ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Υστερία για τον «Άπο»

Όποιος μίλησε για υστερία της Τουρκίας, με αφορμή την υπόθεση Οτζαλάν, πρέπει
να διαβάσει τα κύρια άρθρα της «Ουώλ Στρητ Τζέρναλ».

Κι αυτοί επιμένουν. Κούρδοι διαδηλωτές προσπαθούν να ζεσταθούν ύστερα από μια ακόμη νύχτα έξω από το νοσοκομείο όπου κρατείται ο Οτζαλάν

ΝΑ το πούμε απ’ την αρχή, όσο κι αν η στιγμή δεν θεωρείται κατάλληλη: ο
Αμπντουλάχ Οτζαλάν μόνο άγιος δεν είναι και το ΡΚΚ έχει χρησιμοποιήσει στον
αγώνα του μεθόδους που έχουν απομακρύνει πολλούς υποστηρικτές του κουρδικού
ζητήματος. Αν η σύγκριση που κάνει η «Μοντ» ανάμεσα στον φανατισμό του ΡΚΚ και
τον τρόμο που σπέρνουν οι στρατιωτικοί στο Κουρδιστάν είναι ελαφρώς
ισοπεδωτική, γεγονός είναι ότι η προσωπολατρία, οι εκτελέσεις «αποστατών», οι
φόνοι δασκάλων και οι βομβιστικές επιθέσεις εναντίον τουριστών έχουν κηλιδώσει
την εικόνα του «κούρδου Γκαριμπάλντι» και του κινήματός του.

Η Ιστορία, όμως, είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα. Κι όπως σημείωνε ο
τούρκος δημοσιογράφος Αχμέτ Αλτάν σ’ ένα άρθρο του το 1996 στη «Μιλιέτ»
(εξαιτίας του οποίου έχασε τη θέση του και σύρθηκε στα δικαστήρια): «Αν
ήμασταν στη θέση των Κούρδων, αν αεροπλάνα βομβάρδιζαν τα χωριά μας, αν δεν
μπορούσαμε να μιλάμε τη γλώσσα μας κι αναγκαζόμασταν να πάρουμε τον δρόμο της
εξορίας, τι θα κάναμε; Πιθανότατα το ίδιο πράγμα».

Έτσι κι αλλιώς, η συζήτηση έχει ξεφύγει απ’ αυτά τα πλαίσια. Ο υστερικός
τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε η Τουρκία την υπόθεση Οτζαλάν, οι επιθέσεις
της, οι εκβιασμοί της, τα ηλεκτρονικά μηνύματα που στέλνουν οι μυστικές
υπηρεσίες στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης μεταμφιέζοντάς τα σε «διαμαρτυρία των
τούρκων πολιτών», έπεισαν ακόμη και έναν υποστηρικτή της Τουρκίας, όπως η
Ιταλία, ότι όσο η Άγκυρα θεωρεί πως δεν έχει κουρδικό πρόβλημα αλλά μόνο ένα
πρόβλημα με την τρομοκρατία, δεν μπορεί να διεκδικεί την ένταξή της στην
Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι ότι ακόμη κι αν καταργούσε τη θανατική ποινή, δεν θα
μπορούσε να περιμένει από μια δημοκρατική χώρα να της παραδώσει τον ηγέτη των Κούρδων.

Η τουρκική υστερία λίγο-πολύ αναμενόταν. Όπως αναμενόταν και η πλήρης
ευθυγράμμιση της Ουάσιγκτον με την Τουρκία. Αυτό που καταπλήσσει όμως ακόμη
και τον πιο κυνικό παρατηρητή είναι η γλώσσα και τα επιχειρήματα μιας
εφημερίδας που θέλει να λέγεται σύγχρονη, διεθνής και ανεξάρτητη: της «Ουώλ
Στρητ Τζέρναλ». «Τρέμοντας από φόβο μπροστά στον Άπο» είναι ο τίτλος του
προχθεσινού κύριου άρθρου της, το οποίο κατηγορεί τους ευρωπαίους ηγέτες ότι
αντί να βοηθήσουν την Τουρκία στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας τρέχουν να
κρυφτούν από τον φόβο τους.

Ο έξαλλος αρθρογράφος τα βάζει με τον Γιόσκα Φίσερ, «έναν πρώην κομμουνιστή
επαναστάτη» (!), επειδή δίνει μαθήματα στην Τουρκία. Τον Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα, κι
άλλον πρώην κομμουνιστή, επειδή εξετάζει το ενδεχόμενο του ασύλου. Την Ντανιέλ
Μιτεράν, επειδή παρέχει νομιμότητα στο ΡΚΚ. Τον Εργατικό βουλευτή Τζων Ώστιν,
επειδή συναντήθηκε με τον Οτζαλάν. Όλους εκείνους που νομιμοποίησαν τον Τζέρυ
Άνταμς, τον Αραφάτ και τον Μιλόσεβιτς. Όλους εμάς που τολμάμε να σκεπτόμαστε.