Δεν υπάρχουν μικρές ή μεγάλες ομάδες στην Ευρώπη

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ των αγωνιστικών ισορροπιών, που τόσο ανάγκη είχε το ευρωπαϊκό
ποδόσφαιρο, φαίνεται πως γίνεται σταδιακά. Τα νέα κράτη που προέκυψαν από τη
διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας προκάλεσαν αγωνιστική
αταξία και άνοιγμα του χάσματος που υπήρχε μεταξύ των παραδοσιακά ισχυρών
ομάδων (Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία, Ισπανία) με τις υπόλοιπες, αλλά κυρίως τις νεότευκτες.

Τα πρώτα σημάδια της αγωνιστικής εξισορρόπησης ήρθαν το καλοκαίρι με την
καταπληκτική εμφάνιση της Κροατίας, ενώ συνεχίστηκαν στο Τσάμπιονς Λιγκ και τα
προκριματικά του Ευρω-2000.

Ήταν ίσως η καλύτερη απάντηση στα σχέδια της Media Partners και τις «ιστορικές
ομάδες» που αυτοαποκαλούνται ισχυρές, όταν την ίδια στιγμή στους αγωνιστικούς
χώρους παραπαίουν παρά την οικονομική τους ευρωστία.

Η νίκη της Κύπρου επί της Ισπανίας, της Λετονίας επί της Νορβηγίας στο Όσλο,
της Ουαλίας επί της Δανίας στην Κοπεγχάγη, της Τουρκίας επί της Γερμανίας, της
Ισλανδίας επί της Ρωσίας, αλλά ακόμη οι ισοπαλίες της Βουλγαρίας (με την
Αγγλία στο Γουέμπλεϊ) και των Νησιών Φερόε (με τη Λιθουανία), αποτελούν ένα
πρώτο δείγμα αυτού που αποκαλούμε «αγωνιστική ισορροπία».

Από τους παραδοσιακά «ισχυρούς», αυτοί που υποφέρουν περισσότερο είναι η
Αγγλία και η Γερμανία, χωρίς οι ομάδες αυτές να έχουν εντοπίσει το μικρόβιο
που τους έχει προσβάλει, ίσως γιατί είναι κοντόφθαλμες ή γιατί δεν μπορούν να
αντιδράσουν στα σχέδια των συλλόγων.

Το άνοιγμα των συνόρων, που επέβαλε η απόφαση Μπόσμαν, αλλοίωσε την εθνική
ταυτότητα των ισχυρών πρωταθλημάτων, αναδεικνύοντας παίκτες άλλων χωρών και
υποβαθμίζοντας τους γηγενείς.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τερματοφύλακες που αγωνίζονται στην
Πρέμιερ Λιγκ. Από τις 20 ομάδες, μόνο οι έξι χρησιμοποιούν ως βασικό
τερματοφύλακα Άγγλο. Τι σημαίνει αυτό; Μετά λίγα χρόνια, η Εθνική Αγγλίας θα
αναγκαστεί να προστρέξει στις μικρότερες κατηγορίες για να βρει ικανό
τερματοφύλακα, και μετά ο αγγλικός Τύπος θα κατηγορεί τον εκάστοτε
ομοσπονδιακό προπονητή.

Στη Γερμανία επικρατεί η ίδια κατάσταση, όπως και στην Ισπανία. Σε πρόσφατο
αγώνα της Μπαρτσελόνα με την Μπέτις, στον αγωνιστικό χώρο παρατάχθηκαν 17
ξένοι παίκτες!

Φυσικά, η κατάσταση αυτή είναι αμφίδρομη, χωρίς όμως να έχει τα ίδια αποτελέσματα.

Η Γεωργία, για παράδειγμα, είναι θέμα χρόνου να αναρριχηθεί στην κορυφή της
πυραμίδας του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αφού πολλοί από τους παίκτες της
ανδρώνονται σε κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες, όπως συμβαίνει άλλωστε με την Κροατία.

Και σε συλλογικό επίπεδο, όμως, παρατηρούμε μία εξισορρόπηση δυνάμεων, κυρίως
στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, το Τσάμπιονς Λιγκ.

Στους τέσσερις από τους έξι ομίλους το πάνω χέρι έχουν ομάδες που δεν ανήκουν
στο κλαμπ των «ιστορικών» (λες και τα κύπελλα τα κερδίζει η Ιστορία), ενώ
συγκροτήματα όπως η Μπρέντμπι, η Σπάρτακ Μόσχας και ο Ολυμπιακός έχουν
θορυβήσει με την εξαιρετική τους απόδοση τους εγκεφάλους, που δημιουργούν το
σούπερ πρωτάθλημα.

Η παρατήρηση κορυφαίου παράγοντα της ΟΥΕΦΑ, πως «ακόμη και χαβιάρι να τρώει
κάθε ημέρα ο άνθρωπος, κάποια ημέρα θα το βαρεθεί», με αφορμή τα σχέδια της
Media Partners να δημιουργήσει σούπερ πρωτάθλημα με τις «ιστορικές ομάδες»,
μάς βρίσκει απολύτως σύμφωνους.

Και εν τέλει, όποιος έχει την ικανότητα να διαχωρίσει τις ομάδες σε δυνατές
και μη με βάση τα αποτελέσματα του παρελθόντος, ας σηκώσει το χέρι…