ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Κεντροαριστεροί πύραυλοι

Σύντροφοι Μπιλ και Τόνυ: τελικά, ο «Τρίτος Δρόμος» σας δεν μας αρέσει. Δεν
φταίμε εμείς. Εσείς παραλείψατε να μας ενημερώσετε ότι θα περιλαμβάνει και
θυσίες παιδιών.

Κλίντον – Μπλαιρ. «Ναι, είναι πόλεμος ξανά!» (από την «Γκάρντιαν»)

ΤΡΙΑ ΗΤΑΝ τα σενάρια για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν που συζητούσε τον
τελευταίο καιρό η Δύση. Το πρώτο περιλάμβανε τη δολοφονία του δικτάτορα από
ένα μέλος του περιβάλλοντός του: ευκταίο, αλλά δύσκολο, όπως έχει δείξει η
μέχρι σήμερα εμπειρία. Το δεύτερο σενάριο προέβλεπε ένα στρατιωτικό
πραξικόπημα. Διόλου πρωτότυπο. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές
απόπειρες, με ή χωρίς την υποστήριξη της Δύσης, και έχουν αποτύχει όλες. Ο
Σαντάμ έχει αποδειχθεί άτρωτος, στα πραξικοπήματα έχει κάτι σαν ανοσία.

Όταν διαπίστωσαν ότι τα δύο παραπάνω σενάρια δεν είναι αποτελεσματικά, οι
ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανίας άρχισαν να επεξεργάζονται τον
περιβόητο Τρίτο Δρόμο: τη λαϊκή εξέγερση για την ανατροπή του τυράννου. Όχι
πως ο δρόμος αυτός είναι σπαρμένος με άνθη. Ο Βρετανός δημοσιογράφος Ντέηβιντ
Χερστ ενετόπιζε σε πρόσφατο άρθρο του τρία βασικά εμπόδια. Τη μυστηριακή,
μαγική σχεδόν αίσθηση του ανίκητου που αποπνέει ο Σαντάμ. Την πολυδιάσπαση της
αντιπολίτευσης, με τους (πλειοψηφούντες) σιίτες και τους Κούρδους να
υποψιάζονται τους (μειοψηφούντες) σουνίτες ότι δεν θέλουν στην πραγματικότητα
ένα δημοκρατικό Ιράκ για να μη χάσουν την ιστορική τους κυριαρχία. Και τη
βαθιά δυσπιστία της αντιπολίτευσης απέναντι στη Δύση, που έγινε ακόμη
μεγαλύτερη μετά την προδοσία της το 1991 από τον τότε πρόεδρο Μπους.

Ο Τρίτος Δρόμος χρειαζόταν λοιπόν και λίγη βοήθεια: αν οι δυνάμεις του Σαντάμ
υφίσταντο μερικά καίρια και αποφασιστικά πλήγματα από δυτικούς πυραύλους, η
προέλαση της εξέγερσης από την περιφέρεια προς το κέντρο θα γινόταν
ευκολότερα. Κι όσο προχωρούσε ο λαός, τόσο θα απελευθερωνόταν από τον φόβο
του, και θα ενωνόταν με τους στρατιώτες που θα αυτομολούσαν μαζικά, κι όλοι
μαζί θα έφταναν στη Βαγδάτη, θα έπιαναν τον δικτάτορα και θα τον έκλειναν στη φυλακή.

Έτσι κάπως έχει το σχέδιο, όπως τουλάχιστον το συνέλαβε ο ηγέτης του Ιρακινού
Εθνικού Κονγκρέσου (και επίδοξος διάδοχος του Σαντάμ) Άχμεντ Τσαλαμπί. Έμενε η
επιλογή της χρονικής στιγμής για την εφαρμογή του. Η επικείμενη ψηφοφορία στην
αμερικανική Βουλή για την παραπομπή του προέδρου έδωσε τη λύση ­ υποσκάπτοντας
ταυτόχρονα τη σοβαρότητα τόσο της αμερικανοβρετανικής επιχείρησης όσο και των
υποστηρικτών της. Η έλλειψη ουσιαστικού προσχήματος για την έναρξη της
επίθεσης (οι ίδιοι οι επιθεωρητές του ΟΗΕ δηλώνουν ότι τα προβλήματα που είχαν
τον τελευταίο μήνα με τις ιρακινές αρχές δεν ήταν και τόσο σοβαρά) την στερεί
από κάθε νομικοπολιτική βάση. Και οι άμαχοι που σκοτώθηκαν και θα σκοτωθούν,
τα παιδιά που θα χάσουν τη ζωή τους από τους πυραύλους μαζί μ’ εκείνα που
πέθαναν τα τελευταία χρόνια ως αποτέλεσμα των κυρώσεων, σκορπούν με το αίμα
τους και μια αίσθηση αηδίας για τους κεντροαριστερούς ηγέτες του κόσμου μας.