ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Με τη βοήθεια του Θεού

Ότι «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός» το ξέραμε. Όπως και ότι ο σκοπός
αγιάζει τα μέσα. Οι νεοναζί, όμως, σύντροφε, τι σχέση μπορεί να έχουν με τον Χριστό;

Κόκκινη πλατεία. Μια μέρα ο Ζιουγκάνωφ θα την κατακτήσει ξανά

ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ του 1992, ο Γκενάντι Ζιουγκάνωφ δέχθηκε στη Μόσχα έναν επισκέπτη
διαφορετικό από τους άλλους. Λεγόταν Ζαν-Φρανσουά Τιριάρ, ήταν Βέλγος και
λίγους μήνες αργότερα εγκατέλειπε τον μάταιο τούτο κόσμο. Προηγουμένως, όμως,
είχε προλάβει να αναπτύξει αξιόλογη δράση στους κόλπους του ευρωπαϊκού
νεοφασισμού. Μέλος των SS της Βαλλονίας (μετά τον πόλεμο καταδικάστηκε σε
φυλάκιση για συνεργασία με τους ναζί) και υποστηρικτής της παραστρατιωτικής
οργάνωσης OAS που αντιτάχθηκε στην ανεξαρτησία της Αλγερίας, ίδρυσε τη
φασιστική ομάδα «Jeune Europe», που τη δεκαετία του ’60 αγωνίστηκε για την
απελευθέρωση της Ευρώπης από το «εβραϊκό κεφάλαιο» και την «αμερικανορωσική
κυριαρχία». Στη συνέχεια οι προσανατολισμοί του άλλαξαν. Και τη δεκαετία του
’80 υποστήριξε με θέρμη τη δημιουργία μιας ευρω-σοβιετικής αυτοκρατορίας από
το Βλαδιβοστόκ μέχρι το Δουβλίνο. Ως αντίβαρο στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Στον στόχο αυτό φαίνεται πως ο Τιριάρ βρήκε συμμάχους τους Ρώσους
κομμουνιστές. Όπως γράφει ο Μάρκο Μοντανάρι στο τελευταίο τεύχος του ιταλικού
περιοδικού γεωπολιτικής «Limes», ο Βέλγος νεοφασίστας συνάντησε στη Μόσχα,
εκτός από τον Ζιουγκάνωφ, και τον πρώην αναπληρωτή γραμματέα του ΚΚΣΕ Γεγκόρ
Λιγκατσώφ. Η δεύτερη αυτή συνάντηση ήταν μακρά και μετά το πέρας της, οι δύο
άνδρες συμφώνησαν πως πρέπει να χρησιμοποιηθεί κάθε μέσο για να αναχαιτιστεί ο
«αμερικάνικος τρόπος ζωής».

Τον Τιριάρ συνόδευε στη Μόσχα ο Κλαούντιο Μούτι, εκδότης του περιοδικού
«Orion» που εξέφραζε τους Ιταλούς νεοφασίστες. Στο περιοδικό αυτό δημοσιεύτηκε
το 1993 επιστολή του Ζιουγκάνωφ, σύμφωνα με τον οποίο το έντυπο αυτό έπρεπε να
«θεωρείται ο μόνος πολιτικός αντιπρόσωπος στην Ιταλία της ενοποιημένης ρωσικής
αντιπολίτευσης». Πρόκειται για μοναδικό ντοκουμέντο, αναφωνεί ο Ιταλός
δημοσιογράφος: δεν έχει ξανασυμβεί κομμουνιστής ηγέτης να αναγνωρίζει επίσημα
ως αντιπρόσωπό του σε μια ξένη χώρα όχι το τοπικό Κ.Κ., αλλά ένα περιοδικό της
Δεξιάς, ή μάλλον της ακροδεξιάς…

Κι έπειτα πέρασαν τα χρόνια. Ο Ζιουγκάνωφ, πρόεδρος πλέον της Κ.Ε. του
Κομμουνιστικού Κόμματος, ανακάλυψε τον Σάμιουελ Χάντιγκτον και αποφάσισε ότι η
θεωρία του για τη σύγκρουση των πολιτισμών είναι προτιμότερη από την άλλη, την
ξεπερασμένη, για τη σύγκρουση των τάξεων. Και χθες, με την ευκαιρία της
επίσκεψής του στην Αθήνα, μάθαμε από το «Γαλλικό Πρακτορείο» ότι ιδεολογικός
του γκουρού είναι ο Ιησούς Χριστός και ιδεολογικός του αντίπαλος ο
αντίχριστος, δηλαδή το νεοφιλελεύθερο κίνημα που υπονομεύει τα χριστιανικά
ιδεώδη. Όσο για τον άλλο παραδοσιακό αντίπαλο του ίδιου και του Τιριάρ, τους
Εβραίους, δεν είπε τίποτα: η σιωπή του μπροστά στην πρόσφατη αντισημιτική
υστερία ενός βουλευτή του κόμματός του μέσα στη Δούμα ήταν πιο εύγλωττη από
οποιαδήποτε δήλωση.

Απώτερος στόχος του Ζιουγκάνωφ είναι η αναβίωση του χαμένου μεγαλείου της
Ρωσίας. Με τη βοήθεια του Θεού.