ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ Γιαούρτωμα… σταθμός

Όλα τα χρωστάει σ’ ένα στιγμιαίο πείσμα, μια εσωτερική παρόρμηση, ένα
τυχαίο γεγονός. Μια γενική συνέλευση «ευθύνεται» που έγινε πολιτικός! Η πρώτη
φοιτητική συνέλευση που παρακολούθησε, την πρώτη μέρα που βρέθηκε από την
Κρήτη στην Αθήνα, αμέσως μετά την επίσημη πρώτη του εγγραφή και παρουσία στη
Βιομηχανική Σχολή.

Γιώργος Βουλγαράκης. Η πρώτη συνέλευση, η «αφέλεια» και η αποκοτιά του τον οδήγησαν σε μια πορεία πολιτικής μη… αναστρέψιμη!

ΟΧΙ ότι δεν υπήρχε αυτό που λέμε προδιάθεση. Συνυπήρχε, όπως συνυπήρχαν μέσα
του και οικογενειακές ρίζες και καταβολές. Βουλευτής υπήρξε ο παππούς του, ο
Γιώργος Τουρνινός, όπως και ο θείος του, ο συνονόματός του Γιώργος Βουλγαράκης.

Γελάει τρανταχτά εκείνος την ώρα που αφηγείται, αλλά πραγματικά επιμένει: η
πρώτη συνέλευση ήταν «η συνέλευση της ζωής μου. Κι ας έφυγα μέσα από το
αμφιθέατρο ξυλοδαρμένος και… γιαουρτωμένος!».

Στα όνειρα, τους σχεδιασμούς και τις προσωπικές φιλοδοξίες του Γιώργου
Βουλγαράκη η πολιτική ήταν απούσα. Είχε περάσει στη Σχολή που ονειρευόταν ­
στο Οικονομικό Τμήμα της Βιομηχανικής ­, αφού είχε προηγηθεί «έρευνα αγοράς»
για την εγκυρότητα των καθηγητών και το επίπεδο των σπουδών που παρείχαν.

Μια νέα ζωή, η φοιτητική, ξεκινούσε για τον 20χρονο, άγνωστο μεταξύ αγνώστων,
από την Κρήτη. Η πιο κοντινή προοπτική που «πολιορκούσε» το μυαλό του ήταν να
μην αφήσει τα μαθήματα να τον πάρουν στο κατόπι, να τελειώσει στον χρόνο τους
τις σπουδές του, να κάνει μεταπτυχιακά στο εξωτερικό, να επιστρέψει στη
γενέτειρά του κι εκεί να σταδιοδρομήσει. Ζωή μακριά από την Κρήτη δεν μπορούσε
τότε να φανταστεί ο Γιώργος Βουλγαράκης. Η Αθήνα ήταν υδροκέφαλη, απρόσωπη,
«σκότωνε» τα όνειρα, προκαλούσε εσωτερική ασφυξία. Κι αυτός ήθελε να αναπνέει
­ να λέει και να του λένε «καλημέρα»…

ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ’80

Όλα άρχισαν εκείνη τη φθινοπωρινή Δευτέρα του 1980. Ήταν μουδιασμένος κι
ένιωθε λιγάκι «χαμένος» όταν πάτησε το πόδι του στη Σχολή. Έκανε την εγγραφή
του, περιόδευσε για λίγο στους χώρους της Σχολής, κανείς δεν του ήταν γνωστός
και κανείς δεν τον γνώριζε. «Απογοητεύτηκα και είπα να φύγω. Περνώντας μπροστά
από το αμφιθέατρο, άκουσα οχλοβοή…».

Οι φοιτητές είχαν γενική συνέλευση. Από περιέργεια περισσότερο κι όχι από
ενδιαφέρον μπήκε στην αίθουσα και στριμώχτηκε ανάμεσα στους πολλούς ορθίους:
«Τα θέματα ήταν φλέγοντα (όπως πάντα τα φοιτητικά) κι υπήρχε ένα μένος στο
αμφιθέατρο. Παρακολουθούσα αδιάφορα στην αρχή, λιγότερο αδιάφορα στην πορεία.
Μέχρι που ένας εκπρόσωπος του ΕΚΚΕ πήρε τον λόγο. Είπε πολλά και διάφορα. Και
ύστερα, το… ξεστόμισε: “Συνάδελφοι, χαίρομαι που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει
ούτε ένας δεξιός στην αίθουσα”! Γύρω μου όλοι φώναζαν και χειροκροτούσαν…».

Δίχως να σταθμίσει την κατάσταση, εκείνος, στριμωγμένος πάντα ανάμεσα στους
πολλούς, έκανε την αποκοτιά του, γνωστοποιώντας σε όλους με περισσή… αφέλεια
«ότι υπήρχε στην αίθουσα ένας τουλάχιστον δεξιός!».

Και τότε έγινε χαλασμός! Ούτε ξέρει από πού του ήρθαν τα… γιαούρτια, τα
τετράδια, οι γόμες, αλλά και τα χτυπήματα στο σώμα και το κεφάλι. Όταν βγήκε
από την αίθουσα έσταζε γιαούρτι, αλλά και… θυμό: «Ήμουν τόσο οργισμένος,
τόσο πεισμωμένος που έπρεπε κάπου να διοχετεύσω αυτά τα αρνητικά συναισθήματα,
κάτι να κάνω.

Έψαξα και βρήκα πού υπήρχε η κοντινότερη οργάνωση της Ν.Δ. Και δίχως δεύτερη
σκέψη, τους… επισκέφτηκα».

Ήταν ένα προσωπικό πλέον ζήτημα που δεν έπαιρνε αναβολή. Και φυσικά δεν θα
μπορούσε ­ λόγω φύσης ­ να γίνει απλό μέλος. Ενεργοποιήθηκε δυναμικά, αφού
πάντα, λέει, «χρειάζεται πίεση για να… αποδίδει» και ήταν πια παντού παρών ­
σε όλες τις κατοπινές φοιτητικές συνελεύσεις των σπουδών του: «Εκείνη η
συνέλευση και εκείνη ειδικά η “αντιμετώπιση” που είχα την τύχη να έχω άλλαξαν
τα πάντα στη ζωή μου.

Ανατράπηκε όλο το σχέδιο δράσης, σπουδών και επαγγελματικής ένταξης που είχα
καταστρώσει! Φυσιολογικά θα τελείωνα το Πανεπιστήμιο και θα επέστρεφα στα
κρητικά εδάφη. Έως εκείνη τη στιγμή δεν “χωρούσε” τίποτα άλλο στα πιθανώς
μελλούμενα. Ήμουν πολιτικοποιημένος, μα όχι κομματικοποιημένος. Με ενδιέφερε
περισσότερο το “εγώ” από το “εμείς” και αυτό που έβλεπα μπροστά μου ήταν ένας
κατηρτισμένος σωστά επιστήμονας…».

«ΘΑ ΠΟΛΙΤΕΥΘΕΙΣ»

Η πορεία του ήταν μη… αναστρέψιμη. Το ένα έφερνε το άλλο «και στη Σχολή δεν
υπήρχε πια μόνο ένας δεξιός. Ένα τυχαίο γεγονός είχε πυροδοτήσει μια σειρά
αλλαγών που έφεραν μια διαφορετική πορεία και πνοή και με οδήγησαν σε μια άλλη
προοπτική ζωής, εδώ που βρίσκομαι και σήμερα. Ασχολήθηκα με τη νεολαία, ήμουν
μάλλον δημοφιλής, διαρκώς ανέβαινα, έγινε γραμματέας του έτους μου, μετά της
Σχολής, πήγα ύστερα στη γραμματεία της Σπουδάζουσας, έγινα γραμματέας της
Σπουδάζουσας, μετά ΕΦΕΕ και αμέσως μετά ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος της
ΟΝΝΕΔ…». Ακόμη όμως και όλες αυτές οι προσωπικές κατακτήσεις δεν τον είχαν
«αποπροσανατολίσει» από το πλάνο των σπουδών του. Δεν έχασε ποτέ μάθημα ή
προθεσμία μαθήματος. Πήρε κανονικότατα το πτυχίο του ­ «δίχως να χάσω μέρα» ­,
δίνει εξετάσεις, περνά και τελειώνει τη Νομική, κάνει το διδακτορικό του:
«Ήταν αδύνατον να πράξω αλλιώς. Αυτό που και πάλι φανταζόμουν ήταν ότι κάποια
στιγμή όλα αυτά θα τελείωναν…».

Και εκείνος πίστευε ότι θα επανερχόταν στην προτέρα κατάσταση ­ αυτή του
σωστού κι ύστερα καταξιωμένου επιστήμονα. Αλλά είχε… πλανηθεί: «Με φωνάζει
ξαφνικά μια μέρα ο Κ. Μητσοτάκης και μου λέει: “Αποφασίσαμε να πολιτευθείς”.
Μένω άφωνος στην αρχή και μετά βρίσκω το κουράγιο να του πω: “Πρόεδρε, δεν
είναι στις προθέσεις μου η πολιτική…”. “Πώς δεν είναι”, λέει εκείνος… Και
μου εξηγεί ότι είχαν γίνει οι γνωστές μετρήσεις και είχα δημοτικότητα ακόμη
και για την Α’ Αθήνας. Τρόμαξε το μάτι μου! Αλλά μέχρι να το συζητήσουμε,
έγινε κιόλας».

Και στις εκλογές του ’89 βγαίνει δεύτερος, σε ηλικία 29 ετών! Ούτε συζήτηση
πια για επιστροφή στα νεανικά πλάνα. Η πολιτική έγινε το «σπίτι» του.

Η Αθήνα, η δεύτερη γενέτειρά του. Και για τίποτα δεν μετανιώνει: «Εδώ γνώρισα
την Κατερίνα Πελέκη, τη γυναίκα μου, εδώ στήσαμε το σπιτικό μας κι αποκτήσαμε
την Παυλίνα, τον Αποστόλη και τον Διονύση. Εδώ όλα διαδραματίστηκαν. Χάρη σε
μια αστεία γενική συνέλευση. Και ένα… γιαούρτωμα!».

Με την πολιτική έχει πια μια σχέση υπαρξιακή. Χαίρεται που είναι πολιτικός,
του «πηγαίνει». Ήρθε, λέει, σε πολύ νεανική ηλικία σε επαφή με την πολιτική
και την εξουσία και πρόλαβε «όλα να τα απομυθοποιήσω, δίχως να πάρουν τα μυαλά
μου αέρα. Συνειδητοποίησα πώς είναι να παίρνει κανείς πολιτικές αποφάσεις, τι
σημαίνει “κυβερνώ”, “ελέγχω”, δίχως να χρειαστεί τίποτα να εκποιήσω. Γίνεται
κάποιος βουλευτής στα 55 ή στα 60 και βλέπεις, σε χρόνο-ρεκόρ, μια πλήρη
μεταστροφή προσωπικότητας…».

Δεν τον έβλαψε ούτε τον κούρασε μέχρι στιγμής η πολιτική πρακτική. «Ακούω
συναδέλφους που πρέπει να τρέξουν εδώ ή εκεί να λένε “κουράστηκα, δεν αντέχω
άλλο” και εκνευρίζομαι. “Τότε παραιτήσου”, απαντάω. Γίνομαι έξω φρενών όταν
βλέπω πολιτικό να μιζεριάζει». Εκείνος, αν γύριζε πίσω, θα έκανε μια από τα
ίδια. Θα έμπαινε και πάλι στη γενική συνέλευση και θα έβγαινε… γιαουρτωμένος.