«Επά Έλληνας και σην Ελλάδα ξένος»

Γιώργος – Νίνα Ιωαννίδη. «Τώρα μας λένε ότι δεν υπάρχουν τα δικά μας ονόματα στις σχετικές καταστάσεις. Από την Πρόνοια είπαν ότι άλλος με το όνομά μου βρίσκεται στη Λάρισα»

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ μαθηματικός εκείνος και δασκάλα η γυναίκα του, ο 64χρονος Γιώργος
και η Νίνα Ιωαννίδη νιώθουν για μια ακόμη φορά ξένοι. Μονάχα που τώρα αυτό
τους πικραίνει περισσότερο, γιατί το νιώθουν στην Ελλάδα, «σην πατρίδα», όπως
λένε. «Επά Έλληνας και σην Ελλάδα ξένος».

Ο Γιώργος Ιωαννίδης σκύβει το κεφάλι. Προσπαθεί, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει
όλα όσα συμβαίνουν. Τα πλαστά διαβατήρια που τους λένε ότι έχουν, την άδεια
παλιννόστησης που δεν τους δίνουν, και τους άλλους, με τα ίδια ονόματα που
ήρθαν από την Αμπχαζία.

«Ήρθαμε στις 23 Οκτωβρίου του 1997. Μέχρι τότε ζούσαμε στο Γκαντιάρι της
Αμπχαζίας. Έχουμε και δυο παιδιά. Μια κόρη και ένα γιο που ήρθαν νωρίτερα».
Από τα παιδικά τους χρόνια, όπως λένε, το όνειρο ήταν να έρθουν στην Ελλάδα.
Θα τελείωναν τα παιδιά τις σπουδές και όλοι μαζί θα έρχονταν. Το κορίτσι τους
ήρθε νωρίτερα, το 1990. Το αγόρι σπούδαζε γιατρός στη Σιβηρία. Η αρρώστια του
κ. Γιώργου ­ σήμερα είναι παράλυτος ­ τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τις σπουδές
του. Άρχισε και ο πόλεμος και έκλεισαν τα σύνορα στην Αμπχαζία. Έτσι ήρθε στην
Ελλάδα, στην αδερφή του. «Ευτυχώς τα παιδιά μας έχουν πάρει άδεια
παλιννόστησης. Τώρα πώς είναι εκείνα Έλληνες και εμείς όχι… Ειπά τους, αλλά
απόκριση δεν πήρα».

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Ο πόλεμος στην Αμπχαζία άλλαξε πολύ τις συνθήκες τις ζωής τους. Δυστυχία και
φόβος. Περίμεναν, όμως, ότι θα τελείωνε. Μάταια. «Ήταν άγριες μέρες. Τα σύνορα
έκλεισαν. Δεν μπορούσαμε να φύγουμε. Κάποια στιγμή ήρθε στο σπίτι μας ένας
γνωστός, από μια πόλη 40 χιλιόμετρα μακριά. Από το Σότσι της Ρωσίας». (Το
όνομά του είναι στη διάθεση της εφημερίδας). Τους ρώτησε αν ήθελαν να πάνε
στην Ελλάδα και τους πληροφόρησε ότι υπήρχε η ευκαιρία να φύγουν και μάλιστα
ότι από την πατρίδα θα πλήρωναν τα έξοδα και θα τους βοηθούσαν να ετοιμάσουν
τα χαρτιά τους.

«Ήρθαν από το σύλλογο του Σότσι. Ήθελαν τα σοβιετικά διαβατήρια και
πιστοποιητικά γεννήσεως. Τα δώσαμε. Γύρισαν την Αμπχαζία και μάζεψαν αιτήσεις
από 80 άτομα». Ύστερα από καιρό τούς πληροφόρησαν ότι μόνο οι 36 είχανε
«καθαρά στοιχεία» για να έρθουνε στην Ελλάδα.

Το Μάιο του 1997, στο πλαίσιο μιας εκδήλωσης που έκανε η Γενική Γραμματεία
Απόδημου Ελληνισμού, τους κάλεσαν να πάνε στο Σότσι. «Ο άνδρας μου ήταν
άρρωστος. Πήγα εγώ. Συνεννοήθηκαν κιόλας, γιατί τα σύνορα ήταν κλειστά, να
περάσουμε», λέει η Νίνα Ιωαννίδου. «Είχαν έρθει από την Ελλάδα συγκροτήματα
και αντιπροσωπεία βουλευτών. Μας κάλεσαν να πούμε γιατί θέλαμε να έρθουμε στην
Ελλάδα. Σηκώθηκαν και μίλησαν διάφοροι. Από αυτούς κάποιοι που τους γνώριζα
χρόνια, όπως ο Κωνσταντίνος Σαρακάτσης και ο Αναστάσης Ανδρονικίδης. Όλοι
είπαμε για τα δεινά από τον πόλεμο, τους φόβους μας.

Ο Σαρακάτσης τούς είπε πως τον είχαν απαγάγει για ένα μήνα οι Γεωργιανοί και
πήραν λύτρα για να τον αφήσουν. Ο Ανδρονικίδης τούς έδειξε τα καμένα πέλματα
των ποδιών του, από τα βασανιστήρια όπου του έκαναν ληστές, όταν μπήκαν σπίτι
του. Μίλησα και εγώ».

ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ

Τα διαβατήρια με τα οποία ο Γιώργος και η Νίνα Ιωαννίδη ήρθαν στην Ελλάδα

Όπως θυμάται η κυρία Νίνα, το λόγο είχε πάρει ένα μέλος της αντιπροσωπείας και
τους είχε εξηγήσει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά επειδή η περιοχή τους
ήταν εμπόλεμη, θα προσπαθούσαν να τους φέρουν στην Ελλάδα. Στο τέλος του
Ιουλίου του 1997 πήραν όλοι τα διαβατήρια και τις βίζες ­ αν και είχαν
καθυστερήσει πολύν καιρό από τότε που έδωσαν τα χαρτιά ­ και την 1η Αυγούστου
του ίδιου χρόνου 25 άτομα έφτασαν στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. «Εμείς δεν
μπορέσαμε τότε, γιατί ο σύζυγός μου ήταν σοβαρά άρρωστος. Ήρθαν, όμως, άλλοι
συγγενείς. Εμείς φτάσαμε στην Ελλάδα τον Οκτώβρη, μαζί με άλλες επτά
οικογένειες.

Δεν μας σταμάτησαν πουθενά και δεν μας είπαν ότι είχαμε πλαστά χαρτιά. Όταν,
όμως, πήγαμε στην Αστυνομία για να πάρουμε την άδεια, τότε μας είπαν ότι τα
χαρτιά μας δεν είναι σωστά. Αργότερα, από την Πρόνοια μας πληροφόρησαν ότι στη
Λάρισα κάποιος άλλος με το όνομα του άνδρα μου υπάρχει στα κομπιούτερ».

Ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η οικογένεια του Γρηγόρη Γραμματικόπουλου,
επίσης από την Αμπχαζία, που ήρθε με το ίδιο γκρουπ, το ίδιο διάστημα, αλλά
και άλλοι. Σε εκείνους, όταν ήρθαν στο αεροδρόμιο, είπαν ότι μπήκαν στη χώρα
άλλοι με τα ίδια ονόματα, ότι έχουν πλαστά χαρτιά και δεν τους έχουν δώσει
άδεια παραμονής.