώρησης της Νέας Αγγλίας» (18-12-1997), είναι συγκλονιστικά:
«Στα φάρμακα που έστειλαν οι εταιρείες περιλαμβάνονταν ιατρικό υλικό του
στρατού από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λευκοπλάστες με ημερομηνία 1961 και άλλο
«χρήσιμο» φαρμακευτικό υλικό… Τα φάρμακα αυτά ήταν ακατάλληλα στο σύνολό
τους. Τότε γιατί τα έστειλαν στη Βοσνία; Η εξήγηση είναι απλή: πρώτον, επειδή
με τον τρόπο αυτό οι εταιρείες απαλλάσσονταν από το κόστος καταστροφής τους
που ανέρχεται στα 2 χιλιάδες δολάρια ανά τόνο, δεύτερον, επειδή οι «δωρεές»
αυτές εκπίπτουν από τη φορολογία και, τρίτον, φυσικά, επειδή οι κεφαλαιοκράτες
ιδιοκτήτες των φαρμακευτικών εταιρειών παρουσιάζουν έτσι ένα φιλάνθρωπο
πρόσωπο. Αδιαφορώντας, βέβαια, για το γεγονός ότι φόρτωσαν μια χώρα που είχε
αυξημένες ανάγκες με 20 χιλιάδες περίπου τόνους επικίνδυνων φαρμάκων, για την
καταστροφή των οποίων έπρεπε τώρα να πληρώσει γύρω στα 40 εκατομμύρια δολάρια».

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του
κόσμου, ας θυμηθούμε τα τραχιά λόγια των Αντόρνο – Χορκχάιμερ που ταιριάζουν
σ’ όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία.

«Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη
δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία
μας δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».