[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως έχει γίνει πλέον καθεστώς. Οι δικαστές απεχθάνονται τα
ελαφρυντικά, φοβούνται πως η αναγνώρισή τους στον κατηγορούμενο, θα τους
καταλογιστεί ως αδυναμία. Αδυναμία ανθρώπινη, από αυτές που ­ όπως νομίζουν ­
δεν δικαιούνται να καταλαμβάνονται οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης. Λες και η
δικαιοσύνη ή καλύτερα η απονομή της δικαιοσύνης ισοδυναμεί με την αυστηρότητα,
την άτεγκτη κρίση, τα ανελέητα χτυπήματα.

Μα ο νόμος δεν προβλέπει την αναγνώριση ελαφρυντικών μόνο για να βοηθά τους
ενόρκους να εκδηλώσουν την ευαισθησία τους. Έχουν θεσπιστεί για να δίνουν
στους δικαστές τη δυνατότητα ξεχωριστής εκτίμησης του κάθε εγκλήματος,
ιδιαίτερης αντιμετώπισης του κάθε εγκληματία, έστω κι αν το αποτέλεσμα είναι
το ίδιο. Η αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου.

Και ο κοινός νους, η κοινή γνώμη, αλλιώς κρίνει εκείνον που σκοτώνει για να
ληστέψει, αλλιώς όποιον δολοφονεί πάνω σε δικαιολογημένη οργή, αλλιώς τη
γυναίκα που οδηγείται στον φόνο του βάναυσου συζύγου της και, τέλος, αλλιώς
αντιμετωπίζει το έγκλημα της Κάτιας Γιαννακοπούλου.

Εδώ οι ευθύνες μοιράζονται. Στη συνείδηση όλων είναι καταδικαστέοι και οι δύο.
Τόσο το θύμα, όσο και η δράστις. Ακριβώς όπως αποφάσισαν οι ένορκοι που
μετείχαν στο δικαστήριο από το οποίο δικάστηκε η δολοφόνος. Ναι μεν η
κατηγορουμένη εγκλημάτησε ως μη όφειλε, αλλά και το θύμα, ένας αρχιμανδρίτης
ευυπόληπτος, μάλλον δεν όφειλε να έχει μια μακρόχρονη ερωτική σχέση και
συγχρόνως να απομυζά χρήματα από την ερωμένη του.

Η άποψη των ενόρκων, λόγω αριθμητικής υπεροχής, υπερίσχυσε της γνώμης των
τριών τακτικών δικαστών οι οποίοι δεν αναγνώρισαν αγανάκτηση στην Κάτια
Γιαννακοπούλου. Κι αν μεταξύ μας συνηθίζουμε να δίνουμε άφεση αμαρτιών στους
νεκρούς, ο νόμος προνοεί για τη μετά θάνατον καταδίκη τους διά του
ελαφρυντικού της ανάρμοστης συμπεριφοράς του θύματος, διαχωρίζοντας τη θέση
του από την Εκκλησία που θέλει τον αποθανόντα πάντα δικαιωμένο!