ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με πνεύμα Χριστουγέννων…

ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΚΡΑΤΟΥΣ, στην καρδιά της Αθήνας. Κολωνάκι. Ήταν μισάνθρωπος; Γιατί:
Είχε παραιτηθεί από τη ζωή; Μήπως δεν είχε καν ζήσει; «Είχε επιλέξει, όπως
φαίνεται, ο ίδιος τη μοναχική ζωή. Είχε αποδράσει από καιρό και είχε φροντίσει
να κόψει όλες τις γέφυρες με τον έξω κόσμο». Αυτό έγραψε ο ρεπόρτερ. «Όπως
φαίνεται…». Δεν βλέπω τίποτε. Διαβάζω πως ο κύριος Κώστας ­ τώρα ούτε καν
κύριος είναι, μονάχα και σκέτα μακαρίτης ­ είχε να δώσει σημεία ζωής έντεκα
ολόκληρους μήνες. Δεν είχε ούτε ηλεκτρικό ούτε θέρμανση ούτε τηλέφωνο. Είχε
κατεβάσει «τον διακόπτη». Έντεκα μήνες καθόταν στην καρέκλα του χολ, στη
νεκρική του ακινησία. Ουδείς τον αναζήτησε. Από το ψύχος ­ του περασμένου
χειμώνα! ­ πέρασε στην άλλη όχθη. Ποιο ψύχος; Παγωνιά ζωής. Χρόνο το χρόνο,
μέρα τη μέρα. Βοήθεια, χριστιανοί. Δεν το είπε. Περηφάνια, περιφρόνηση, παραίτηση;

Θυμάμαι μια παρόμοια ιστορία ηλικιωμένης γυναίκας, πριν από λίγα χρόνια. Τη
βρήκε ο αδελφός της, τρεις μήνες μετά το «φευγιό» της. Και είχε τριάντα χρόνια
να τη δει ­ μετανάστης στην Αμέρικα στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Πικρές
ιστορίες για τα «ψιλά» των εφημερίδων. Ούτε που διαβάζονται. Μας παίρνει μπάλα
η άλλη, η «καυτή επικαιρότητα» της Βιέννης, λόγου χάριν, με τα παζάρια για τα
κοινοτικά πακέτα, της πλατείας Συντάγματος με το «δέντρο» – πρωταθλητή του κ.
δημάρχου και όλων των διψασμένων για το «πνεύμα των Χριστουγέννων» και τα
πολύχρωμα λιλιά της χαράς. «Α, δε θέλω τάχατες ενοχές και λυπητερά
κλαψουρίσματα», είπε. Έβαλα τελεία, πριν μετανιώσω.