ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η αγάπη μένει μετά από μας

ΠΑΝΩ στο τραπέζι μου είναι απλωμένο ένα παλιομοδίτικο τραπεζομάντιλο με εμφανή
τα σημάδια του χρόνου. Κι αν μερικοί δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν βάζω στη θέση
του κάτι πιο φανταχτερό, είναι επειδή δεν ξέρουν ότι αυτό το τραπεζομάντιλο το
είχε υφάνει η γιαγιά μου στον κρητικο αργαλειό της και μου το χάρισε όταν μου
μιλούσε για την εποχή που ο αργαλειός ήταν το μόνο μέσο επιβίωσης τής, υπό
διωγμόν, βενιζελικής οικογένειάς της.

Τα πράγματα μένουν μετά από μας. Και τα κοχύλια μέσα στο ψάθινο καπέλο τα είχε
μαζέψει το Λενάκι, η φίλη μου, πέρσι το καλοκαίρι και μου τα χάρισε όταν
έφευγα από το Σαλάντι των διακοπών μας. «Πολλά μου δίνεις, εσύ τι θα
κρατήσεις;» αντιστάθηκα παρά τη χαρά που με γέμιζε η απλόχερη αγάπη της.
Γέλασε: «Μη σε νοιάζει. Εγώ θα μαζέψω κι άλλα». Δεν πρόλαβε να μαζέψει άλλα
για τον εαυτό της, τα άφησε όλα σε μας, μαζί με την αρμυρή της μνήμη.

Η αγάπη μένει μετά από μας. Ο υπέροχος πίνακας που βλέπω μόλις μπαίνω στο
σπίτι, μου θυμίζει πάντα τον Δημήτρη, τον δημιουργό του. Το ίδιο και η μικρή
μηχανή εσπρέσο που μου χάρισε όταν με μάθαινε να πίνω αυτό το είδος καφέ, τις
ώρες που με παρηγορούσε με υπομονή στις απογοητεύσεις της ζωής μου.

Η δημιουργία μένει μετά από μας. Κομμάτια ανθρώπων ριγμένα κάπου μέσα σου, σαν
κρύσταλλα πολυελαίου που κάπου έσπασε. Μνήμες κρυμμένες στις πιο σκιερές
γωνιές, που την απρόσμενη στιγμή σε γεμίζουν φως. Τα πράγματα ζούνε μετά από
μας.

Η αγάπη ζει μετά από μας. Ό, τι δώσαμε, όσα δώσαμε, είναι αυτά που μένουν από
τον καθένα μας. Είναι το απαλό άρωμα του περάσματός μας. Πώς το λέει ο
ποιητής; «Δίνε δωρεάν τον χρόνο αν θέλεις να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια».