ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Να τα πούμε;

ΤΟ ΠΡΩΤΟ κουδούνι χτύπησε λίγο πριν από τις οχτώ. Μια μικρή τύψη προς στιγμήν
διέκοψε το όνειρό μου, αλλά τελικά δεν υπέκυψα: συγκεντρώθηκα ξανά στο όνειρο.
Δύο, μπορεί και τρεις ώρες μετά ξαναχτύπησε το κουδούνι. Αυτή τη φορά ήμουν
προετοιμασμένη για όλα. Ανοίγω την πόρτα και βλέπω δυο χαμογελαστές
πιτσιρίκες, με τριγωνάκια στο χέρι, που θα μπορούσαν άνετα να χτυπήσουν ένα
ρέιβ πάρτι μετά, αν το έθιμο δεν προέβλεπε να ευχόμαστε «Καλήν εσπέραν»
πρωί-πρωί. Μου ‘φτιαξαν το κέφι. Ξεκίνησαν να λένε τα κάλαντα, αλλά κάπου στη
μέση… σταμάτησαν. «Δεν είμαστε σίγουρες για παρακάτω», ομολόγησαν σκασμένες
στο γέλιο. Ούτε κι εγώ, αλλά ύστερα από ολιγόλεπτη «σύσκεψη» βρέθηκε η
συνέχεια, και ολοκληρώθηκε το έθιμο. Αλλά μετά ήρθε το δίλημμα: και τώρα τι
δίνεις σε δυο δεκατριάχρονα που χτύπησαν τυχαία την πόρτα σου; Κατοστάρικο;
Πεντακοσάρικο; Χιλιάρικο; Ο Γιωργάκης πάντως που είναι τεσσάρων χρόνων και
άκουγε μαγεμένος τα μεγαλύτερά του πιτσιρίκια να «τα λένε», τους έδωσε είκοσι
πέντε δραχμές, κι ένα από τα εκπληκτικά του χαμόγελα. Όταν όμως αργότερα η
μαμά του άνοιξε την πόρτα για να βγει έξω από το σπίτι, είδε τα νομίσματα
αφημένα στο χαλάκι! «Δεν θα είχα αφήσει ποτέ το παιδί να κάνει την κίνηση ή,
να σου πω την αλήθεια, ούτε που θα άνοιγα την πόρτα, μου είχαν τελειώσει και
τα ψιλά από το πρωί», μου έλεγε έξαλλη ακόμα από τη συμπεριφορά τους η φίλη
μου. Τουλάχιστον δεν την επισκέφτηκε η Σωτηρία που με το χτύπημα του
κουδουνιού ζητάει ευγενικά να την οδηγήσουν στην κοντινότερη… πρίζα (!) για
να συνδέσει το ηλεκτρικό της αρμόνιο. Και πάντως σίγουρα δεν της χτύπησε την
πόρτα η Χαρά, αφού φέτος, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια, της απαγορεύτηκε
το… εορτοδάνειο «κάλαντα», κι ας επέμενε, κι ας πείσμωνε, κι ας χτυπιόταν.
«Μα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν ότι τα κάλαντα είναι για το έθιμο κι όχι
για τα λεφτά. Να μην αποτιμούν σε χρήμα τα πάντα. Αμάν πια», μου έλεγε ακόμα
πιο συγχυσμένη η μητέρα της. Που είναι βαθιά νυχτωμένη… Όπως και η μητέρα
του μικρού – Μήτσου, που της είχαν μόλις… κλέψει το πορτοφόλι και του
ζητούσε ­ «μόνο για μια ώρα» ­ ένα πεντοχίλιαρο. Στο τέλος αναγκάστηκε να πει
η ίδια τα κάλαντα!