ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ που έκλεισαν, το μαύρο του πένθους στο φουστάνι της μάνας, της
γυναίκας, της κόρης, της αδελφής, η ρυτίδα του πόνου που δεν λέει να ισιώσει
από τότε που τα τανκς ρήμαξαν ελπίδες, στοιχειωμένα όλα. Και για μένα
αλησμόνητα, ας ήμουν τότε χιλιάδες μίλια μακριά από το Σαντιάγο, μόλις δύο
μήνες πριν από το δικό μας Πολυτεχνείο. Και εκείνος ο Παπαδόπουλος – Ιωαννίδης
της Χιλής, σε ακόμη χειρότερη εκδοχή δικτάτορα, μισητή προσωποποίηση φασισμού,
ξενοκίνητου και εκτρωματικά διεφθαρμένου ιθαγενούς.

Πιο χαρμόσυνη είδηση από το ένταλμα σύλληψης του Αουγκούστο Πινοσέτ δεν άκουσα
όλη τη χρονιά. Είναι, λέει, 82 ετών και έχει αυτοπεριβληθεί με την ασυλία του
ισόβιου γερουσιαστή. Και λοιπόν; Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν
παραγράφονται, να ένας διεθνής κανόνας δικαίου, μια πάγια νομολογία που
«ξέφυγε» από τους ισχυρούς θιασώτες της επιλεκτικής λήθης. Και θα ‘θελα να
‘μουν εκεί, για τον Βικτόρ, την Ιζαμπέλα, την Ορτένσια, τον Σαλβαδόρ και τους
χιλιάδες ανώνυμους Χιλιανούς, Ισπανούς ή όποιας άλλης εθνικότητας ξεχασμένους,
για τον Νερούδα, για μια μακρόστενη λωρίδα γης στην άκρη του Ειρηνικού που
ήταν ή έγινε πατρίδα. Εκεί, έξω από τη βρετανική πρεσβεία του Σαντιάγο, βουβή,
με μια φωτογραφία Ελληνοκύπριων αγνοουμένων στο χέρι.

Ναι, βέβαια, βοήθησε ο δικτάτορας τους Βρετανούς τότε με τα Φώκλαντ. «Καλός
φίλος», φωνάζει η άλλοτε Σιδηρά Κυρία και δώσ’ του στέλνει σοκολατάκια και
ανθοδέσμες για ταχεία ανάρρωση. Από την άλλη, ο Ισπανός δικαστικός που ίσως
δεν θα περάσει στην Ιστορία.

Μα που θα ‘θελα πολύ, πάρα πολύ, να του σφίξω το χέρι. Ως γνωστόν, η ελπίδα
πεθαίνει τελευταία.