Μπους εναντίον Γκορ

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών για το Κογκρέσο έθεσαν ήδη δύο
υποψηφίους στην τροχιά των προσεχών προεδρικών εκλογών: από τη μια, ο γιος του
πρώην προέδρου Μπους και από την άλλη ο Αλ Γκορ, δελφίνος του προέδρου Κλίντον.

Μπους – Γκορ. Μετριοπαθείς ή μέτριοι; Οι δύο πιθανότεροι αντίπαλοι για τις προεδρικές εκλογές του 2000, προσπαθούν να πείσουν ότι ανήκουν στο «κέντρο». Φθάνει αυτό για να τις κερδίσουν;

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ χρισμένοι υποψήφιοι για τον Λευκό Οίκο ­ τουλάχιστον όχι ακόμη. Όμως
είναι οι πραγματικοί νικητές από τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου: ο Τζορτζ Μπους
ο νεότερος και ο Αλ Γκορ. Πρωτότοκος γιος του πρώην προέδρου, ο Τζορτζ Μπους
επανεξελέγη θριαμβευτικά κυβερνήτης του Τέξας. Ο αντιπρόεδρος Αλ Γκορ
ξεπροβάλλει από τη σκιά του προέδρου Κλίντον. Ένας από τους δύο θα είναι ο
μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ, προβλέπει το περιοδικό «Νουβέλ Ομπζερβατέρ».

Το 1994, όταν η «παρέα του Γκίνγκριτς» κατέλαβε εξ εφόδου τη Βουλή των
Αντιπροσώπων, ύστερα από σαράντα χρόνια κυριαρχίας των Δημοκρατικών, οι
μετριοπαθείς στριμώχτηκαν στη γωνία. Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι ψηφοφόροι
ονειρεύονται μία λιγότερο κομματική πολιτική. Είναι όμως σε θέση να την
προσφέρει ο Τζορτζ Μπους;

«VAMOS Α GANAR!»

Αν και στο Τέξας είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των συντηρητικών λευκών της
μεσαίας τάξης, δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτούς. Προωθώντας ένα κεντρώο προφίλ,
απευθύνθηκε και στις μειονότητες. «Vamos a ganar! (Θα νικήσουμε!)», φώναζε
στους ισπανόφωνους στην προεκλογική εκστρατεία του.

Το ίδιο έκανε και ο μικρότερος αδελφός του Τζεμπ για να γίνει κυβερνήτης της
Φλόριδα. Οι αδελφοί Μπους μιλούν τα ισπανικά και η γυναίκα του Τζεμπ είναι
ισπανόφωνη. Σε ένα κόμμα που «ανήκε» πάντα στους λευκούς, οι Μπους μοιάζουν με
σπάνια πουλιά. Είναι; Όχι και τόσο.

Απλώς, ο Τεξανός προσπαθεί να «παίξει» στο κέντρο, φροντίζοντας παράλληλα να
μην αποξενωθεί από τους συντηρητικούς. Πότε προσπαθεί να προσελκύσει τους
μειονοτικούς και πότε ζητεί τον περιορισμό του κοινωνικού επιδόματος. Από τη
μια κηρύσσει τη συμπόνια και από την άλλη αρνείται να δώσει χάρη στη
μελλοθάνατη Κάρλα Τάκερ, «οπλίζοντας» το χέρι του δημίου με τη θανατηφόρο
ένεση. Ξεχνώντας το «άτακτο» παρελθόν του ­ τότε που ήταν το κακομαθημένο
«παιδί του μπαμπά» ­ σήμερα δηλώνει αδίστακτα: «Δεν είναι ντροπή, αλλά τιμή να
απέχει κανείς από τις προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις».

ΓΚΟΡ, Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ

Αυτές οι ιδεολογικές ακροβασίες μπορεί να πιάνουν τόπο στους Τεξανούς. Όμως,
τα πράγματα θα είναι πολύ πιο δύσκολα στις προεδρικές εκλογές του 2000, όπου
όλα τα κτυπήματα, ακόμη και αυτά κάτω από τη ζώνη, θα είναι επιτρεπτά.

«Για τον πατέρα μου, ο Αλ Γκορ είναι ο ιδανικός γιος», αστειεύεται ο Τζορτζ Μπους.

Πράγματι, ο Αλ Γκορ δεν πέρασε τα νιάτα του με αγκαλιάσματα στο πίσω κάθισμα
ενός καμπριολέ. Είναι πολύ θρήσκος και πολύ πιστός σε μία και μοναδική
γυναίκα, αυτήν που παντρεύτηκε από νεαρή ηλικία.

Ωφελήθηκε ιδιαίτερα από την εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών.

Γιατί, με ενδεχόμενη ενίσχυσή τους στο Κογκρέσο, η υπόθεση Λιουίνσκι θα τον
αποδυνάμωνε σημαντικά. «Εγώ εργάζομαι», έλεγε ο Γκορ, ξεγλιστρώντας επιδέξια
από τα απόνερα του σκανδάλου.

Στήριζε τον πρόεδρο Κλίντον όσο ακριβώς έπρεπε και ταυτόχρονα καλλιεργούσε το
«ίματζ» του υποδειγματικού συζύγου.

Και ξαφνικά, είδε την πληκτική εικόνα που «έδινε» προς τα έξω να μετατρέπεται
σε σημαντικό πλεονέκτημα. Όπως ο Μπους, έτσι και ο Γκορ καλλιεργεί επιμελώς
ένα κεντρώο και μετριοπαθές προφίλ. Ρεαλιστής και εκσυγχρονιστής, παθιασμένος
με τις νέες τεχνολογίες και την ελεύθερη αγορά, συνομιλητής των συνδικάτων και
των οικολόγων, τα έχει καλά και με τον κόσμο του κεφαλαίου.

ΦΥΣΙΚΑ, δεν φθάνει μόνο ένα κεντρώο προφίλ για να κερδίσει κανείς μια
προεδρική εκλογή. Τόσο ο Μπους όσο και ο Γκορ διαθέτουν και άλλα ατού. Ο
Τεξανός επωφελείται από το κενό εξουσίας που άφησε η αποχώρηση του Νιουτ
Γκίνγκριτς, που κανένας άλλος Ρεπουμπλικανός δεν φαίνεται ικανός να το
γεμίσει. Ύστερα, το πολυάνθρωπο και πλούσιο Τέξας είναι μια θαυμάσια
οικονομική βάση για τη χρηματοδότηση της πολυδάπανης προεκλογικής εκστρατείας
για την προεδρία. Το ίδιο ισχυρή είναι και η θέση του Αλ Γκορ. Εδώ και έξι
χρόνια φροντίζουν γι’ αυτό οι Δημοκρατικοί, που τον ετοιμάζουν για τον Λευκό
Οίκο. Απέναντί του, ο «αριστερός» Ντικ Γκέπχαρτ δεν φαίνεται να πείθει.

Όλα αυτά, βέβαια, θα μπορούσαν να αλλάξουν. Κάποιο αουτσάιντερ θα μπορούσε να
ξεπροβάλει ξαφνικά και να επωφεληθεί από την έλλειψη χαρίσματος του Γκορ ή την
απειρία του Μπους.

Διαφορετικά, όταν σε μερικούς μήνες θα ανακοινωθούν τα δύο ονόματα, είναι
βέβαιο ότι τα δύο κόμματα θα έχουν επιλέξει τους δύο «φυσικούς υποψηφίους» για
την προεδρία. Οι Ρεπουμπλικανοί τον Μπους, τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να
ενώσει το διχασμένο κόμμα τους, και οι Δημοκρατικοί τον Γκορ, τον άνθρωπο που
τόσα χρόνια ετοιμάζουν γι’ αυτόν τον ρόλο.