Ολίγα περί ήθους

*ΑΝ ΙΣΧΥΕΙ αυτό που πολλοί κατά καιρούς υποστηρίζουν, ότι δηλαδή η
εθνική ομάδα, σε όλα τα αθλήματα, είναι μία και μόνη, τι να νιώθει άραγε αυτές
τις μέρες ο Χρήστος Ιακώβου μαθαίνοντας από τη Φινλανδία, όπου καθοδηγεί την
ομάδα άρσης βαρών σε μία ακόμα θριαμβευτική εμφάνιση, για τις εξελίξεις στην
τεχνική ηγεσία της εθνικής ποδοσφαίρου; Και τι θάρρος να αντλήσει ο Στέλιος
Καζάζης, για τη δύσκολη προσπάθεια της εθνικής βόλεϊ στην Ιαπωνία;

*Υπάρχουν στιγμές όπου μεγαλύτερη σημασία από το τι τελικά θα γίνει
έχει η αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο κινούνται μεμονωμένα άτομα ή ομάδες
ατόμων ­ ιδίως όταν εκπροσωπούν ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό. Μια τέτοια,
δυσάρεστη δυστυχώς, στιγμή επιφύλαξε σε όλους όσους ασχολούνται με το ελληνικό
ποδόσφαιρο, ο οριστικά ελπίζουμε υπό προθεσμία, ομοσπονδιακός προπονητής.

*Να εξηγούμαστε: μπορεί η θρυλούμενη συνεργασία του με την ΑΕΚ να μην
έχει ακόμα επισήμως ανακοινωθεί, όμως το ανεπανόρθωτο κακό για το κύρος του
ελληνικού ποδοσφαίρου έχει πια συντελεστεί από τη στιγμή που δεν διέψευσε
αμέσως και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις φήμες λέγοντας ότι δεσμεύεται
με συμβόλαιο με την εθνική. Ο κύριος Ιορντανέσκου, χρησιμοποιώντας, προφανώς
για να ανεβάσει το κασέ του, τη σιωπή του απατώντος, τον οποίο διεκδικούν τόσο
η σύζυγος όσο και η ερωμένη, έχασε το δικαίωμα να κοιτά τους παίκτες του στα μάτια.

*Το κρίμα γίνεται μεγαλύτερο αν αναλογισθούμε ότι ο Ρουμάνος τεχνικός
κάθε άλλο παρά ανάξιος είναι στη δουλειά του. Η επιλογή του χαιρετίστηκε από
πολλούς ­ και από την αιωνίως εύπιστη αυτή στήλη ­ ως ενθαρρυντική για την
πορεία της εθνικής ομάδας. Οι παίκτες και ο κόσμος τού στάθηκαν και τα πρώτα
αγωνιστικά δείγματα ήταν μάλλον ενθαρρυντικά. Τι συνέβη λοιπόν και όλα ­ και
πρώτη η διάθεσή του για προσφορά ­ άλλαξαν τόσο γρήγορα; Μα, όπως φαίνεται,
τίποτα πιο περίπλοκο από μια άλλη προσφορά, οικονομικής αυτή τη φορά υφής, από
ένα σωματείο σε παρατεταμένη κατρακύλα.

*Η αθλητική ιστορία θα πει ίσως μια μέρα πόσο στενή είναι η σχέση
ανάμεσα στον πιο ατιμωτικό αποκλεισμό της ΑΕΚ από το κύπελλο Ελλάδος και τη
δυσχέρανση της πορείας της εθνικής προς την ευρωπαϊκή καταξίωση. Αν οι
παράγοντες ενός σωματείου μαχαίρωσαν με ελαφρά καρδιά την εθνική, η ευθύνη
βαρύνει αυτόν που τους άφησε. Σκεφτόσαστε ποτέ κάποια ομάδα να διεκδικεί τον
Γιαννάκη από την εθνική μπάσκετ αλλά, ακόμα περισσότερο, μπορεί να σας περάσει
ποτέ από το μυαλό ότι ο Δράκος θα διαπραγματευόταν; Όπως και σε όλους τους
τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, για ένα πράγμα δεν μπορεί κανείς στον
αθλητισμό να κοροϊδεύει αιωνίως: για τον χαρακτήρα του.