Τριβές για τον τεμαχισμό

ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ! Κεντροαριστερή (με επικεφαλής τον Αμιντόρε Φανφάνι) ήταν η
κυβέρνηση που είχε αποφασίσει τότε την εθνικοποίηση της Enel, κεντροαριστερή
(υπό τον πρώην κομμουνιστή Μάσιμο Ντ’ Αλέμα) είναι και αυτή που δίνει σήμερα
τέλος σ’ αυτό το μονοπώλιο. Ο οργανισμός θα μετατραπεί σε ελέγχουσα εταιρεία
(holding company) πολλών μεμονωμένων και ανεξάρτητων εταιρειών, που η καθεμιά
θα ελέγχει την παραγωγή, την πώληση, την κατανομή και την μεταφορά του
ηλεκτρικού ρεύματος.

Η ευρωπαϊκή οδηγία για τον ηλεκτρισμό, που υιοθετήθηκε το 1996, προβλέπει
βαθμιαίο άνοιγμα της αγοράς από τις 19 Φεβρουαρίου του 1999. Το ποσοστό που θα
είναι ανοικτό στον ανταγωνισμό πρέπει να είναι τουλάχιστον 25% το 1999, 30% το
2000 και 33% το 2003. Η Ιταλία και η Ισπανία υπερκαλύπτουν αυτή την οδηγία
απελευθερώνοντας το 30% της αγοράς, ενώ η Βρετανία πηγαίνει ακόμη πιο μακριά
επιτρέποντας σε ιδιώτες να διεκδικήσουν την κατανομή του ρεύματος.

Από την 1η Ιανουαρίου 2003, το ποσοστό της Enel δεν θα υπερβαίνει το 50%. Με
τον τρόπο αυτό αναμένεται να εισπραχθούν από το κράτος γύρω στα 15
τρισεκατομμύρια λιρέτες (2,5 τρισεκατομμύρια δρχ.), πράγμα που θα επιτρέψει να
μειωθεί το δημόσιο χρέος και να γίνει η εταιρεία πιο ελκυστική στις διεθνείς
χρηματαγορές. Άλλωστε, δύο χρόνια νωρίτερα, το 2001, θα έχει δημιουργηθεί το
Χρηματιστήριο Ενέργειας που θα επιτρέπει την ευκολότερη πρόσβαση στην αγορά ηλεκτρισμού.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις θα μπορούν από το 1999 να επωφεληθούν από τα νέα
δεδομένα, εφ’ όσον καταναλώνουν τουλάχιστον 30 εκατομμύρια KWH. Ο αριθμός
αυτός θα μειωθεί σε 20 εκατομμύρια το 2000 και σε 9 εκατομμύρια το 2002. Και
τα όρια αυτά μειώνονται σε 2 εκατομμύρια και στη συνέχεια σε 1 εκατομμύριο,
εφ’ όσον πρόκειται για επιχειρήσεις μεσαίου μεγέθους. Για τον καταναλωτή δεν
θα αλλάξει τίποτα πριν από το 2002, οπότε προβλέπεται η πλήρης απελευθέρωση
της αγοράς. Μέχρι τότε, η ενιαία τιμή του ρεύματος θα διατηρηθεί.

Ο υπουργός Βιομηχανίας Πιερλουίτζι Μπερζάνι εξέφρασε την ικανοποίησή του για
την απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, στην οποία δεν αντιτάχθηκαν ούτε οι
κομμουνιστές που μετέχουν στην κυβέρνηση. Ο Νέριο Νέζι, πρόεδρος της Επιτροπής
της Βιομηχανίας στη Βουλή και οικονομολόγος, γνωστός για τις κομμουνιστικές
του πεποιθήσεις, χαρακτήρισε θετικό το γεγονός ότι η Enel εξακολουθεί να
αποτελεί τον κύριο διαχειριστή του εθνικού ηλεκτρικού δικτύου. Το μεγαλύτερο
συνδικάτο της χώρας όμως, το CGIL, χαρακτήρισε ανησυχητικό τον διαχωρισμό της
τεχνικής πλευράς της κατανομής από την πώληση της ενέργειας.

Η Enel, που παράγει το 74% της ηλεκτρικής ενέργειας της Ιταλίας με 610
υδροηλεκτρικούς και 61 θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, δεν πρόκειται φυσικά να
διαλυθεί μέσα σε μια νύχτα. Ο κολοσσός αυτός, όμως, είναι αναγκασμένος να
δώσει χώρο στους ανταγωνιστές του ­ είτε βρίσκονται ήδη στην Ιταλία, όπως
είναι η Edison, είτε έρχονται από το εξωτερικό, όπως η γαλλική EDF ή η
ελβετική Atel.