ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τζάγκουαρ ή λεωφορείο;

«ΞΕΡΩ πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά προτιμώ να κλαίω μέσα σε μια
Τζάγκουαρ παρά σ’ ένα λεωφορείο», είχε πει η Φρανσουάζ Σαγκάν ­ την εποχή που
ήταν ακόμη «το τρομερό παιδί» των γαλλικών γραμμάτων. Δεν ξέρω αν σήμερα, που
βαδίζει πια στην τρίτη ηλικία, με βιώματα μάλλον πικρά και ζωή χορτασμένη
αντιφάσεις και δυστυχίες εξαρτήσεων, λέει το ίδιο. Για τη δική μου αντίληψη ­
την τωρινή, έστω ­, να κλαις μέσα σε μια Τζάγκουαρ είναι μεγαλύτερη δυστυχία ­
κανένας σοφέρ με πηλίκιο δεν πρόκειται να σε παρηγορήσει ­ από το να κλαις σ’
ένα λεωφορείο ­ όλο και κάποιος θα σου πει τρυφερά «γιατί, κορίτσι μου;».

Ποιος παρηγόρησε τον Ωνάση όταν έχασε τον γιο του και ποιος παρηγόρησε στ’
αλήθεια την κόρη του πριν ­ τόσο πρόωρα ­ εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο…

Δέκα εκατομμύρια δραχμές παίρνει την ημέρα ο κ. Τιερί Ρουσέλ για τη
μεγαλοκληρονόμο κόρη του, τη μικρή Αθηνά. Μα αν το κορίτσι ευτυχήσει στη ζωή
του ­ και μακάρι ­ θα ‘ναι γιατί έχει δικά του πλοία, επιχειρήσεις,
αυτοκίνητα, άλογα; Και πόσα χρειάζεται για να ‘ναι ευτυχισμένο ένα παιδί;

Έχει ανάγκη από… δέκα εκατομμύρια τη μέρα ή από μια ζωή που θα ζήσει ­ ακόμα
και στις χειρότερες μπόρες ­ με ισορροπία ψυχής, αυτοεκτίμηση και βεβαιότητα
πως το αγαπούν γι’ αυτό που είναι και όχι για τα λεφτά του; Τόσο μικρή που
είναι η ζωή, δεν αγοράζεται. Πόσο μάλλον μέσα σε χρυσή γυάλα που αφήνει τον
αληθινό κόσμο έξω.