ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γκρεμίστε τους…

«ΣΤΑΘΕΙΤΕ ένα δευτερόλεπτο. Βλέπετε τον τοίχο απέναντί σας; Είστε σίγουροι ότι
σας αξίζει αυτό το θέαμα;».

Η φωνή αργή, επιβλητική. Κοιτάζω τον τσιμεντένιο τοίχο απέναντι. Κουτάκια,
κάγκελα, μαντεύεις από πίσω τη μοναξιά της πόλης, την απομόνωση. Και κάτω στη
ρίζα ένας τεράστιος όγκος σκουπιδιών.

Η φωνή συνεχίζει… «Βάλτε μια αφίσα»… «Όσο υπάρχουν τοίχοι θα είμαστε μαζί
σας»… Μαζί μας; Πώς μαζί μας;

Αλλάζω σταθμό. Εδώ, εδώ, σταμάτα. Στο κρητικό τραγούδι. Θέλω ν’ ακούσω «πότε
θα κάνει ξαστεριά», να ακούσω ήχους αδούλωτης ψυχής, μήπως ανυψωθεί λίγο κι η
δική μου. Μπα. Η παιδική φωνή που τραγουδάει δεν θέλει να κατέβει στον Ομαλό.
Στο Ζαχαριά θέλει να πάει…

Πατάω πάλι το κουμπί. «Μπαμπά, υπάρχουν φτωχά παιδιά που δεν παίρνουν δώρα;»
ρωτάει η αθώα παιδική φωνή. «Ναι», απαντά ο μπαμπάς, «γιατί δεν έχουν λεφτά».
«Και γιατί δεν πάνε στο Τζάμπο;» ξαναρωτά το παιδί. «Έχεις δίκιο, εκεί δεν
υπάρχουν πλούσια και φτωχά παιδιά» συμφωνεί ο μπαμπάς.

Τ’ ακούς Ομάρ; Τ’ ακούς Παναγιωτίτσα; Εκεί πρέπει να πάτε. Μπορεί να βρείτε κι
εκείνο το νέο παιχνίδι που μόλις κυκλοφόρησε όπου νικητής είναι όποιος
«σκοτώσει» με το αυτοκίνητο περισσότερους ανθρώπους… Εκεί θα βρείτε και τον
Άγιο Βασίλη που, φέτος, «κουράστηκε» λέει, έχει και κίνηση και δεν θα κατέβει,
αφού μπορείτε να βρείτε δώρα με τρεις άτοκες δόσεις.

Τόσο πολύ νερό κύλησε από τον Μάη ως τον Δεκέμβρη που να ξεπλύνει όλα τα
χρώματα και ν’ αφήσει μόνο το γκρι του «εφικτού»; Ε, λοιπόν, όχι. Αν ο τοίχος
δεν μας αξίζει, δεν χρειάζεται να βάλουμε αφίσα. Μπορούμε να τον γκρεμίσουμε.
Υπάρχουν καλύτερα πράγματα να βάλουμε στη θέση του.