ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όσα παίρνει η βροχή…

Η ΚΥΡΑ-ΛΕΝΗ στην πρώτη δυνατή βροχή, εκεί προς το τέλος του φθινοπώρου, έβγαζε
έξω τους κουβάδες. Ήταν τότε που το χωριό βυθιζόταν στους ρυθμούς του χειμώνα,
στη μυρωδιά από τα ξύλα που καίνε στο τζάκι, στην αίσθηση του κρύου αέρα που
κατεβαίνει από το βουνό κουβαλώντας

μαζί του τα χάδια από τα πεύκα και τα έλατα, στις εικόνες της έρημης παραλίας
με τα κύματα να σκάνε εκεί όπου πριν από λίγους μήνες οι παρέες απολάμβαναν
ούζο και λιαστό χταπόδι.

Έτσι λοιπόν οι κουβάδες επιστρατεύονταν για να διατηρήσουν, λίγο ακόμα, όσα
είχε έρθει η σειρά τους να φύγουν. Η κυρα-Λένη ήταν κατηγορηματική: η πρώτη
μεγάλη βροχή του χειμώνα έδιωχνε όλα όσα είχαν συσσωρευτεί τους τελευταίους
μήνες ­ στην ατμόσφαιρα, στους δρόμους, στα σπίτια, στις καρδιές. Ξέπλενε τα
περιττά, βοηθούσε να μείνουν μόνο τα απαραίτητα για το δύσκολο αλλά και
γοητευτικό ταξίδι μέσα στον καινούργιο χρόνο.

Μάζευε το νερό της πρώτης δυνατής βροχής και έβαζε τον κουβά σε μια γωνιά του
σπιτιού. Του μιλούσε ­ μιλώντας σε όλα αυτά που έγιναν τον τελευταίον καιρό.
Ευχαριστούσε για τα καλά και τα άσχημα, τα δύσκολα και τα ξαφνικά, για όλα
όσα, όπως έλεγε, «κάνουν τον άνθρωπο πιο άνθρωπο». Και αργότερα, όταν έκρινε
ότι είχε κάνει το χρέος της προς το Θεό και τη ζωή και αισθανόταν έτοιμη να
αφήσει πίσω τα γεγονότα, έπαιρνε με προσοχή τον κουβά και πήγαινε στη γλάστρα
με τον αγαπημένο της βασιλικό. Τον πότιζε μ’ αυτό το νερό μουρμουρίζοντας μια
προσευχή. Κρατούσε και λίγο για να λούσει τα μαλλιά της.

Κι έπειτα, την έβλεπες, επέστρεφε με ζέση στις χειμωνιάτικες δουλειές. «Μόνο
όταν συμφιλιωθείς με το παρελθόν θα καλωσορίσεις το μέλλον», έλεγε. Και αφορμή
γι’ αυτό ήταν η πρώτη δυνατή βροχή του χειμώνα. Σαν τη χθεσινή…