[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΕΝΑ ­ και όχι τόσο καινά ­ όσο θα ήθελε ο εμπνευστής τους δαιμόνια εισάγει το
τελευταίο διάστημα στη δημόσια ζωή η υπερχειλίζουσα δραστηριότητα του
Προκαθήμενου της Εκκλησίας, ο οποίος επαγγέλλεται ταυτόχρονα και
«εκσυγχρονισμό» αλλά και «επιστροφή στις ρίζες».

Ωστόσο, η περίπτωση της Χαλκιδικής πείθει ότι έχουμε περισσότερο επιστροφή σε
παλαιές δοκιμασμένες μεθόδους εξασφάλισης ακροατηρίου, το οποίο διακινήθηκε με
πρακτικές κομματικής προεκλογικής συγκέντρωσης, κυβερνητικού συνήθως κόμματος
(εμβόλιμη αργία την ημέρα της επίσκεψης, δωρεάν μετακίνηση με λεωφορεία
μισθωμένα από τη νομαρχία κ.λπ.).

Το γεγονός ότι το ακροατήριο αυτό μπορεί να ήταν πράγματι θερμό και να έτεινε
ευήκοον ους προς τον ομιλητή, δεν μειώνει την αρνητική πτυχή της «αυθόρμητης» συγκέντρωσης.

Ο τηλεοπτικός χρόνος, που σχεδόν καθημερινά παρέχεται απλόχερα στον κ.
Χριστόδουλο, έχει παίξει και αυτός τον ρόλο του για την προβολή των απόψεων
και των δοξασιών του, αλλά και για τη διαμόρφωση του «κλίματος» που ευνοεί τη
στρατηγική του. Γιατί στην πραγματικότητα φαίνεται να καλύπτει κάποιο κενό,
την ύπαρξη του οποίου δεν έχουν αντιληφθεί ­ και αξιολογήσει επαρκώς ­ οι
πολιτικές δυνάμεις.

Ίσως η διαπίστωση αυτή για την ακτινοβολία του κ. Χριστόδουλου και η επιλογή
της γραμμής για τη μη σύγκρουση μαζί του να έχουν συμβάλει καθοριστικά στην
ανεξέλεγκτη πλέον δραστηριότητά του, που έχει ξεφύγει από τα στενά
εκκλησιαστικά όρια και φιλοδοξεί να αποτελέσει υβρίδιο πολιτικού ουσιαστικά ρόλου.

Ενός ρόλου, ο οποίος φαίνεται ότι δεν αφήνει τελείως αδιάφορο τον κ.
Χριστόδουλο αν ληφθεί υπ’ όψιν η γενικότερη πενία πολιτικού λόγου και
ιδεολογίας που διατρέχει μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, η οποία από την
πλευρά της έχει βρει έναν ευπροσήγορο (συν)ομιλητή που λέει ανέξοδα πράγματα
που κολακεύουν το θυμικό των ακροατών.

Όμως το «φαινόμενο Χριστόδουλου» δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με στενά
θρησκευτικά (εκκλησιαστικά) κριτήρια γιατί στην πραγματικότητα αποτελεί σημείο
των καιρών, στο οποίο ελλοχεύει ο πραγματικός κίνδυνος για παρεκκλίσεις και
υπερβολές. Ιδιαίτερα όταν το ρεπερτόριο του Προκαθήμενου της Εκκλησίας
περιλαμβάνει και ευαίσθητα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ο χειρισμός των
οποίων δεν μπορεί να γίνεται δημόσια από άμβωνος.