Του γυρίζει μπούμερανγκ

Αν η πρώτη αεροπορική επιδρομή εναντίον της Βαγδάτης υποχρέωσε τους
Ρεπουμπλικανούς αντιπάλους του προέδρου Κλίντον να αναβάλλουν τη διαδικασία
για την παραπομπή του, δεν συνέβη το ίδιο με τη δεύτερη.

Το επιτελείο. Ο πρόεδρος Κλίντον περιτριγυρισμένος από τους στενότερους συνεργάτες του στο Οβάλ Γραφείο, ανακοινώνει στους δημοσιογράφους την απόφαση για βομβαρδισμό τού Ιράκ

Ο ΠΡΟΑΛΕΙΦΟΜΕΝΟΣ για την προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων, Μπομπ
Λίβινγκστον, προειδοποίησε τους βουλευτές, χθες, ότι η αναβληθείσα ψηφοφορία
θα μπορούσε να αρχίσει και σήμερα και για τον λόγο αυτό τους καλούσε να μην
απομακρυνθούν από την Ουάσιγκτον. Στους κύκλους των Ρεπουμπλικανών επικρατούσε
σκεπτικισμός για τη χρονική στιγμή της πραγματοποίησης της επίθεσης εναντίον
του Ιράκ.

«Ποτέ δεν θα πρέπει να υποτιμάς έναν απελπισμένο πρόεδρο», δήλωσε ο επικεφαλής
της Επιτροπής Κανονισμού της Βουλής, Τζέραλντ Σόλομον.

«ΜΙΜΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ»

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο πρόεδρος Κλίντον μιμείται την περίφημη ταινία,
κατά την οποία Αμερικανός πρόεδρος κηρύσσει πόλεμο σε μία χώρα για να
αποσπάσει την προσοχή από σεξουαλικό του σκάνδαλο. Για να αντικρούσει αυτές
ακριβώς τις κατηγορίες, ο Κλίντον στην ομιλία του, με προσοχή και
λεπτομέρειες, απαρίθμησε τους στόχους της επίθεσης, υποστηρίζοντας ότι σ’
αυτήν συμφώνησαν ομόφωνα όλα τα μέλη του προεδρικού Συμβουλίου Ασφαλείας.

Και η πλειοψηφία των Αμερικανών πήρε το μέρος του προέδρου τους,
δικαιολογώντας την απόφασή του για επιδρομές εναντίον του Ιράκ και
απορρίπτοντας την ιδέα ότι το έκανε για να καθυστερήσει τη διαδικασία της
ψηφοφορίας για την παραπομπή του με το ερώτημα της αποπομπής.

Η δημοσκόπηση της εφημερίδας «USA Today» έδειξε πως 74% των Αμερικανών
εγκρίνουν την προεδρική απόφαση, 13% αποδοκιμάζουν, ενώ το 62% δεν βλέπει
«ύποπτα κίνητρα».

Τα ύποπτα κίνητρα όμως, επιβεβαιώνουν ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές, που
αναφέρουν ότι την απόφαση του βομβαρδισμού είχε πάρει ο Κλίντον πριν ακόμα
αναχωρήσει από το Ισραήλ και πριν πάρει στα χέρια του την περιβόητη έκθεση του
αρχιεπιθεωρητή του ΟΗΕ.

«ΕΙΧΕ ΣΥΜΜΟΡΦΩΘΕΙ»

Χαρακτηριστικό είναι ότι κανένας δεν έκανε λόγο για την έκθεση του Διεθνούς
Πρακτορείου Ατομικής Ενέργειας, που αναφέρει ακριβώς το αντίθετο: ότι δηλαδή
το Ιράκ έχει συμμορφωθεί πλήρως με τις υποδείξεις. Από τους υπέρμαχους της
παραπομπής όμως, το 62% υποστηρίζει πως ο πρόεδρος διέταξε την επιδρομή για να
καθυστερήσει την εναντίον του διαδικασία.

Από την πλειοψηφία όμως που είναι αντίθετοι στην παραπομπή, το 81% πιστεύει
πως ο πρόεδρος ήταν δικαιολογημένος που διέταξε τις επιδρομές.

Σε ένα ειρωνικό παίξιμο της φαρσοκωμωδίας που η ζωή αντιγράφει τον
κινηματογράφο, ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Wag the Dog» Ρόμπερτ ντε Νίρο
εργάζεται πυρετωδώς υπέρ της επιβίωσης του προέδρου στον Λευκό Οίκο.

Ο Ντε Νίρο, που υποδύεται στην ταινία έναν στενό συνεργάτη Αμερικανού προέδρου
(υπεύθυνο για την προβολή όλων των καλών στοιχείων του προέδρου), τηλεφωνεί
συνεχώς στους Ρεπουμπλικανούς βουλευτές, προσπαθώντας να τους πείσει να
ψηφίσουν υπέρ του Κλίντον.

Οι περισσότεροι όμως από τους αμφιταλαντευόμενους ως τώρα Ρεπουμπλικανούς
βουλευτές, έχουν εξαγριωθεί με την «κομπίνα» του προέδρου και είναι σίγουρο
πλέον πως θα τον καταψηφίσουν.

ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΙ ΚΥΚΛΟΙ εκφράζουν σχεδόν τη βεβαιότητα ότι οι επιθεωρητές του ΟΗΕ
θα επιστρέψουν σύντομα στο Ιράκ και μέσα στον Ιανουάριο η UNSCOM θα αναλάβει
και πάλι τα καθήκοντά της, σίγουρα όμως με άλλον επικεφαλής, καθώς η
αξιοπιστία του Ρίτσαρντ Μπάτλερ έχει ανεπανόρθωτα τρωθεί, ιδίως επειδή, «χωρίς
να ενημερώσει προηγουμένως κανέναν», ο Αυστραλός επικεφαλής της ομάδας των
επιθεωρητών διέταξε τα μέλη της αποστολής να εγκαταλείψουν το ιρακινό έδαφος.
Ο κ. Μπάτλερ, που έφθασε χθες το πρωί στον ΟΗΕ, συνοδευόμενος από ισχυρή
αστυνομική δύναμη, αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.

Υπάρχει και η άποψη ότι αυτή η αμερικανοβρετανική στρατιωτική επίθεση, χωρίς
να έχει προηγηθεί έγκριση των Ηνωμένων Εθνών, δεν μπορεί, όπως και οι
προγενέστερες, «να πετύχει μεγάλα πράγματα». Επομένως τα Ηνωμένα Έθνη πρέπει
να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους, να επαναπροσδιορίσουν τη στάση της
διεθνούς κοινότητας για το Ιράκ, ιδιαίτερα στο θέμα των κυρώσεων που
επιβλήθηκαν προ οκταετίας.