ΠΡΟΣΩΠΑ Η μαγειρική στο χρηματιστήριο

Ο «Οδηγός Μισλέν», η βίβλος των καλοφαγάδων, του έδωσε τρία αστέρια. Το
χρηματιστήριο όμως απογοήτευσε τον μεγάλο σεφ Μπερνάρ Λουαζώ.

Μπερνάρ Λουαζώ. Ο μεγάλος σεφ δεν δελέασε τους επενδυτές

Ο ΜΠΕΡΝΑΡ Λουαζώ είναι ένας από τους κορυφαίους σεφ της Γαλλίας. Το εστιατόριό
του, το «La Cote dΌr» στο Σωλιέ, μια μικρή πόλη της Βουργουνδίας δυτικά της
Ντιζόν, είναι ένα από τα μόλις 21 στη Γαλλία με τρία αστέρια στον περίφημο
«Οδηγό Μισλέν». Καλοφαγάδες απ’ όλο τον κόσμο καταφθάνουν εκεί για να γευτούν
τις γαστριμαργικές εμπνεύσεις του Λουαζώ. Ο οινολόγος του εστιατορίου ψάχνει
σε κελάρια σε όλη τη Γαλλία αναζητώντας τα καλύτερα κρασιά. Ο αρχισερβιτόρος
επισκέπτεται τις οικοτεχνίες της Βουργουνδίας και πλουτίζει απ’ αυτές τον
δίσκο των τυριών του εστιατορίου. Και οι βοηθοί του Λουαζώ συναγωνίζονται για
να προσφέρουν τα γευστικότερα και ωραιότερα παρουσιασμένα εδέσματα.

Ωστόσο η είσοδος, την περασμένη εβδομάδα, της «Μπερνάρ Λουαζώ Α.Ε.» στο
χρηματιστήριο δεν δελέασε τους επενδυτές. Η εταιρεία περιλαμβάνει το
εστιατόριο και το ξενοδοχείο των τριάντα δωματίων στο οποίο στεγάζεται, μια
μπουτίκ με αντικείμενα που στολίζουν το τραπέζι, το παρισινό εστιατόριο «Tante
Louise» που αγόρασε τον Αύγουστο και τη δραστηριότητα του Μπερνάρ Λουαζώ ως
συμβούλου μαγειρικής. «Έτσι θα εξασφαλίσω τη συνέχεια της επιχείρησής μου»,
είχε πει ο Λουαζώ. «Θα μου δώσει μια ανάσα». Αλλά την περασμένη εβδομάδα που
έγινε η διαπραγμάτευση της μετοχής, η τιμή της έκλεισε στο χαμηλότερο σημείο
της διακύμανσής της ­ «έπεσε σαν αποτυχημένο σουφλέ», έγραψαν οι «Σάντεϊ
Τάιμς». Σύμφωνα με τους αναλυτές, οι επενδυτές δεν φάνηκαν πρόθυμοι να
αγοράσουν τις μετοχές επειδή είναι μία επιχείρηση που βασίζεται σε ένα και
μόνο πρόσωπο και πίστεψαν πως, αν πάθει κάτι ο Λουαζώ, οι μετοχές θα χάσουν
κάθε αξία.

Ο Λουαζώ είναι 47 χρόνων και εργάζεται ως μάγειρος από το 1968. Όπως λέει σε
συνέντευξή του στο «Bourgogne Magazine», δουλεύει 18 ώρες την ημέρα, 365
ημέρες το χρόνο. Στην κουζίνα δεν είναι σεξιστής ­ «έχω δύο γυναίκες και δεν
θα με πείραζε καθόλου να δω κάποτε μια γυναίκα να παίρνει τη θέση μου»­ και
πιστεύει πως βασικά προσόντα ενός σεφ είναι «η ακρίβεια, η απαιτητικότητα, ένα
μόνιμο αίσθημα ανικανοποίητου». Η συμβουλή του προς τον ερασιτέχνη είναι «να
ψήνει τα πάντα χωριστά και να κρατάει την προσωπικότητά του». Πίνει τον καφέ
του «μ’ έναν κύβο ζάχαρη αν δεν είναι καλός και με κανέναν αν είναι καλός». Η
πρώτη του γευστική συγκίνηση ήταν «η βινεγκρέτ της μητέρας μου» και αν δεν
ήταν αυτό που είναι θα ήθελε να είναι «ηθοποιός· όλοι μου το λένε, ή αλλιώς
διευθυντής επιχείρησης, αρχηγός ανθρώπων». Και παρά το μάλλον απογοητευτικό
ξεκίνημά του στο χρηματιστήριο, θα συνεχίσει, λέει, ως καλός επιχειρηματίας
«να επενδύει και να προσλαμβάνει».