[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΚΑΙΡΟΣ στο Λονδίνο, την περασμένη εβδομάδα, τυπικά βρετανικός. Το τσάι, που
δεν σερβιριζόταν μόνον στις 5 η ώρα, αντίδοτο στις χαμηλές ­ για μας τους
μεσογειακούς ­ θερμοκρασίες της εποχής. Αντιθέτως εξαιρετικά θερμές και σε
καλό κλίμα ήταν οι συνομιλίες που είχε ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος με τους
Άγγλους ομολόγους του και εμπειρογνώμονες σε θέματα τοπικής ανάπτυξης και
δημόσιας διοίκησης. Κάποτε τρέχαμε εις τας Ευρώπας ως ουραγοί και περίπου
τριτοκοσμική χώρα και αναζητούσαμε μια ιδέα, ένα σχέδιο, ένα παράδειγμα, μια
εμπειρία αποκέντρωσης και οργάνωσης του κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
από τους πολύπροικους στα θέματα αυτά σημερινούς εταίρους μας.

Σήμερα, ισότιμοι συνομιλητές, δεν παίρνουμε μόνον αλλά και δίνουμε τα «φώτα»
μας σε χώρες με παρελθόν και μεγάλη παράδοση. Τα δύο τελευταία χρόνια ήρθανε
τα πάνω κάτω στη χώρα μας. Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, «Καποδίστριας»,
αποκέντρωση του κράτους σε 13 ενιαίες και αυτοδύναμες ως διοικητικές μονάδες
περιφέρειες. Αυτές οι τελευταίες προσείλκυσαν το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των
Άγγλων, παρ’ όλο που η μεταφορά του μοντέλου στη βρετανική πραγματικότητα έχει
να αντιμετωπίσει το «πρόβλημα» «Ουαλία» και «Σκωτία», δηλαδή την έλλειψη
εθνικής συνοχής. Το συμπέρασμα από τις συνομιλίες του υπουργού και την
ανταλλαγή εμπειριών είναι ένα: οι δομές στην Ελλάδα είναι προχωρημένες, από
θεσμούς πάμε πολύ καλά. Το θέμα παραμένει πώς προχωρούν αυτά στην πράξη,
δεδομένης και της κουλτούρας των Ελλήνων που δεν διακρίνονται από την
πειθαρχία των Εγγλέζων.

Ζητούμενο πάντα παραμένει ­ και εδώ και στην Αγγλία ­ ο οριζόντιος συντονισμός
ανάμεσα στην κεντρική διοίκηση και τα άλλα επίπεδα άσκησης εξουσίας, καθώς και
ο συντονισμός και η συνδιαχείριση των θεμάτων μεταξύ περιφερειών, Α’ και Β’
βαθμού Αυτοδιοίκησης. Και είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αγγλία, που δεν έχουν
λύσει το θέμα, βλέπουν όλο και περισσότερο το ρόλο αυτό να τον παίζει το
γραφείο του πρωθυπουργού, ακριβώς γιατί διαπιστώνεται ότι οι υπουργοί
περιορίζονται στο με τη στενή του έννοια αντικείμενο του υπουργείου τους και
δεν επιδεικνύουν διάθεση να ασχοληθούν με θέματα συνδιαχείρισης και συναρμοδιοτήτων.