ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σε τρίτο ενικό

ΞΥΠΝΗΣΕ, σηκώθηκε, ήπιε ζεστό καφέ και στάθηκε λίγο, κοιτώντας έξω από το
ανοιχτό παράθυρο.

Είχε ωραία συννεφιά και ο ουρανός ήταν γκρίζος και παχύς.

Στο όνειρο, που είχε δει, ο κόσμος ήταν πιεσμένος ­ ένας σκούρος, συμπαγής
όγκος ­ και βογκούσε.

Το θυμήθηκε με δυσφορία.

Πώς να παραδεχθεί ότι απέφευγε τους ανθρώπους που υποφέρουν;

Ένιωσε άσχημα. Κι όποτε έρχονται τέτοια συναισθήματα προσπαθεί να καταφύγει σε
αναμνήσεις αόριστες, και σε μια ηλικία όπου οι αταξίες, τα παιχνίδια, τα γέλια
αφορούν μιαν αθώα, παιδική σχεδόν, ζωή.

Αλλά δεν ξεχνιέται για πολύ.

Ο αέρας φύσηξε και η κουρτίνα ανέμισε.

Ήταν Νοέμβριος και τα σύννεφα που σκεπάζανε τον ουρανό άρχισαν να αραιώνουν,
αφήνοντας να φανεί λίγο μπλε ανάμεσά τους.

Το ανοιχτό παράθυρο έγινε κάδρο ενός τοπίου, που άλλαζε χρώματα,
προετοιμάζοντας μιαν όμορφη μέρα.

Να την περιμένει και να την παρατηρεί από μέσα ήσυχα ως το σούρουπο ή να βγει
να την συναντήσει έξω στον κόσμο.

Η πολιτεία στο βάθος, γκρίζα, θορυβώδης, ανερμήνευτη, περίμενε.

Τι ακριβώς;

Μάλλον, δεν θα το μάθει ποτέ.

Και ξαφνικά, πείνασε.

Λοιπόν, αυτό που βασικά ήθελε τώρα, ήταν ένα καλό πρωινό.

Ήθελε αίμα ή φρυγανισμένο ψωμί με μέλι;