Η δύναμη των κυττάρων του εγκεφάλου

Ένα, δύο, τρία, πέντε, οχτώ, δέκα, δώδεκα, δεκατέσσερα… Κάθονται στο
τραπέζι σαν να γευματίζουν και καταπίνουν ένα-ένα τα δεκατέσσερα χάπια. Κάθε μέρα.

«Όλοι γύρω μου ήταν σαν ρομπότ, αλλά τους δικαιολογώ γιατί τότε δεν ξέραμε πώς κολλάει…»

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ να έχουν καλή διάθεση όταν το κάνουν αυτό. Κυρίως αποφεύγουν τις
αρνητικές σκέψεις. Ο ιός είναι καλά κρυμμένος σε μια από τις πίσω γωνίες της
σκέψης τους, και σύμφωνα με τους γιατρούς, μόνο τα χάπια τον πολεμούν επαρκώς.
Όμως ο συγκεκριμένος ιός δεν έχει ιδέα για τη δύναμη των εγκεφαλικών κυττάρων…

Η πόρτα ανοίγει με ένα χαμόγελο. Σ’ αυτή την γκαρσονιέρα των 60.000 δραχμών
ζουν ο Γιάννης και η Μαρία. Ο Γιάννης ζει ­ «εξακολουθώ να ζω, εντάξει»; ­
δεκαέξι ολόκληρα χρόνια με τον HIV να αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό του
αίματός του. Η Μαρία «μόνο» τέσσερα. Αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους είναι
και οι 80.000 δραχμές του επιδόματος που κόβει το υπουργείο σε κάθε
φορέα/ασθενή. Σαν τον Γιάννη υπάρχουν άλλες δύο ακόμα περιπτώσεις. «Εεεε, δεν
ξέρω αν είμαστε μόνο εμείς, αλλά απ’ ό,τι έχω ακούσει κι από τη στατιστική του
ΚΕΕΛ, μάλλον είμαστε δυο-τρία άτομα-φορείς που ζούμε ακόμα», λέει ο Γιάννης
και οι λέξεις του, παραδόξως, δεν ακούγονται ούτε κυνικές ούτε πικρόχολες. Γι’
αυτόν άλλωστε το στοίχημα της ζωής έχει προ πολλού κερδηθεί…

«ΕΓΩ ΑΝΤΕΧΩ»

«Εδώ, όλα γίνονται εδώ μέσα» λέει ο Γιάννης, δείχνοντας με τον δείκτη του
δεξιού χεριού τον κρόταφο. «Μπορεί να πεθάνεις μέσα σε λίγους μήνες. Εγώ
αντέχω δεκάξι χρόνια». Φοράει τζιν παντελόνι και πουκάμισο ξεβαμμένο, στα
χέρια του έχει μικρά διακριτικά τατουάζ, τα μάτια του είναι απολύτως γαλάζια,
εκπέμπουν μια ένταση διαρκώς. Είναι ελκυστικός, δυνατός, φυσιολογικός. Όταν
του είπαν πως έχει τον ιό, ήταν δεκαεννιά χρόνων.

«Δεν θα ρωτήσετε πώς κόλλησε; Όλοι αυτό ζητάνε να μάθουν…». Η Μαρία κάθεται
δίπλα του, φιγούρα γλυκυτάτη, γεμάτη καλοσύνη. Μοιάζουν πολύ δεμένοι ο ένας με
τον άλλο. Οι λέξεις που περιγράφουν όμως καλύτερα τη σχέση τους είναι άλλες:
δίνει ζωή ο ένας στον άλλο.

Από το διάδρομο της πολυκατοικίας κάπου στον Πειραιά ακούγονται φωνές. Η
συνηθισμένη κίνηση από τους γείτονες. Το σπίτι όπου το ζευγάρι ζει τα
τελευταία δύο χρόνια διατηρώντας την ανωνυμία του είναι ένα στενόμακρο δωμάτιο
όπου συνυπάρχουν η κουζίνα, το καθιστικό και το υπνοδωμάτιο. Το τελευταίο
χωρίζεται με μια συρόμενη πόρτα. Μοιάζει να χωράει ίσα – ίσα τα τετραγωνικά
του κρεβατιού. Μία από αυτές τις γκαρσονιέρες από περισσεύματα τετραγωνικών
που ενώθηκαν για να «βγει» άλλο ένα στενόχωρο διαμερισματάκι. Όταν όμως
υπάρχει ζήτηση…

«Την προκατάληψη, το φόβο και την άγνοια που εξακολουθούν να σκιάζουν τη σκέψη…»

«Μη μας παρεξηγείτε που δεν θέλουμε να φωτογραφηθούμε» λέει το ζευγάρι. «Δεν
ξέρουν στην πολυκατοικία ότι είμαστε φορείς του AIDS». Ύστερα από ­ δεκαέξι
για τον Γιάννη και τέσσερα για τη Μαρία ­ χρόνια ισορροπίας ακριβώς εκεί που
τελειώνει η ζωή και αρχίζει ο θάνατος, μετά την ανακάλυψη των κοκτέιλ φαρμάκων
που παρατείνουν τις πιθανότητες, τους ποταμούς επετειακών λέξεων, αριθμών και
στατιστικών στοιχείων, τη λεκτική εξοικείωση των πολιτών με το πρόβλημα, μόνο
για ένα πράγμα μπορούν να μιλήσουν με την ίδια σιγουριά, όπως τότε. Την
προκατάληψη, το φόβο και την άγνοια που εξακολουθούν να σκιάζουν τη σκέψη της
πλειονότητας. Γι’ αυτό αποφάσισαν να κρατήσουν το ιό καλά κρυμμένο μέσα τους.

Σε ελάχιστους ανθρώπους μιλούν ελεύθερα και για ακόμη πιο λίγους έχουν καλά
λόγια να πουν. Ο Στέλιος Λογοθέτης, κι ένας δικηγόρος, ο Νίκος Μπούρας, τον
βοήθησαν πριν από τέσσερα χρόνια να δουλέψει ως άτομο με ειδικές ανάγκες στο
δήμο. Όμως βρέθηκε στο δρόμο μαζί με άλλα 800 άτομα «μετά το νόμο του ΑΣΕΠ».
Από τον περασμένο Μάιο είναι άνεργος. Κάνει διάφορα «χαμαλίκια» από ‘δώ κι από
‘κεί για να ζήσουν. Η Μαρία, στα 26 της χρόνια, έχοντας συμφιλιωθεί πολύ
δύσκολα με την ιδέα ότι είναι φορέας, εργάζεται επίσης περιστασιακά
μοιράζοντας διαφημιστικά φυλλάδια στο δρόμο.

«ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΙ»

«Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθώ να σκέφτομαι περισσότερο τις καθημερινές
δυσκολίες της επιβίωσης παρά τον ιό», λέει ο Γιάννης. «Αν κολλήσεις σ’ αυτή
την ιδέα, αυτό περιμένει κι ο ιός ­ εγώ έτσι αισθάνομαι ­ και μετά
αναπτύσσεται και σε σκοτώνει. Εμένα δεν θα με σκοτώσει ο ιός». Το 1983 που τον
είχαν έξι μήνες καραντίνα σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης ­ «χωρίς να με
ακουμπάει κανένας, όλοι γύρω μου ήταν σαν ρομπότ, αλλά τους δικαιολογώ γιατί
τότε δεν ξέραμε πώς κολλάει» ­ δεν είχε ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Σήμερα,
έπειτα από εφτά – οχτώ θανάτους φίλων, καταφέρνει και γελάει όταν οι κολλητοί
του τον ρωτάνε «αν έχει έτοιμη την κάσα του». Περισσότερο τον βασανίζει η ιδέα
των Χριστουγέννων που πλησιάζουν και η ανεργία του, παρά το μέλλον. Κοιτάζει
το ψυγείο που είναι άδειο, η Μαρία δίπλα του κάνει συνεχώς αστεία και ξαφνικά
το νερό που μας προσφέρουν αποκτά τη γεύση σαμπάνιας…