ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Οι νέοι ξαναγυρίζουν»

«Μας ρωτούν με τι σάλτσα θέλουμε να μας φάνε. Ε, λοιπόν, Κύριοι, δεν θέλουμε
να φαγωθούμε με καμιά σάλτσα». Σούζαν Τζωρτζ, μια μεγαλοαστή που αλλαξοπίστησε.

Νοκ άουτ (του Σεργκέι, από τη «Μοντ»)

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δοκιμάστηκε και, όπως λέει ο γάλλος οικονομολόγος Ανρί
Γκαινό, αποδείχθηκε ότι δεν είναι ούτε σοσιαλιστική ούτε δημοκρατία. Ο
αριστερισμός δεν είναι πια ελκυστικός και, επιπλέον, δεν έχει αποτελέσματα. Η
επανάσταση θα αργήσει. Οι Γάλλοι που είναι απογοητευμένοι από τα κόμματα της
Αριστεράς αλλά δεν θέλουν να πάνε στο σπίτι τους αναζήτησαν έτσι νέες μορφές
έκφρασης και στράτευσης. Με τον αντίπαλο δεδομένο ­ τη μονόδρομη οικονομική
σκέψη ­ αυτό που χρειαζόταν ήταν μια μαχητική αμφισβήτηση και μια σύγχρονη,
σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική λύση.

Αυτό που χρειαζόταν ήταν να αντιμετωπιστεί ο εχθρός στο δικό του γήπεδο και με
τα δικά του όπλα. Η πρώτη απόπειρα έγινε με το μανιφέστο των «οικονομολόγων
κατά της μονόδρομης σκέψης», που κυκλοφόρησε στη διάρκεια των απεργιακών
κινητοποιήσεων του χειμώνα του 1995. Κι έπειτα άρχισαν να ξεπηδούν διάφορα
κινήματα. Η οργάνωση Attac, με αίτημα τη φορολόγηση των κινήσεων των
κεφαλαίων. Το Συντονιστικό κατά της Πολυμερούς Συμφωνίας για τις Επενδύσεις.
Το Δίκτυο Επαγρύπνησης κατά των Ανισοτήτων. Γκρουπούσκουλα; Κάθε άλλο. Η
Attac, με 50 τοπικές επιτροπές και πάνω από 5.000 μέλη, εξακολουθεί έξι μήνες
μετά την ίδρυσή της να δέχεται 40 με 60 νέες αιτήσεις κάθε μέρα. Το
Συντονιστικό, με 30 τοπικές επιτροπές και 30.000 προκηρύξεις στο ενεργητικό
του, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι συνέβαλε στην απόφαση του Λιονέλ Ζοσπέν να
αποχωρήσει η Γαλλία από τις διαπραγματεύσεις για την ΠΣΕ. Και το Δίκτυο, αν
και δεν αριθμεί στις τάξεις του περισσότερους από 40 τεχνοκράτες,
επεξεργάζεται εκθέσεις και στοιχεία και παράγει επιχειρήματα για τους αποκλεισμένους.

Από την άλλη πλευρά της Μάγχης, η οργάνωση «Reclaim the Streets» (Οι Δρόμοι
Είναι Δικοί μας) έχει διαφορετικό προσανατολισμό αλλά ανάλογη μαχητικότητα ­
και ακόμη περισσότερο κέφι. Οι γιορτές της στους δρόμους του Λονδίνου, όπου
οικολόγοι, πανκ, ράστα, ρέιβερ και εκατοντάδες, χιλιάδες περαστικοί χορεύουν,
τραγουδούν (και καμιά φορά ρίχνουν και καμιά μολότωφ), έχουν μείνει παροιμιώδεις.

Αντίθετα με τα παραδοσιακά κόμματα, οι οργανώσεις αυτές δεν έχουν εκπροσώπους
και ιεραρχία. Στόχος τους είναι να αρθρώσουν μια κοινωνική κριτική που να
συμβαδίζει με την παγκοσμιοποίηση. Και ηγερία τους ­ σημειώνει η «Μοντ» ­
είναι μια Αμερικανίδα που ζει εδώ και σαράντα χρόνια στη Γαλλία: η 64χρονη
Σούζαν Τζωρτζ, ένας από εκείνους τους ανθρώπους που όσο μεγαλώνουν, αντί να
συντηρητικοποιούνται, γίνονται πιο ριζοσπάστες, πιο δυναμικοί. Οικονομολόγος
δεν είναι, της αρέσει απλώς να ψαρεύει στα νερά τους. Τριτοκοσμική; «Υπάρχει
Νότος στον Βορρά και Βορράς στον Νότο, αυτό είναι η παγκοσμιοποίηση».

Εναλλακτική; «Δεν μ’ αρέσει η λέξη. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον
καρκίνο». Απαισιόδοξη; «Ανέκαθεν ήμουν. Αλλά τώρα τα πράγματα αρχίζουν πάλι να
κινούνται. Έχω να αισθανθώ τόσο καλά από το Βιετνάμ. Οι νέοι ξαναγυρίζουν».