ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψώνια για … «ψώνια»

«ΟΧΙ, δεν πρόκειται ποτέ να αφήσω κανέναν να ψωνίσει για λογαριασμό μου». Αυτό
μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα χθες στα «ΝΕΑ» ότι εμφανίστηκε νέον είδος
επαγγελματία, ο «σόπερ» ή επί το ελληνικότερον ο ψωνιστής, ο οποίος μπορεί να
αναλάβει να ψωνίσει για λογαριασμό μου.

Δεν είναι που σκέπτομαι το ποσόν που θα πρέπει να δαπανήσω, πέραν του κόστους
των όσων θα αγοράσω, ως αμοιβή για τον ψωνιστή. Είναι που νιώθω να απειλείται
μια από τις ελάχιστες μικρές χαρές της καθημερινής μου ζωής. Η χαρά τού να
διαλέγω και να αγοράζω μικρά ασήμαντα και για να λέμε την πάσα αλήθεια εντελώς
άχρηστα στην πλειονότητά τους πραγματάκια: μαγνητάκια για το ψυγείο το δικό
μου και όσων φίλων έχουν την ίδια λόξα μ΄ εμένα, μικρά διακοσμητικά
αντικείμενα που είναι μπελάς για τις γιαγιάδες, που έχουν αναλάβει το
σιγύρισμα του σπιτιού, αλλά που εμένα πολύ μου αρέσει να τα βλέπω και δώρα,
πολλά δώρα για τους φίλους. Ειδικά το τελευταίο είναι που δεν το μπορώ με
τίποτα. Για μένα είναι μια ιδιαίτερη και σημαντική στιγμή όταν διαλέγω δώρα
για τους φίλους μου και δεν την εκχωρώ σε κανέναν.

Τα πράγματα όμως θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά, αν ο ψωνιστής ήταν
διατεθειμένος να αναλάβει όχι τα προσωπικά, αλλά τα οικογενειακά (κα)ψώνια.
Πολύ ευχαρίστως θα εκχωρούσα για παράδειγμα σε κάποιον τρίτο το δικαίωμα να
ψωνίζει αντί για μένα στη λαϊκή αγορά, να διαλέξει φρέσκα λαχανικά, νόστιμα
φρούτα και να τα κουβαλήσει και στο σπίτι. Θα του εκχωρούσα επίσης το δικαίωμα
να ψωνίσει στο σούπερ μάρκετ αντί για μένα, μόνον όμως το Σάββατο που γίνεται
της κακομοίρας. Τις υπόλοιπες ημέρες έχει κι αυτό τη χάρη του.

Μ΄ άλλα λόγια ο καλός ο ψωνιστής μάλλον ψάχνει «ψώνια» για τα… ψώνια.