Είμαι Πόντιος και καμαρώνω!

* Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν από τα καλύτερα. Δούλευα στα χωράφια, σε
εργοστάσια και σε οικοδομές

* Ο πάγκος είναι σκληρός, δεν αφήνει περιθώρια στους τερματοφύλακες να ελπίζουν

* Έγιναν λάθη, έφυγαν παίκτες σημαντικής αξίας από την ΑΕΚ που έως σήμερα
δεν αναπληρώθηκαν

Ηλίας Ατματσίδης. Με τα κύπελλα στα χέρια (έχοντας πετύχει ο ίδιος γκολ!), εν ώρα εκνευρισμού και κοιτάζοντας το κασκόλ, δώρο προσωπικού θαυμαστή

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ από τους λίγους. Καλοπληρωμένος, αν και όχι όπως αξίζει (και
ομολογεί). Με αξία που την αναγνωρίζουν όλοι. Και όμως, ο Ηλίας Ατματσίδης,
ναι μεν ικανοποιείται με όλα αυτά, ωστόσο περισσότερο υπερήφανος δηλώνει με
την καταγωγή του. Την ποντιακή.

«Ποτέ δεν έπαιξα σε ομάδα που δεν σχετιζόταν με Ποντίους. Στην αρχή ήταν της
Κοζάνης. Μετά οι Πόντιοι Βέροιας. Και τώρα, η ΑΕΚ. Πάντα με έμβλημα τον
Δικέφαλο Αετό. Είμαι Πόντιος και καμαρώνω», λέει με υπερηφάνεια ο διεθνής
«κίπερ» της ΑΕΚ. Ασυμβίβαστος, με άποψη που δύσκολα μεταβάλλεται, πεισματάρης,
αναφέρει κάτι και «αυτό είναι». Πολλές φορές τον παρεξηγούν, τόσα χρόνια όμως
ο Πόντιος δεν αλλάζει. Μαθημένος στη δουλειά από παιδί ­ άλλωστε έπρεπε να
βοηθήσει τον αγρότη πατέρα του. «Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν αυτό που λέμε
τα καλύτερα, σίγουρα όμως υπήρχαν και πολύ χειρότερα. Άγχος, πάντως, δεν
είχαμε. Δούλευα στα χωράφια και κάπου-κάπου σε εργοστάσια ή οικοδομές.
Στερήσεις λίγες, όχι όμως ότι ήμασταν και πλούσια οικογένεια».

Όταν η παρέα έλεγε «πάμε για μπάλα», ο Ηλίας ήταν από τους πρώτους. Για να
ξεδώσει. Στην Ακρινή Κοζάνης, τον έβλεπαν ως ταλαντούχο επιθετικό και ο
Ατματσίδης δεν… ξεκόλλαγε από τη γραμμή του δεξιού εξτρέμ. Ώσπου μια μέρα, η
ζωή του άλλαξε! Πήρε τη θέση του τερματοφύλακα, σε ηλικία 14 ετών. Ο ξάδελφος
Γιώργος Ατματσίδης απουσίαζε και ο Ηλίας, από το να βλέπει τις προσπάθειες των
συμπαικτών του από τον πάγκο, δέχθηκε την πρόκληση. «Πήγα αρκετά καλά,
νικήσαμε 1-0 και καθιερώθηκα. Από τότε, ο ξάδελφός μου μετατέθηκε σε θέση
λίμπερο, στα 32 του», θυμάται με χαμόγελο ο Ατματσίδης, μη δίνοντας περαιτέρω
πληροφορίες για… ενδοοικογενειακές κόντρες.

Την επόμενη χρονιά κατακτά πρωτάθλημα σε τοπική κατηγορία και να ‘σου οι
πρώτες προτάσεις. Κοζάνη (Γ’ Εθνική) και Πόντιοι Κοζάνης (Δ’). «Πήρα λιγότερα
χρήματα, αλλά πήγα στους Πόντιους. Η καταγωγή, βλέπεις. Και εργένης στα 16
μου, στην Κοζάνη. Τα κατάφερα. Στα είκοσί μου χρόνια, νέες προτάσεις. Από τον
ΠΑΣ Γιάννινα και τους Πόντιους Βέροιας. Διάλεξα τους Πόντιους. Ήταν παρακάτω
κατηγορία (Γ’), ήθελα όμως τα βήματά μου να είναι μετρημένα. Δεν έκανα λάθος».

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ ’92

Η μεγάλη μεταγραφή ήρθε το καλοκαίρι του ’92. Η ΑΕΚ απλά ήταν η συνέχεια των
ποντιακών ριζών και ο Ατματσίδης φυσιολογικά κατέληξε στη Νέα Φιλαδέλφεια.
«Μεγάλη πόλη, μεγάλες απαιτήσεις, υψηλές φιλοδοξίες. Το μόνο που γνώριζα καλά
ήταν η επιθυμία μου να πετύχω. Το χόμπι μου έγινε επάγγελμα και μονόδρομος η
καλή ζωή. Με τις στερήσεις. Ξεχνάς τα Σαββατοκύριακα. Την οικογένεια. Ακόμη
και κάποιες έριδες ή ζήλιες με συναδέλφους σου. Αυτά που συμβαίνουν σε όλα τα
επαγγέλματα. Μην πιστέψετε ότι τα πάντα είναι ρόδινα»…

Ο Ατματσίδης κατέβηκε φορτσάτος στην Αθήνα. Με τη νοοτροπία «δεν καταλαβαίνω
τίποτα», έκανε μεγάλα – φιλικά (αξέχαστος αγώνας με τη Σέφιλντ Γουένσντεϊ) και
στο Σούπερ Καπ κόντρα στον Ολυμπιακό, «νούμερο ένα» της ΑΕΚ. Αποτέλεσμα; 1-3
και οι πάντες ρίχνουν την ευθύνη στον Ηλία. «Όλοι έπεσαν πάνω μου, χωρίς να
φταίω μόνον εγώ. Δεν ήμουν αποκλειστικά υπεύθυνος. Γιατί να σηκώσω όλα τα
βάρη; Βλέπεις όμως, ως νεαρός ήμουν το εύκολο θύμα. Αν νικούσαμε, όλη τη
χρονιά θα έμενα βασικός. Γνώρισα όμως νωρίς την πρώτη, μεγάλη, απογοήτευση».
Και αντί να καθιερωθεί κάτω από την εστία, ο Ατματσίδης «αγκάλιασε θέση» στον
πάγκο! «Μου έμενε η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου. Δούλευα και δεν άφηνα την
απογοήτευση να με κυριεύσει. Ένα ματς Κυπέλλου έπαιξα μόνο. Ο πάγκος σκληρός,
δεν αφήνει περιθώρια στους τερματοφύλακες να ελπίζουν».

Όντως, η θέση του «κίπερ» είναι η πλέον δύσκολη. Στα γκολ τα λεγόμενα…
κοροϊδίστικα, τα ακούνε από όλους. Λιγότερο ίσως από τις φωνές που βάζουν
στους επιθετικούς όταν χάνουν «εύκολο» γκολ: «Στην Ελλάδα ο τερματοφύλακας
δέχεται την εύκολη κριτική. Κανένα δικαίωμα λάθους δεν υπάρχει! Κανείς δεν
υπολογίζει αντιξοότητες ή καιρικές συνθήκες. Ακόμη και γκολ να βγάλεις, αυτός
που θα πάρει τα μπράβο, είναι ο σκόρερ».

ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΜΕ

Στην Εθνική Ομάδα, ο Ατματσίδης έκανε ντεμπούτο το ’94. Στο Καυταντζόγλειο,
λίγο πριν από το Μουντιάλ των ΗΠΑ. Και από τότε ­ μετά δηλαδή την τραυματική
εμπειρία της Αμερικής ­ είναι αναντικατάστατος. «Έχουμε ανέβει ποδοσφαιρικά.
Ναι, μπορούμε να καταφέρουμε πρόκριση στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Αρκεί να πιστέψει ο Έλληνας παίκτης στις δυνατότητές του. Να έχει
αυτοπεποίθηση και καλή ψυχολογία. Να δουλέψουμε ακόμη σκληρότερα. Και να
οργανωθούμε. Λέξη σχεδόν μαγική που τόσα χρόνια ακούμε, αλλά λίγα
διαφοροποιούνται προς το καλύτερο». Δεν είναι όμως μόνον η Εθνική που
φανερώνει σημάδια ανάκαμψης. «Έχουμε δύο ομάδες στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό λέει
πάρα πολλά. Ομολογώ ότι ζηλεύω τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό! Με τη
συμμετοχή σε τέτοια διοργάνωση ­ εκεί όπως άνοιξε τον δρόμο η ΑΕΚ ­ έρχεται η
καταξίωση για έναν παίκτη. Του χρόνου, ευελπιστώ να ξαναβρεθούμε στα μεγάλα
σαλόνια. Το πιστεύω»!

Μπορούν όμως οι δύο εκπρόσωποί μας να πετύχουν πρόκριση; «Ο Ολυμπιακός είναι
πολύ κοντά. Ήταν και πιο τυχερός από τον Παναθηναϊκό στην κλήρωση των ομίλων.
Χωρίς να υποτιμώ το 1-0 με τον Άγιαξ, οι Ολλανδοί δεν είναι η παλιά ομάδα. Ο
Παναθηναϊκός έπεσε σε δύσκολο όμιλο, διατηρεί όμως κάποιες ελπίδες. Η διαφορά
με την ποδοσφαιρική Ευρώπη μίκρυνε και όχι γιατί οι μεγάλες ομάδες έπεσαν. Οι
ελληνικές μεγάλωσαν»!

Τόσα χρόνια στα γήπεδα, ο Ηλίας ξεχωρίζει καλές και κακές στιγμές. Προσοχή
όμως. Έμαθε να βλέπει (αντιμετωπίζει) συνολικά τις καταστάσεις και κάπως έτσι
δίνει την απάντησή του. «Τρία χρόνια είμαστε μακριά από τους τίτλους. Με
πληγώνει. Έγιναν όμως λάθη. Πάρα πολλά! Και άλλαξε η κατάσταση στην ΑΕΚ.
Έφυγαν σημαντικής αξίας παίκτες που δεν τους αναπληρώσαμε. Ακόμη, τα
διοικητικά προβλήματα ήταν έντονα. Άφησαν σημάδια. Σε μια ομάδα όταν δεν
έρχονται επιτυχίες, φταίνε όλοι. Απλά αυτό που θέλω να πω ­ αν μου επιτρέπεται
μετά τόσα χρόνια στην ΑΕΚ ­ είναι ότι έχουμε ανάγκη μεταγραφών. Ενίσχυσης!
Καλές στιγμές ήταν όταν πήραμε το δεύτερο πρωτάθλημα. Με τον… Ατματσίδη
βασικό γκολκίπερ. Και την καταξίωση να έρχεται όταν πήραμε τρία συνεχή
πρωταθλήματα. Αλλά τότε, είχαμε πολύ καλή ομάδα…».

Μην πιστέψετε όμως ότι ο Ηλίας αυτό κυρίως θυμάται. Ξεκαθαρίζει: «Όταν
κατακτήσαμε το Κύπελλο με δικό μου εύστοχο πέναλτι, χάρηκα ακόμη περισσότερο!
Πέναλτι – τίτλος».

Γκολ που γύρισε τον Ατματσίδη χρόνια πίσω, όταν έβαζε γκολ και δεχόταν τα
μπράβο των υπολοίπων συμπαικτών του. Ποιος είπε ότι οι τερματοφύλακες δεν
έχουν απωθημένα;

­ ΕΧΕΙΣ βγάλει «καλά χρήματα» από το ποδόσφαιρο;

Η ερώτηση σαφέστατη, όπως αληθινή και η απάντηση του Ηλία Ατματσίδη:

«Θα μπορούσα να έχω περισσότερα. Ίσως έβγαλα λίγα. Τόσα χρόνια όμως, τα
κασέ ήταν χαμηλά και άρα, πρέπει να δηλώνω ικανοποιημένος. Αισθάνομαι γερός,
αυτό μετρά και ξέρω ότι στη ζωή, ο άνθρωπος φτιάχνει το χρήμα, δεν συμβαίνει
το αντίθετο. Δεν παραγνωρίζω, όμως, ότι δίχως τα χρήματα δεν μπορείς να ζήσεις».

Ο Ατματσίδης ετοιμάζεται (σύντομα καταπώς λένε) να καθήσει εκ νέου στο
τραπέζι για συζητήσεις. Δεύτερη φορά μετά το ’96, όταν, όπως θυμάται, «έμεινα
στην ΑΕΚ αν και είχα στα χέρια μου πολύ καλύτερη πρόταση από ελληνική ομάδα.
Μου έδιναν διπλάσια χρήματα, προτίμησα όμως τη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεν χρειάζεται
να πούμε την ομάδα…».

ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

Δηλώνει ξεκάθαρα ότι για τα περασμένα «δεν μετάνιωσα» και ετοιμάζει τις
φτερούγες του για «μεγάλα πράγματα»: «Κάποιες συζητήσεις με ομάδες του
εξωτερικού είχαν γίνει. Ολοκληρωμένη πρόταση όμως, δεν υπάρχει στα χέρια μου.
Θα δούμε το καλοκαίρι, αφού δύσκολα μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό, όπως η
ΑΕΚ, θα πουλήσει βασικό της παίκτη κατά τη διάρκεια της περιόδου. Όταν έχεις
στόχους, πρέπει να κάνεις κινήσεις ενίσχυσης».

Βέβαια, το ερώτημα για το αν θέλει να παραμείνει (κι άλλο!) στην ΑΕΚ, είναι
εκ των ων ουκ άνευ». Η απάντηση του διεθνούς γκολκίπερ; «Θέλει κι ερώτημα;
Ρώτα τα… τσιμέντα στη Νέα Φιλαδέλφεια και θα σου πουν για τις προθέσεις μου,
για το αν θέλω ή όχι να μιλήσω ή να συμφωνήσω από τώρα με την ΑΕΚ».

ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια δίπλα στον Ντούσαν Μπάγιεβιτς ήταν αρκετά στον Ηλία Ατματσίδη
για να ομολογεί τη διαπίστωση (των περισσοτέρων, αν όχι όλων) πως «ο
Μπάγιεβιτς είναι ο καλύτερος με διαφορά προπονητής που είχα στην καριέρα μου».

Και όταν του ζητούν να πει «τι παραπάνω έχει ο Ντούσκο», λέει με άποψη:

«Διαθέτει σοβαρότητα. Το κύριο. Και ακόμη προγραμματισμό. Αυτά τον κάνουν να
ξεχωρίζει από τους άλλους». Δέχεται τη γνώμη ότι «από τότε που έφυγε, άρχισε η
σταδιακή πτώση της ΑΕΚ», αλλά για να μην παρεξηγηθεί (καθ’ όσον ζούμε στην
Ελλάδα), προσθέτει «έφυγαν και παίκτες, έτσι»;

Όταν του πουν να διαλέξει ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, σίγουρα θα απορρίψει το
ιταλικό: «Άγχος στην Ελλάδα, άγχος στην Ιταλία, πολύ πάει. Προτιμώ το αγγλικό.
Εκεί όπου το ποδόσφαιρο είναι γιορτή. Αν φύγω από την ΑΕΚ, στην Αγγλία θα
προτιμούσα να αγωνιστώ. Μόνον όμως για ομάδες μεγάλες, που θα βρίσκονται στις
πέντε πρώτες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα».

Αποκρούσεις ­ θεαματικές ή κρίσιμες ­ ο Ατματσίδης έχει κάνει ουκ ολίγες. Ποια
βάζει όμως στο… βίντεο; «Ας πούμε ότι ξεχωρίζω και θυμάμαι έντονα την
περσινή με τον Τσιαντάκη. Αποκρούω το πέναλτι με τον ΟΦΗ, η μπάλα στον Νίκο,
σουτ, αλλά έχοντας γυρίσει στην εστία διώχνω την μπάλα! Ήμουν όντως σε πολύ
καλή φόρμα».

Ο Ηλίας συχνά πυκνά βλέπει τους επιθετικούς να έρχονται να του δίνουν
συγχαρητήρια. Το χαίρεται. Σημαίνει αναγνώριση. Όπως ικανοποιείται όταν «οι
αντίπαλοι οπαδοί στο δρόμου μου λένε: Σε παραδεχόμαστε, είσαι ο καλύτερος. Το
πιο ωραίο συναίσθημα. Σημαίνει ότι δεν με αντιπαθούν». Άσχετα αν στο γήπεδο τα
υβριστικά συνθήματα είναι… μέρος του αγώνα: «Όταν στην αρχή με έβριζαν,
εκνευριζόμουν. Τώρα πια όμως, μη έχοντας τίποτα να κάνω, απλά το δέχομαι. Στον
αντίποδα, το σύνθημα που με… φτιάχνει είναι “ΑΕΚάρα βάλε πέντε γκολ”!».

Δώρα στον κίπερ κάνουν πολλοί. Πιθανοί και απίθανοι. Μια φορά, πριν από την
έναρξη αγώνα «πετάγεται από τη σκεπαστή οπαδός της ΑΕΚ και μου φέρνει κασκόλ.
Δώρο. Το έχω ακόμη».

Ίσως για γούρι. Βλέπετε, ο Ατματσίδης προσέχει τέτοιου είδους λεπτομέρεις.
Όπως νοιάζεται (θυμάται) να εκκλησιάζεται και να ανάβει κερί. «Τάμα για να έχω
την υγεία μου».