ΠΡΟΣΩΠΑ Οι «Μαρτυρίες» του

Ο Βίκτορ Κλέμπερερ γεννήθηκε εβραίος. Ασπάστηκε τον προτεσταντισμό. Επέζησε
στη ναζιστική Γερμανία. Και είναι από τους λίγους, ο οποίος στις μαρτυρίες του
δεν ξέχασε τους «καλούς Γερμανούς». Ίσως γι’ αυτό το έργο του «Ι Will Bear
Witness», («Θα Φέρω Μαρτυρία») ξεχωρίζει.

Βίκτορ Κλέμπερερ. Αναφορά για τους «καλούς Γερμανούς»

ΓΕΡΜΑΝΙΑ 1933-1945. Ο Κλέμπερερ, καθηγητής της γαλλικής λογοτεχνίας στο
Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης, έβλεπε έναν έναν φίλους και γνωστούς να
εγκαταλείπουν την υπό σβάστικα Γερμανία. Ο ίδιος δεν έκανε παρά μόνο μια
προσπάθεια. Αν και έβλεπε με τρόμο τη νέα ηγεσία. Ορκισμένος αντίπαλος του
ναζισμού, του κομμουνισμού και… του σιωνισμού.

Η γυναίκα του, η Εύα, ήταν αυτό που στη γλώσσα των ναζιστών αποκαλούσαν
«αιματοβαμμένη Άρια». Ωστόσο η «καθαρότητά» της ήταν αυτή που τον γλίτωσε από
απέλαση και βέβαιο θάνατο. Το χάος που ακολούθησε τον βομβαρδισμό της Δρέσδης
βρήκε την Εύα να σκίζει από το πανωφόρι του Βίκτορ το κίτρινο αστέρι… Ήταν
πια ένας ευγενής Γερμανός που είχε χάσει όλα του τα χαρτιά. Η ιστορία για τους
Κλέμπερερ επεφύλασσε εκπλήξεις…

Η ζωή του αλλά και το ημερολόγιό του δεν εκπροσωπούν τους Γερμανοεβραίους της
εποχής. Η έκπληξη έρχεται με την εκτεταμένη αναφορά τους στους «καλούς
Γερμανούς». Λίγο μετά τη «Νύχτα των Κρυστάλλων», τον Νοέμβριο του 1938, στην
προσπάθειά του να εγκαταλείψει τη Γερμανία επισκέφτηκε το Γραφείο Πληροφοριών
για τους Μετανάστες, όπου συνάντησε έναν ηλικιωμένο αξιωματικό της αστυνομίας.
«Μέσα σ’ αυτούς τους τέσσερις τοίχους ­ του είπε ­ μπορείς να μιλάς ελεύθερα.
Τις τελευταίες ημέρες έχω ακούσει τόσα φοβερά πράγματα που για να ηρεμήσω,
κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία, κάνω βόλτες στον κήπο». ­ «Ένα καθεστώς
που επιτρέπει τόσο απροκάλυπτα τέτοιες βιαιοπραγίες, δεν μπορεί παρά να
βρίσκεται σε απεγνωσμένη κατάσταση», ανταποκρίθηκε ο Κλέμπερερ.

­ «Αυτό σκέφτεται κάθε σωστός Γερμανός», ήταν η απάντηση.

Τα δύσκολα όμως για τους Κλέμπερερ δεν είχαν καν αρχίσει. Τους εκδίωξαν από το
σπίτι τους, όνειρο ζωής γι’ αυτούς, και τους παραχώρησαν δύο μικρά δωμάτια σε
ένα κοινόβιο εβραίων. Τους απαγόρευσαν τις μετακινήσεις και λόγω έλλειψης
πόρων, κόντεψαν να πεθάνουν από την πείνα. Οι απελάσεις είχαν μόλις αρχίσει.

Ο Β. Κλέμπερερ ανακαλεί. «30 Μαρτίου 1933: Ο Χίτλερ καγκελάριος. Ό,τι μετά την
Κυριακή των εκλογών της 5ης Μαρτίου αποκαλούσα τρόμο, ήταν απλά ένα προοίμιο.
Τώρα η επιχείρηση του 1918 επαναλαμβάνεται, όμως κάτω από ένα διαφορετικό
έμβλημα, τη σβάστικα. Είναι εκπληκτικό πόσο εύκολα καταρρέουν τα πάντα».