ΠΡΟΣΩΠΑ Στην πολιτική αντ’ αυτού

Από μια ζωή στα γυμναστήρια, τα κομμωτήρια και τις δεξιώσεις, η Ζανύ Λεπέν
βρέθηκε στην πολιτική· ας όψεται ο σύζυγος και η γαλλική δικαιοσύνη…

Ζανύ Λεπέν. Ουδέποτε εργάστηκε στη ζωή της, ωστόσο ενδέχεται να ηγηθεί ευρωψηφοδελτίου

ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ είναι δύσκολοι για τη γαλλική ακροδεξιά. Ο πρόεδρος του Εθνικού
Μετώπου Ζαν-Μαρί Λεπέν κινδυνεύει να καταδικαστεί σε δεύτερο βαθμό για
βιαιοπραγία εναντίον μιας σοσιαλίστριας υποψήφιας στις βουλευτικές του 1997
και να μην μπορεί να είναι επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου της ακροδεξιάς. Δεν
θέλει επ’ ουδενί να τον αντικαταστήσει ο υπαρχηγός του, ο Μπρυνό Μεγκρέ, με
τον οποίο βρίσκεται στα μαχαίρια. Έβγαλε λοιπόν σαν «μπαλαντέρ» τη σύζυγό του
Ζανύ Λεπέν ­ «μια υπολογισμένα γοητευτική βιτρίνα που φιλοδοξεί να κάνει τους
Γάλλους να ξεχάσουν τι κρύβεται πίσω της», έγραψε το «Λε Πουέν». «Γέλασα
ακούγοντας ότι μπορεί να είναι επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του Εθνικού
Μετώπου», λέει στη «Λε Μοντ» μια παλιά φίλη της. «Είναι μια γοητευτική, ωραία
γυναίκα, αλλά δεν είναι ούτε διανοούμενη ούτε πολιτικός». Ωστόσο ο Μεγκρέ δεν
μπορεί να διαμαρτύρεται, αφού ήταν ο πρώτος διδάξας: όταν αντιμετώπισε
παρόμοιο νομικό κώλυμα, έβαλε τη σύζυγό του υποψήφια για τη δημαρχία της Βιτρόλ.

Η Ζανίν-Μαρί-Λουΐζ Πάσχου γεννήθηκε το 1932 στη Νίκαια της Γαλλίας, κόρη του
Έλληνα εμπόρου πινάκων ζωγραφικής Βασίλειου Πάσχου και της Γάλλο-ολλανδής
Εντμόντ Κουν. Οι γονείς της χώρισαν γρήγορα κι εκείνη πέρασε την παιδική
ηλικία και την εφηβεία της ανάμεσα στη Νίκαια, τη Λυών και το Παρίσι. Γνώρισε
τον πρώτο σύζυγό της, τον Ζαν Γκαρνιέ, σ’ ένα κυνήγι στο Βέλγιο και μετά τον
γάμο τους πήγαν να ζήσουν στο Ρυέιγ-Μαλμαιζόν, έξω από το Παρίσι, σε μια
θαυμάσια έπαυλη στην οποία ζουν τώρα με τον Ζαν-Μαρί Λεπέν. «Δεν έχω τίποτε να
διηγηθώ για τη ζωή μου ως νεαρή παντρεμένη», λέει στη «Λε Μοντ». «Ήμουν πολύ
κακομαθημένη. Είχα ένα σύζυγο που λάτρευε τα ταξίδια ­ ενάμιση μήνα τον
χειμώνα, ενάμιση μήνα το καλοκαίρι. Στη Λατινική Αμερική, την Ασία… Ήταν
πολύ τζετ-σετ». Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1984.

Την ίδια χρονιά γνώρισε τον Λεπέν μέσω της μεγάλης κόρης του και ο γάμος έγινε
το 1991. Συνέχισε την κοσμική ζωή με δεξιώσεις και αγαθοεργίες (είναι επίτιμη
πρόεδρος μιας προτεσταντικής οργάνωσης και ενός συλλόγου για τα παιδιά του
Ιράκ) και αντέδρασε, λέει, πολύ αρνητικά όταν ο σύζυγός της της πρωτομίλησε
για την πιθανότητα να είναι υποψήφια. «Αλλά εκείνος μου είπε: “Πρέπει να
αποτελέσεις την απάντηση σ’ αυτή την αδικία, αν ποτέ συμβεί”. “Αν πρέπει, τότε
ναι!”» του απάντησε τελικά. «Καταλαβαίνετε, το Εθνικό Κόμμα είναι το παιδί
του». Ωστόσο η ίδια προτιμά πάντα να μην είναι υποψήφια, εύχεται η απόφαση του
δικαστηρίου να είναι θετική για τον σύζυγό της και περιμένει ως τότε για να
διαβάσει, εφόσον χρειαστεί, «τις μπροσούρες του Εθνικού Κόμματος. Για να μάθω
λίγα περισσότερα και να μη φαίνομαι ηλίθια»…