ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Περίεργα που περνά ο χρόνος…

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ μου φίλη γέννησε χθες. Η Αγάπη ήρθε ως νέο απόκτημα σε μια παρέα
που δεν έχει πολλά πολλά με τα παιδιά, που ακόμα κάνουμε εφηβικές πλάκες κι ας
έχουμε περάσει τα 30, που είτε μιλάμε καθημερινά είτε συναντιόμαστε αραιά και
που, αλλά πάντα στα δύσκολα και στα εύκολα είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλο σ’
όποιους δρόμους κι αν τραβάει η ζωή μας.

Η Αγάπη, ηλικίας μίας ημέρας, μας έκανε να δούμε αλλιώς τα πράγματα. Πριν από
15 χρόνια, όταν πρωτογνωριστήκαμε ο καθένας μας κουβάλαγε την δική του τρέλα.
Βάζαμε στοίχημα τότε για το ποιος θα παντρευτεί πρώτος ή ποιος θα κάνει τι
αργότερα. Ήμασταν όλοι έντονα πολιτικοποιημένοι ­ μερικοί παραμένουμε ακόμα,
κάναμε θυελλώδεις συνελεύσεις, την «μπαίναμε» στους καθηγητές και σχεδόν κάθε
βράδυ την βγάζαμε στα μπαρ των Εξαρχείων.

Η μπέμπα μας φέρνει μια γενιά μετά. Η μαμά της τόλμησε αυτό που οι υπόλοιποι
απλώς σκεπτόμαστε.

Τώρα οι κουβέντες μας δεν θα περιστρέφονται πια αποκλειστικά γύρω από τη
δουλειά και τους έρωτές μας. Η Αγάπη θα γίνει κάτι σαν το κοινό μας μωρό. Θα
μιλάμε γι’ αυτήν, θα μαθαίνουμε τα λογάκια, τις σκανταλιές της, τα νάζια και
τις συνήθειές της.

Γονείς «εκ φιλίας» που προσπαθούν να ενηλικιωθούν ύστερα από μια παρατεταμένη εφηβεία.

Ο χρόνος περνά περίεργα. Τον καταλαβαίνουμε συνήθως ξαφνικά, στα πρόσωπα των
άλλων και τότε συνειδητοποιούμε ότι αφορά κι εμάς.

Τα φοιτητικά γλέντια και οι πλάκες μας φαίνονται να ήταν μόλις χθες. Το πρώτο
κλάμα και το ροδαλό προσωπάκι της Αγάπης μάς ανακοίνωσε ότι βρισκόμαστε ήδη
στο αύριο. Σ’ ένα αύριο κάπου στις αρχές του 21ου αιώνα ­ εκείνη θα
μπουσουλάει όταν η ωριμότητα θα είναι πλέον για εμάς δρόμος χωρίς γυρισμό…