ΣΗΜΑΤΑ

… ανθρώπους αποτελείται η πιο μαχητική δύναμη της γαλλικής κοινωνίας στα
τέλη της δεκαετίας του ’90; Από πολιτικούς; Όχι. Από διανοούμενους; Ούτε. Οι
νέοι δημόσιοι ήρωες, οι νέοι σταρ των μέσων ενημέρωσης, οι πρωταγωνιστές της
«νέας Γαλλικής Επανάστασης» είναι οι δικαστές. Η παράνομη χρηματοδότηση των
πολιτικών κομμάτων, η κακοδιαχείριση κρατικών επιχειρήσεων, η χρήση
ναρκωτικών, η διαχείριση δικτύων πορνείας για τους πλούσιους και τους
διάσημους και πολλά ακόμη σκάνδαλα έχουν έλθει στο φως χάρη σ’ αυτούς τους
«επαναστάτες» που φορούν μαύρη τήβεννο, άσπρα γάντια και μαύρα καπέλα.

… εκείνων που έχουν κατηγορηθεί για εμπλοκή σε σκάνδαλα, χωρίς απαραιτήτως
να τους έχει απαγγελθεί κατηγορία, είναι δύο πρώην πρωθυπουργοί, ένας πρώην
υπουργός Εξωτερικών που προεδρεύει σήμερα του ανώτατου συνταγματικού οργάνου
της Γαλλίας, ο δήμαρχος του Παρισιού και πολλοί ακόμη πρώην υπουργοί και
επιχειρηματίες, μεταξύ των οποίων οι πρώην πρόεδροι των εταιρειών Elf,
Alcatel, Paribas και Credit Lyonnais. Κυκλοφορούν μάλιστα φήμες ότι μεταξύ των
πολιτικών για τους οποίους θα διαταχθεί σύντομα η διεξαγωγή έρευνας είναι και
ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας Ζακ Σιράκ (φωτό).

… Γάλλοι σχολιαστές σημειώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι τυχερές που
έχουν μόνο έναν ειδικό ανακριτή, τον Κένεθ Σταρ. Η Γαλλία διαθέτει 600, που
μπορεί να μην είναι «ειδικοί», είναι πάντως μόνιμοι. Οι άνθρωποι αυτοί,
γνωστοί στη Γαλλία ως juges d’ instruction, αποτελούν ιδιαίτερη τάξη. Τα
ονόματά τους ­ Ρενό βαν Ριμπεκέ, Ερίκ Αλφέν, Εβά Ζολί, Λοράνς Βισνιέφσκι,
Πατρίκ Ντεμίρ, Ερβ Στεφάν ­ μπορεί να μη λένε πολλά στην ελληνική κοινή γνώμη,
στη Γαλλία όμως έχουν γίνει πλέον εξίσου γνωστά με αυτά των πολιτικών.

… ο Αλέν Μενκ στο βιβλίο του «Στο Όνομα του Νόμου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα
από τον εκδοτικό οίκο Gallimard, η Γαλλία ζει τα οκτώ τελευταία χρόνια την πιο
ολοκληρωμένη επανάστασή της από τότε που καταργήθηκε η μοναρχία και ιδρύθηκε η
Πρώτη Δημοκρατία, το 1792. Τα 206 τελευταία χρόνια, γράφει ο Μενκ, η Γαλλία
αποτελεί μια αυταρχική δημοκρατία, όπου το κράτος ­ αν και όχι απαραιτήτως οι
εκάστοτε κυβερνήσεις ­ είχε μεγάλη και αδιαμφισβήτητη εξουσία. Όσοι το
υπηρετούσαν, πολιτικοί και γραφειοκράτες, θεωρούσαν εαυτούς ως την ενσάρκωση
της λαϊκής κυριαρχίας. Οι δικαστές ήταν θεωρητικά ανεξάρτητοι, αλλά στην
πραγματικότητα υποταγμένοι στην πολιτική εξουσία. «Υπό την έννοια αυτή, η
Γαλλία έμοιαζε περισσότεροι με την Ινδία, παρά με τις Ηνωμένες Πολιτείες»,
σχολιάζει ο συγγραφέας.