Απάνθρωπο παιχνίδι με τον λαό του Ιράκ

«Βομβαρδίστε τους πίσω στην παλαιολιθική εποχή». Η αγαπημένη φράση των
Αμερικανών στρατηγών κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Την θυμήθηκαν
ξανά το 1990, όταν η Αεροπορία ισχυριζόταν ότι μπορούσε να απελευθερώσει το
Κουβέιτ χωρίς τη συμβολή των χερσαίων δυνάμεων.

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ… σήμερα οι εξελίξεις τείνουν να απορρίψουν τους βομβαρδισμούς ως
τακτική μιας άλλης εποχής. Δεν πρόκειται να έχουν αποτέλεσμα οι βομβαρδισμοί
της Βαγδάτης. Και ο Σαντάμ θα αναδειχθεί για ακόμη μια φορά νικητής εις βάρος
της Δύσης.

Οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας αγωνίζονται να αφοπλίσουν έναν
απόμακρο δικτάτορα εφαρμόζοντας μία ­ εξ ορισμού ­ αποτυχημένη πολιτική. Καμία
αμφιβολία επί τούτου. Αυτή είναι η τέταρτη εκστρατεία κατά του Χουσεΐν. Και η
έκτη «τελευταία προειδοποίηση». Όλες οι προηγούμενες ήταν ατελέσφορες. Και η
προχθεσινή ομιλία του Μπλερ στη βρετανική Βουλή δεν έπεισε κανέναν ότι αυτή θα
είναι διαφορετική.

Βρετανοί και Αμερικανοί ουσιαστικά παραδέχθηκαν ότι είχαν πιαστεί σε παγίδα.
Οι κυρώσεις απέτυχαν να μετακινήσουν τον Σαντάμ από τον θρόνο του. Το ίδιο και
οι βομβαρδισμοί. Το ίδιο και ο εξοπλισμός των εχθρών του. Το ίδιο και η
ηθελημένη απομόνωσή του. Όλες αυτές οι αποτυχίες όμως δεν ήταν ανώδυνες. Το
τίμημα το πλήρωσαν οι άνθρωποι εκείνοι που υποτίθεται θα έβγαιναν,
μακροπρόθεσμα, κερδισμένοι. Οι Ιρακινοί πολίτες. Είναι εύκολο, βέβαια, να
επιρρίψει κανείς τις ευθύνες στον Σαντάμ. Σε τελική ανάλυση, όμως, δεν είναι ο
Σαντάμ αυτός που επέβαλε στους Ιρακινούς τη θανατική ποινή. Και κάποια στιγμή,
σε αυτόν τον μακρύ κατάλογο αποτυχιών, αρχίζει να αναρωτιέται κανείς ποιος
τελικά φταίει.

ΜΟΙΡΑΙΟ ΛΑΘΟΣ

Το ότι επετράπη στον Χουσεΐν, το 1991, να παραμείνει στην εξουσία ήταν,
αναμφισβήτητα, ένα μοιραίο λάθος.

Και το να λέει ο Μπλερ ότι η διπλοπροσωπία του δεν μπορούσε να είχε τότε
προβλεφθεί είναι τουλάχιστον αφελές. Όσο αφελή ήταν και τα μέσα που
χρησιμοποίησε η Δύση για να τον «επαναφέρει στην τάξη». Οι οικονομικές
κυρώσεις περισσότερο ενισχύουν παρά υπονομεύουν τα διεφθαρμένα καθεστώτα.

Ο Σαντάμ, ο Μιλόσεβιτς, ο Κάστρο και ο Καντάφι αποτελούν ζωντανές αποδείξεις.

Ο πόλεμος τώρα έχει τη δική του λογική. Και η ανάληψη στρατιωτικής δράσης
μπορεί να οδηγήσει στη νίκη μόνο όταν γίνεται χωρίς περιορισμούς, χωρίς όρια ­
χρονικά ή άλλα.

Μπορεί λοιπόν η Βρετανία να επιθυμεί την καταστροφή του οπλοστασίου του
Σαντάμ, φαίνεται όμως ότι δεν την επιθυμεί διακαώς.

Το ίδιο ίσχυε το 1990, το ίδιο ισχύει και σήμερα. «Επιθυμώ διακαώς» σημαίνει
διεξάγω πραγματικό πόλεμο. Και τους πραγματικούς πολέμους τους δίνουν οι
χερσαίες δυνάμεις.

Αυτή η «πρωτότυπη» συμμαχία Βρετανίας – ΗΠΑ μπορεί να αισθάνεται ότι δεν έχει
ανάγκη την έγκριση των Ηνωμένων Εθνών προκειμένου να επέμβει στο Ιράκ.

Έχει ανάγκη όμως από μία συλλογική θέληση για επιτυχία. Αυτό που γίνεται
αυτές τις μέρες δεν είναι παρά ένα παιχνίδι. Παιχνίδι με τον Σαντάμ και
παιχνίδι ­ απάνθρωπο παιχνίδι ­ με τον λαό του. Όταν ο Τόνι Μπλερ υποσχέθηκε
χθες «καμία πρόταση, προετοιμασία ή πρόθεση» αποστολής χερσαίων δυνάμεων στο
Ιράκ, προσέφερε, απλά, μία ακόμα νίκη στον πρόεδρό του. Και ο Σαντάμ δεν
χρειάζεται άλλες νίκες.

Η δύναμή του θα μπορούσε να περιοριστεί αποτελεσματικότερα μέσω της επαφής,
του εμπορίου, των ανοιχτών συνόρων και της ενθάρρυνσης της διαφωνίας. Αυτά
είναι τα πραγματικά όπλα του σύγχρονου φιλελευθερισμού.

Θα τον έσβηναν από τον χάρτη ταχύτερα από χίλιες βόμβες.