Δύο μητέρες ­ δύο αγάπες

Κρυφά και σιγανά, δίχως να αφήσει καν ίχνη και πατημασιές, την ώρα που όλοι
πια θα έχουν αποκοιμηθεί, ο Άη Βασίλης θα εμφανισθεί και φέτος. Οι ευχές έχουν
ήδη ξεστομηθεί και η «παραγγελία» έχει εισακουσθεί.

Η ανάδοχος. Δεν τα γέννησε αυτά τα παιδιά η Τζένη, αλλά τα μεγαλώνει με μεγαλύτερη ωριμότητα απ’ ό,τι μεγάλωσε τα δικά της…

ΚΑΝΟΥΝ μεγάλη χαρά ο Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος με τα δώρα του κόκκινου
γεράκου! Αλλά ξέρουν ότι δώρα αγάπης θα τους προσφέρει και η μαμά Τζένη. Και η
μαμά Άννα. Και οι κυρίες από το «Μεγάλο Σπίτι»! Και τα μεγάλα παιδιά τής
Τζένης, ο Νίκος και η Μαρία…

Το περίεργο για τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο δεν είναι που έχουν δύο
μαμάδες. Αυτό το έχουν συνηθίσει… Αλλά πώς γίνεται να έχει ένα παιδί δύο
μαμάδες και μόνο έναν μπαμπά; Μια «χορταστική» απάντηση δεν τους έχει δοθεί,
αλλά «ε, φαίνεται ότι κάποιες φορές γίνεται», είπε κάποτε ο μεγαλύτερος, ο
Αλέξανδρος. Κι αυτό ήταν, δεν ξαναρώτησε…

Η μαμά Τζένη είναι εκείνη που τους μεγαλώνει. Πηγαίνει στο σχολείο (πρωτάκι
πια) τον Αλέξανδρο, στον παιδικό σταθμό τον Κωνσταντίνο. Βρίσκουν φαγητό που
εκείνη έχει μαγειρέψει, ζεστά και καθαρά κρεβάτια, μια οργανωμένη καθημερινή
ζωή με πολλές εκπλήξεις και περισσότερες αγκαλιές, συναινέσεις και χαμόγελα.
Κι όταν έχουν πυρετό, εκείνη τρέχει σαν τρελή μέσα στη νύχτα…

Ο μπαμπάς Κώστας είναι ο ένας και μοναδικός μπαμπάς. Αφού αποκοιμηθούν,
στέκεται ώρα πολλή πάνω από τα κρεβάτια τους. Επικοινωνεί μαζί τους με έναν
μυστικό κώδικα αγάπης, χαϊδεύει ανεπαίσθητα τα μελαχρινά κεφαλάκια και ύστερα
παίρνει τη θέση του στη διπλανή κρεβατοκάμαρα. Αφήνει όμως πάντα ανοιχτές τις
ενδιάμεσες πόρτες. Και όλη τη νύχτα, εκείνος και η Τζένη, που μεγάλωσαν και
πάντρεψαν δύο παιδιά, συντονίζουν θαρρείς την ανάσα τους με τις δύο «μικρές»
ανάσες… Αργότερα πάλι, μέσα στη βαθιά νύχτα, ο μπαμπάς Κώστας είναι που θα
ξυπνήσει για το μπιμπερό του Κωνσταντίνου ­ δεν έχει κόψει βλέπετε ακόμη τη
βρεφική συνήθεια!

Η μαμά Άννα, είναι η άλλη μαμά. Κάπως αλλιώτικη, κάπως διαφορετική. Είναι πολύ
πιο νέα, «να, μοιάζει με την κόρη της μαμάς Τζένης, τη Μαρία». Θα μπορούσε να
πει κανείς, αν παρακάμψει πολλά άλλα, ότι είναι η μαμά της σχόλης και των
διακοπών. Μαζί της περνούν τα Σαββατοκύριακα. Να, τώρα τα Χριστούγεννα θα
ετοιμάσουν βαλίτσες και θα πάνε στο δικό της σπίτι. Είναι μικρό βέβαια και δεν
έχει πολλές ανέσεις και πράγματα, ούτε γεμάτο, γεμάτο ψυγείο, αλλά τι
πειράζει; Το ίδιο έκαναν και το καλοκαίρι. Και το επόμενο που θα έρθει, μπορεί
και να μπορέσει η μαμά Άννα να τους πάρει! Αλλά πάλι, κι αν δεν μπορέσει ­
γιατί δεν θα έχει, ίσως, βρει εκείνη τη «σταθερή δουλειά» που τόσο συχνά τους
λέει ­ βιώνουν την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τη ζεστασιά της μαμάς Τζένης
και του μπαμπά Κώστα.

ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Η μαμά Τζένη δεν ξέρει το τηλέφωνο της μαμάς Άννας, ούτε πού μένει. Το ίδιο
και η μαμά Άννα. Η πρώτη, είναι ανάδοχη μητέρα. Η δεύτερη, η φυσική μητέρα τού
Αλέξανδρου και του Κωνσταντίνου.

Πρωτοσυναντήθηκαν στο σαλόνι του ιδρύματος «Μητέρα», στις αρχές Μαρτίου ’96.
Είχαν κάνει και οι δύο αιτήσεις που κάπου συνέκλιναν. Και είχαν και οι δύο μια
εσωτερική αναταραχή…

Η 46χρονη σήμερα Τζένη Π., προσπαθούσε να αναδυθεί από τον βυθό ενός
προσωπικού τραύματος. Είχε χάσει πρόσφατα τη μητέρα της, «και ήταν σαν να ‘χα
χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήξερα ποια ήμουν, τι ήμουν. Δεν είχα
για τίποτα ενδιαφέρον. Ήταν τόσο ισχυρό το πλήγμα, που σταμάτησα και τη
δουλειά μου, ως νοσηλεύτρια, αφού έβλεπα ότι δεν μπορούσα να αποδώσω. Τα
παιδιά ήταν ήδη παντρεμένα και ο ναυτικός άνδρας μου έλειπε σε ταξίδια. Τη
μισή ημέρα την περνούσα κλεισμένη στο σπίτι δίχως να θέλω να δω κανέναν και
την άλλη μισή στο νεκροταφείο…».

Όσο ζούσε η μητέρα της, την θερμοπαρακαλούσε: «Αχ, Τζένη μου, μεγάλωσαν πια τα
παιδιά, ας πάρουμε δύο ξένα παιδάκια να τα μεγαλώσουμε…». Δύο της έλεγε, όχι
ένα. Κάποια στιγμή την έπεισαν ο Νίκος και η Μαρία, τα δικά της παιδιά, να
κάνει πράξη το όραμα της σοφής γιαγιάς τους και να βρει εκείνη έναν ουσιαστικό
προορισμό στη ζωή της: «Όταν έκανα την αίτηση, δεν το πολυπίστευα. Δεν ήξερα
κι αν θα ‘βρισκα το κουράγιο. Αλλά την ημέρα που με ειδοποίησαν, τα πόδια μου
λες και είχαν φτερά…».

Εντελώς «συμπτωματικά» βρέθηκαν όλοι μαζί στο σαλόνι υποδοχής τού «Μητέρα».
Εκείνη με τον Κώστα, τον άνδρα της. Και η μικρόσωμη και ταλαιπωρημένη Άννα με
τα παιδιά της. Ο Κωνσταντίνος ήταν μόλις 17 μηνών και ο Αλέξανδρος στα τρία
και κάτι: «Ούτε που το φαντάστηκα ότι βρισκόμουν εκεί για αυτά τα παιδιά.
Χαμογέλασα στον μικρό και ρώτησα τον μεγαλύτερο: Πώς σε λένε καρδιά μου;. Σε
λιγότερο από ένα λεπτό ήταν και τα δύο στην αγκαλιά μου…».

Και σε λιγότερο από τρεις ημέρες στο σπίτι της. Είχε ξημερώσει μια καινούργια
ζωή. Το καθιστικό τού σπιτιού, έγινε παιδικό δωμάτιο. Με χρώματα, παιχνίδια
και αταξίδευτα ακόμη όνειρα. Ο μπαμπάς Κώστας, που δεν είχε προλάβει το
μεγάλωμα των δικών του παιδιών ­ «αφού όλο έλειπε στη θάλασσα» ­ αποφάσισε
πρόωρα να συνταξιοδοτηθεί και ανέλαβε ενεργά τον ρόλο του πατέρα. Ο Αλέξανδρος
και ο Κωνσταντίνος, που είχαν βιώσει δύσκολες στιγμές σε ένα σπιτικό που
διαλύθηκε με στάχτες και συντρίμμια, βρήκαν ένα απάγκιο και τόση αγάπη που
κανένας δοσομετρητής δεν θα προσμετρούσε. Και η νεαρή μητέρα τους, η 26χρονη
σήμερα Άννα, που η ζωή δεν της έδειξε και μεγάλη εύνοια, βρήκε προσωρινά μια
ουσιαστική λύση για τα παιδιά της, δίχως να χρειασθεί να τα αφήσει στο ίδρυμα.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ

Το ραντεβού τους είναι πάντα στο «Μεγάλο Σπίτι της μαμάς Τζένης», όπως το
αποκαλεί ο Αλέξανδρος. Αφού εκεί τη γνώρισαν, είναι δικό της και το σπίτι! Η
συνάντηση είναι προκαθορισμένη ­ κάθε Παρασκευή νωρίς το απόγευμα. Εκείνα
τρέχουν με το που τη βλέπουν και η μικροκαμωμένη Άννα ανοίγει τις φτερούγες
τής αγκαλιάς της, να χωρέσει μέσα τα παιδιά της. Κυριακή απόγευμα, η αγκαλιά
που ανοίγει είναι της μαμάς Τζένης, που κάθε Σαββατοκύριακο ζει με αυτήν και
μόνο την προσμονή. Και γελάει με την καρδιά της κάθε φορά που ψιλομπερδεύεται
ο Αλέξανδρος και ρωτάει: «Μαμά Τζένη, τώρα πού θα πάμε, στο δικό σου σπίτι ή
στο σπίτι της μαμάς Άννας;».

Είναι ευτυχισμένη η μαμά Τζένη που τα παιδιά βλέπουν τόσο συχνά την άλλη τους
μαμά και έχουν μια συγκινητική σχέση οι τρεις τους. Ξέρει ότι η ίδια είναι
«υποκατάστατο», αναπληρώτρια και κάποια στιγμή ο ρόλος της θα λήξει. Ξέρει ότι
αυτό το θαύμα στο σπιτικό της έχει μια προσωρινότητα, μια ημερομηνία λήξης.
Αλλά η αφαιξομετάγγιση αγάπης δεν γνωρίζει από όρια και δεσμεύσεις και η
Τζένη, που έχει την ενδεδειγμένη «επαγγελματική» σχέση με την Άννα ­ αυτούς
που το Κέντρο Βρεφών «Μητέρα» επιβάλλει ­ μόνον επαγγελματίας μητέρα δεν είναι
για τον Αλέξανδρο και τον Κωνσταντίνο… Δεν τα γέννησε αυτά τα παιδιά, αλλά
τα μεγαλώνει με μεγαλύτερη ωριμότητα απ’ ό,τι μεγάλωσε τα δικά της. Όπως και η
Άννα, έτσι και εκείνη, ήταν μητέρα δύο παιδιών στα 20 της χρόνια. Μόνο που η
Τζένη στάθηκε περισσότερο τυχερή από την Άννα. Έχει πάντα την οικογένειά της ­
σε καλές και κακές στιγμές. Τα παιδιά της ζουν μέσα και πάνω από το πατρικό
τους σπίτι. Βιώνει, επιτέλους, τη συμβίωση με τον σύντροφό της. Και έχει και
αυτά τα υπέροχα πλάσματα…

Για την Άννα λέει, θα έκανε τα πάντα! Τη συμπαθεί, τη συμπονά. Αναγκάστηκε να
δώσει τα παιδιά της, «υπάρχει κάτι χειρότερο για μια μητέρα;». Υπάρχει μεταξύ
τους εμπιστοσύνη, ευγνωμονούν, για ξεχωριστούς λόγους, η μία την άλλη και
έχουν συνεννοηθεί, όταν πια η Άννα θα έχει «στρώσει» τη ζωή της, να πιάσει ένα
σπίτι κάπου κοντά στο δικό της, να τη βοηθά, να τη στηρίζει, να βλέπει τα
παιδιά, να τα παίρνει εκείνη τα Σαββατοκύριακα! Αυτό είναι μόνο που την παρηγορεί

Αλλά όπως και να ‘χει, όταν θα ‘ρθει εκείνη η στιγμή, θα είναι δύσκολο, πολύ
δύσκολο. Το παιδικό δωμάτιο θα ξαναγίνει «σαλόνι». Όλα τα έπιπλα και τα
πράγματα που αγόρασε για τα παιδιά, θα μεταφερθούν στο νέο τους σπιτικό:
«Μονάχα τους τοίχους δεν θα μπορέσω να τους δώσω…». Τα πάντα θα τους έδινε,
αρκεί να ευτυχήσουν και στη νέα τους ζωή. Αλλά, το παραδέχεται, από τώρα
πονάει για τον αποχωρισμό που θα ‘ρθει… Και είναι ο βαθύτερος πόνος που
γνώρισε ποτέ.