ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η απορία του Τζάσαμ

«Θέλω να ρωτήσω τον αμερικανικό λαό και τον αγγλικό λαό: τι σας έχει κάνει ο
ιρακινός λαός και μας τιμωρείτε έτσι;». Από το νοσοκομείο Αλ Γιαρμούκ της
Βαγδάτης, ο τραυματισμένος Τζάσαμ θέλει μια απάντηση.

Υπόθεση Λιουίνσκι. «Επαναλαμβάνω την ερώτησή μου: υπήρξε εκσπερμάτιση, ναι ή όχι;» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

ΤΟ 1985, λίγο πριν βομβαρδίσει τη Λιβύη, ο Ρόναλντ Ρήγκαν δήλωνε ότι οι
Ηνωμένες Πολιτείες «δεν έχουν πρόβλημα με τον λιβυκό λαό». Το 1991, λίγο πριν
βομβαρδίσει το Ιράκ, ο Τζωρτζ Μπους βεβαίωνε ότι η χώρα του «δεν έχει πρόβλημα
με τον ιρακινό λαό». Το 1998, την ώρα που βομβαρδιζόταν γι’ άλλη μια φορά το
Ιράκ, ο Τόνυ Μπλαιρ επαναλάμβανε μονότονα ότι η Δύση «δεν έχει πρόβλημα με τον
ιρακινό λαό». Υπάρχει άραγε ένας κεντρικός ηλεκτρονικός υπολογιστής ­
διερωτάται ο Ρόμπερτ Φισκ της «Ιντιπέντεντ» ­ που παράγει σωρηδόν τέτοιες
εκφράσεις; Λειτουργεί στην Ντάουνινγκ Στρητ κανένα «υπουργείο των κλισέ» που
κάνει τον Ρόμπιν Κουκ, αυτόν τον ένθερμο υποστηρικτή της ηθικής εξωτερικής
πολιτικής, να επαναλαμβάνει τη θλιβερή στη χυδαιότητά της φράση που είχε
πρωτοχρησιμοποιήσει το 1991 ο στρατηγός Σβάρτσκοπφ για την αναγκαιότητα
«υποβιβασμού» των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Σαντάμ; Κι αν οι όλοι αυτοί οι
πολιτικοί δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους λαούς, γιατί τους βομβαρδίζουν,
τους καίνε, τους εξαθλιώνουν με κυρώσεις, τους εξευτελίζουν;

Τα κίνητρα του πλανητάρχη, που έκαναν τον διευθυντή της «Λιμπερασιόν» Σερζ
Ζυλύ να μιλήσει για την «πιο φονική πεολειξία της Ιστορίας», τα ξέρουμε. Η
επιλογή του Σαντάμ μπορεί να εξηγηθεί σε ψυχαναλυτικό επίπεδο. Το δίδυμο
Αμερική-Ιράκ, γράφει ο Ζυλύ, μοιάζει μ’ ένα σαδο-μαζοχιστικό ζευγάρι σε
παγκόσμια κλίμακα, ένα ζευγάρι που και τα δύο μέλη του το χρησιμοποιούν για να
διαιωνίζουν την εξουσία τους. Ο Σαντάμ, επιπλέον, αποτελεί έναν ιδανικό
συνένοχο γιατί δεν κατάλαβε ποτέ (ή δεν θέλησε να καταλάβει) τον ρόλο που
παίζουν σήμερα τα μέσα ενημέρωσης. Δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι πιο
αποτελεσματικές κι από τα χημικά όπλα είναι οι εικόνες. Αντί να αφήσει
ελεύθερους τους ξένους δημοσιογράφους να παρουσιάζουν εικόνες από τη φτώχεια
και τους βομβαρδισμούς, συμπεριφέρεται σαν τον Μπρέζνιεφ. Δείχνει μια πλαστή
όψη του Ιράκ, την όψη μιας χώρας που ως εκ θαύματος αποφεύγει τους
βομβαρδισμούς. Προσφέρει έτσι στους Αμερικανούς αυτό που θέλουν: έναν πόλεμο
χωρίς αίμα.

Όλα αυτά καλά. Οι δύο άσπονδοι φίλοι μπορούν να απολαμβάνουν όσο θέλουν τις
διαστροφές τους, συμπεριλαμβανομένης και της παρακολούθησής τους από
ηδονοβλεψίες σαν τον Τόνυ Μπλαιρ. Το ερώτημα είναι: γιατί πρέπει σώνει και
καλά να εκσπερματώνουν πάνω στον ιρακινό λαό; Τι φταίνε αυτοί οι άνθρωποι και
πληρώνουν τα παιχνίδια της διεθνούς πολιτικής, της διεθνούς οικονομίας, του
διεθνούς σεξ;

Η πιο επικίνδυνη πλευρά της χρόνιας σύγκρουσης των ΗΠΑ με το Ιράκ, γράφει ο
Μπερνάρντο Βάλι στη «Ρεπούμπλικα», είναι ο κίνδυνος να δικαιωθεί ο Σάμιουελ
Χάντιγκτον και η θεωρία του για τη σύγκρουση των πολιτισμών. Χριστιανοί
εναντίον μουσουλμάνων. Οι καλοί με τους κακούς. Αχ, Μόνικα.