Ένας φίλος φεύγει, τρία εννιάρια έρχονται…

Όταν αποχαιρετάς ένα χρόνο, είναι σα ν’ αποχαιρετάς ένα φίλο που ζήσατε μαζί,
ελπίσατε μαζί, διαψευστήκατε μαζί, και πάλι είσαστε έτοιμοι να ξανασυνάψετε
φιλία υπακούοντας στην ίδια σύμβαση: δεν μπορώ να κάνω χωρίς εσένα, δεν
υπάρχεις χωρίς εμένα.

ΩΣΤΟΣΟ όταν ο χρόνος αυτός, ο ερχόμενος, τυχαίνει να ‘ναι κι ο τελευταίος μιας
χιλιετίας, σε διακατέχει ένα διαφορετικό συναίσθημα. Πρώτα πρώτα έχει τα ίδια
τρία ψηφία, μοναδική φορά σε ολόκληρο τον αιώνα. Η αμέσως προηγούμενη φορά
ήταν το 1888.

Αν δε τύχει να σκεφτείς πως το ψηφίο είναι το 9, δηλαδή το ανάποδο του 6, ή το
πολλαπλάσιο του 3, προβληματίζεσαι ακόμα πιο πολύ για το τι μέλλει να συμβεί.

Κατά περίεργη σύμπτωση ο μεθεπόμενος χρόνος είναι κι αυτός ομοψήφιος στα τρία
νούμερά του: 2000. (Μόνο που πρόκειται για μηδενικά που θα αναστατώσουν συν
τοις άλλοις και τα λογισμικά συστήματα). Επόμενη φορά που θα ξαναπαρουσιαστεί
το ίδιο φαινόμενο είναι το 2111. Καλά κρασιά!

Η τριαδική αντιμετώπιση της φυσικής και της μεταφυσικής (Πατήρ, Υιός και Άγιον
Πνεύμα) έρχεται σε χτυπητή αντίθεση με τη δυαδική σύλληψη των ηλεκτρονικών
υπολογιστών (ναι – όχι, λάθος – σωστό), αυτών που θα πάθουν ακριβώς την πλάκα
τους το έτος 2000. Αν φτώχυνε η ζωή μας σε ιδέες και αισθήματα είναι επειδή
ίσως από το τρία περάσαμε στο δύο.

Το 9 όμως παραμένει το πολλαπλάσιο του 3 και σε τρεις μέρες είναι γεγονός. Το
3 επανακάμπτει και ως: τρεις εννέα 27, δηλαδή 2+7=9, πάλι. Μπαίνουμε λοιπόν
στη ζώνη του εννιά, ενώ η ζώνη της ΟΝΕ (αλλιώς: ω, ναι) είναι κι αυτή ηχητική
σύντμηση του ΕΝΝΕΑ.

Στο βιβλίο της αστρολόγου κυρίας Λίτσας Πατέρα, που μόλις κυκλοφόρησε από τις
εκδόσεις Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνης, μαθαίνουμε πλήθος πράματα σοβαρά για την
επιστήμη της αστρολογίας και για την κρίσιμη σημασία του αριθμού 9. Το βιβλίο
αναφέρεται κυρίως στους τρεις πρόσφατα (πρόσφατο όταν ασχολείσαι με το σύμπαν
είναι κι ένα γεγονός προ χιλίων ετών), ανακαλυφθέντες νέους πλανήτες και στις
επιπτώσεις που έχουν στη ζωή μας, δηλαδή του πλανήτη Ουρανού (1781), του
πλανήτη Ποσειδώνα (1848) και του πλανήτη Πλούτωνα (1930), αφού όπως γράφει στη
σελίδα 21 του βιβλίου της «βασική αρχή για την αστρολογία είναι ότι ένας
πλανήτης αρχίζει να επιδρά από τη στιγμή που μαθαίνουμε την ύπαρξή του».

Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με κάθε νέα ανθρώπινη ύπαρξη; Επιδρά από τη
στιγμή που πληροφορούμαστε την ύπαρξή της. Γεννιέμαι σημαίνει αρχίζω να
υπάρχω. Με ανακάλυψαν από το χάος της ανυπαρξίας. Η κυρία Πατέρα, σαν μητέρα
παιδιών, σωστά γράφει κάπου αλλού ότι «όλο το σύμπαν καθρεφτίζεται στο σώμα
ενός νεογέννητου μωρού». Αφού «είναι λάθος να πιστεύουμε ότι όλα είναι
απολύτως προκαθορισμένα και ότι δεν γίνεται να ξεφύγουμε από τα γραμμένα ή να
επέμβουμε με βάση τις δικές μας επιλογές (…). Οι κυκλικοί ρυθμοί των
πλανητών αντανακλώνται κι απεικονίζονται στις διαδρομές και στους ρυθμούς των ανθρώπων…».

(…) Η αστρολογία δεν μοιράζει τον κόσμο σε φέτες… Καθετί αναδύεται από το
προηγούμενο και κυοφορεί αυτό που θα το ακολουθήσει. (…) Τα ζώδια που
συγκροτούν στον ουρανό μια νοητή ζώνη γύρω από την ελλειπτική τροχιά του ήλιου
παρέχουν μια κυκλική απεικόνιση της ύπαρξης και όχι μια γραμμική εκδοχή της(…).

«… Δεν πρέπει να τα βλέπουμε σαν “κουτάκια στο αρχείο”, γιατί τα πράγματα
μέσα στον κύκλο είναι αλλιώς (…). Κάθε ζώδιο συνδέεται με αυτό που βρίσκεται
απέναντί του σε μια σχέση αντίθεσης και συμπλήρωσης. Το ζευγάρι δηλαδή ενωμένο
διαθέτει τις ποιότητες του όλου (…). Πολλαπλός λοιπόν ο ρόλος με τον οποίο
συνδέονται μεταξύ τους (τα ζώδια) με βάση τις πυρηνικές τους ιδιότητες».

Καιρό είχα να διαβάσω ένα τόσο σοβαρό και κατατοπιστικό βιβλίο για την
αστρολογία που δίνει και την ευκαιρία σε όσους ενδιαφέρονται να ερμηνεύσουν
τον αιώνα που κλείνει με ένα άλλο κλειδί.

Και να μάθω σαν Σκορπιός ότι οι Σκορπιοί «περνάν από σκοτεινά λαγούμια, όπου
πεθαίνουν όσα στοιχεία δεν ανήκουν πραγματικά στην ψυχή τους. Μετά είναι η
έξοδος στο φως, στην αναγέννηση της νέας ζωής».

Μα υπάρχει κι άλλο αισιόδοξο μήνυμα στο βιβλίο της κυρίας Πατέρα: ότι φεύγουμε
πια από την επίδραση του Πλούτωνα και τον αστερισμό των Ιχθύων και μπαίνουμε
στο ζώδιο του Υδροχόου, δηλαδή της Γνώσης. «Μετά τέτοια γνώση, τι συγχώρεση;»,
(Τόμας Στερν Έλιοτ). Συγχώρεση εννοούσε για το δέντρο της. Σήμερα που το
δέντρο της Γνώσης έγινε δάσος, η μεταρρύθμιση δεν είναι τάχα απαραίτητη;

Στην ουσία δηλαδή ζούμε τον αγώνα της εξόδου μας από τον σκοτεινό Πλούτωνα και
της εισόδου μας στον φωτεινό Υδροχόο.

Αλλά για το τι θα συμβεί το έτος με τα τρία εννιάρια, δεν θέλω να πω
περισσότερα. Το βιβλίο της κυρίας Πατέρα τα λέει σχεδόν όλα.