ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Να απαγορευτούν τα παιδιά!

Δίπλα σε όλες τις άλλες ενδείξεις για την κρίση του νεοφιλελευθερισμού, ιδού
άλλη μία: ο «Εκόνομιστ» έχασε το χιούμορ του.

Βρετανική ειρωνεία. Πώς να είναι άραγε μια κοινωνία με φιμωμένα τα παιδιά; (το σκίτσο από τον «Εκόνομιστ»)

ΠΡΙΝ από τρεις σχεδόν αιώνες, το 1729, ο Τζόναθαν Σουίφτ διατύπωνε «μια σεμνή
πρόταση». Η οικτρή κατάσταση της Ιρλανδίας, έγραφε στο ομώνυμο βιβλίο του που
έκανε πάταγο με την ανατρεπτική του ειρωνεία, θα μπορούσε να ανακουφιστεί αν
τα παιδιά των φτωχών εκτρέφονταν συστηματικά με σκοπό να διοχετεύονται στην
αγορά ως κρέας πολυτελείας για τη διατροφή των πλουσίων. Τα παιδιά
χρησιμοποιεί σήμερα και το πιο σνομπ περιοδικό της Βρετανίας, ο «Εκόνομιστ»,
για να ειρωνευτεί τα μέτρα που λαμβάνουν οι χώρες της Δύσης εναντίον των
καπνιστών. Ατυχής η παρομοίωση. Και το αποτέλεσμα θλιβερό.

Ζούμε σε μια εποχή εντεινόμενης αδιαλλαξίας, σημειώνει το περιοδικό σε ένα από
τα κύρια άρθρα του τελευταίου του τεύχους. Οι πινακίδες «Απαγορεύεται η
είσοδος στους μαύρους» μπορεί να έχουν εκλείψει, αλλά έχουν δώσει τη θέση τους
σε άλλους περιορισμούς: απαγορεύεται το κάπνισμα, απαγορεύεται το πτύειν,
απαγορεύεται το παρκάρισμα. Τελευταίος στόχος είναι τα κινητά τηλέφωνα, που
εκτοπίζονται από κινηματογράφους, εστιατόρια, τρένα, ακόμη και γήπεδα του
γκολφ. Καιρός λοιπόν να ασχοληθούν οι αρχές και με μια ακόμη πηγή ηχητικής
ρύπανσης: τα παιδιά.

Όποιος έχει βρεθεί σε αεροπλάνο για μια 12ωρη πτήση μ’ ένα πιτσιρίκι στην
μπροστινή σειρά που κουνιόταν συνεχώς στο κάθισμά του δύσκολα αντιστάθηκε στον
πειρασμό να το πνίξει, συνεχίζει ο καλός (και σίγουρα άτεκνος) συντάκτης, που
διακρίνει εδώ μια αποτυχία του συστήματος της αγοράς. Όπως ακριβώς επιβάλλεται
φόρος στα τσιγάρα με το επιχείρημα ότι οι καπνιστές κάνουν ζημιά στους άλλους,
έτσι θα έπρεπε το αεροπορικό εισιτήριο των παιδιών να είναι ακριβότερο από
εκείνο των μεγάλων ώστε οι γονείς να το σκέπτονται δυο φορές προτού τα πάρουν
μαζί τους. Τα επιπλέον έσοδα των αεροπορικών εταιρειών θα μπορούσαν να
αξιοποιηθούν για να δημιουργηθούν στα αεροπλάνα ζώνες απαλλαγμένες από παιδιά,
όπου οι επιβάτες θα μπορούν να ταξιδεύουν ανενόχλητοι.

Το παράδειγμα θα μπορούσε στη συνέχεια να επεκταθεί στα εστιατόρια, τα τρένα
και άλλους δημόσιους χώρους. Όλα τα παιδάκια συγκεντρωμένα σε μια γωνιά, υπό
την επίβλεψη των μεγάλων που θα μοιράζουν χαστούκια. Ίσως να ακούγεται λίγο
σκληρό, παραδέχεται το περιοδικό: γιατί όμως οι γονείς να μην αντιμετωπίζονται
το ίδιο άσχημα με τους καπνιστές;

Και εάν μεν ο «Εκόνομιστ» κυριολεκτούσε, θα μπορούσε να ανοίξει κάποια
συζήτηση. Η «Στάμπα», για παράδειγμα, παρατηρεί ότι όσο λιγότερα παιδιά κάνει
μια κοινωνία τόσο χειρότερα τους φέρεται και προτείνει να απονεμηθεί στο
περιοδικό το Βραβείο Ηρώδης 1998. Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από την
εξωφρενική πρόταση για ζώνες χωρίς παιδιά βρίσκεται ο σαρκασμός των
νεοφιλελεύθερων για τον κρατικό παρεμβατισμό. Η ανοιχτή κοινωνία που
οραματίζονται είναι μια ζούγκλα όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυροτέρου. Κι
όποιος αντιδρά θα πρέπει να κλείνει τα παιδιά του σε κλουβί. Φιμωμένα.