30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ: Όσο μπορώ.

ΕΛΠΙΖΕΤΕ: Δεν γίνεται αλλιώς.

ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΣΘΕ: Τα οράματα δεν είναι ατομικά.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ: Τίποτε.

ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ: Στο έλεος του Θεού.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΕ: Δυσκολίες.

ΕΞΟΡΓΙΖΕΣΘΕ: Με τη βλακεία.

ΞΕΠΕΡΝΑΤΕ: Δεν τα καταφέρνω.

ΟΡΙΟΘΕΤΕΙΤΕ: Τα προσωπικά από τα επαγγελματικά.

ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ: Τη δουλειά από τη διασκέδαση.

ΘΥΣΙΑΖΕΤΕ: Πολλά, αλλά όχι τους άλλους.

ΠΕΤΑΤΕ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ: Τις κίτρινες σελίδες των εφημερίδων.

ΕΚΣΤΑΣΙΑΖΕΣΘΕ: Όχι.

Συμφωνεί ότι έμβλημα της Ε.Ε. μπορεί να γίνει το τρίπτυχο της Γαλλικής
Επανάστασης, με έμφαση στην Ισότητα. Πιστεύει ότι η σύγχρονη ελληνική
λογοτεχνία αποπνέει ό,τι και η σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Είναι ο Σταύρος
Ζουμπουλάκης, ο νέος διευθυντής του έγκριτου λόγιου περιοδικού «Νέα Εστία», το
οποίο φέτος συμπληρώνει λογοτεχνική παράδοση και παρουσία στα ελληνικά
γράμματα άνω των 70 χρόνων και αποκτά νέα μορφή.

ΕΡ.: Ο αναγνώστης περιμένει από τον Τύπο μια κρίση, έναν προσανατολισμό,
εμπιστευόμενος τη σοβαρότητά του;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Ποια η σημασία της συνέντευξης στον γραπτό Τύπο;

ΑΠ.: Η προβολή, κατά κανόνα, αυτού που τη δίνει.

ΕΡ.: Το περιοδικό σας παραμένει εργαλείο για μια ελίτ καλλιεργημένων. Ποια η
ουσιαστική λειτουργία που επιτελεί;

ΑΠ.: Η κριτική και η επιχειρηματολογημένη συζήτηση.

ΕΡ.: Ο Τύπος ανοίγει «ένα παράθυρο στον κόσμο» ή, εν πολλοίς, μιμούμενος την
τηλεόραση, γίνεται περισσότερο ένας καθρέφτης για τον εαυτό του;

ΑΠ.: Μην είμαστε υπερβολικοί: ένα μεγάλο μέρος του Τύπου, το καλύτερο,
εξακολουθεί να παίζει τον πρώτο ρόλο: «παράθυρο στον κόσμο».

ΕΡ.: Παράγοντες απαραίτητοι σ’ ένα λογοτεχνικό έργο, ώστε να είναι αριστούργημα;

ΑΠ.: Ευτυχώς, κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να τους ορίσει.

ΕΡ.: Συμπίπτουν με αυτούς ενός μπεστ σέλερ;

ΑΠ.: Διόλου.

ΕΡ.: Τελευταία, υπάρχει μία άνθηση εκδοτική στην Ελλάδα όσον αφορά την
ποσότητα τουλάχιστον. Πού οφείλεται;

ΑΠ.: Υπάρχει μεγάλο αγοραστικό κοινό για όλα τα προϊόντα, επομένως και για τα
βιβλία ­ μόνον που δεν ταυτίζεται με το αναγνωστικό.

ΕΡ.: Ποιοι οι κορυφαίοι συντελεστές δημιουργίας της πολιτισμικής παράδοσης του
νεώτερου Ελληνισμού;

ΑΠ.: Πολλοί. Θα αναφέρω τέσσερις: δημοτικό τραγούδι, Κορνάρος, Σολωμός, Παπαδιαμάντης.

ΕΡ.: Το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης (Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφοσύνη),
μαζί με την πρόταση της οικολογίας, θα μπορούσε να γίνει έμβλημα της Ε.Ε.;

ΑΠ.: Ασφαλώς ναι, με έμφαση στην ισότητα.

ΕΡ.: Σήμερα, οι πιο έξυπνοι και άξιοι νέοι διοχετεύονται στις φυσικές
επιστήμες, στα οικονομικά και στην τεχνολογία. Γιατί;

ΑΠ.: Διότι αυτός είναι ο χώρος της διάκρισης, του κοινωνικού κύρους και της
οικονομικής επιτυχίας.

ΕΡ.: Ο Χέγκελ λέει ότι η ανάγνωση του ημερήσιου Τύπου είναι η καθημερινή
προσευχή του σύγχρονου ανθρώπου. Ισχύει ακόμη σήμερα;

ΑΠ.: Όπως πάνε τα πράγματα, η ανάγνωση της εφημερίδας θα γίνει σιγά-σιγά η
προσευχή των αιρετικών. Οι ορθόδοξοι πιστοί θα προσεύχονται στον ναό της τηλεόρασης.

ΕΡ.: Σε ποιους δίνει εξουσία η τηλεματική δικτύωση;

ΑΠ.: Σε αυτούς που έχουν ήδη.

ΕΡ.: Πού οδηγεί η υπερπληροφόρηση;

ΑΠ.: Στη σύγχυση για το τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο.

ΕΡ.: Σήμερα, ένα περιοδικό μπορεί να συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο, όπως και
πριν από μία εικοσαετία;

ΑΠ.: Όσον αφορά την ουσία των στόχων του, ναι· όσον αφορά τον τρόπο, όχι.

ΕΡ.: Από το υψηλότερο είδος λόγου που επινόησε ο άνθρωπος ­ την τραγωδία ­
αναδύεται μία τραγική αλληλεγγύη του ανθρώπου για τον άνθρωπο. Τι θα λέγατε
ότι αποπνέει η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία;

ΑΠ.: Ό, τι αποπνέει και η σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

ΕΡ.: Αν οι διασκελισμοί του ανθρώπου προς την πρόοδο και την ειρήνη γίνονται
με την καταρράκωση κάθε ηθικού ενδοιασμού, πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μας
αντικατοπτρίζει αυτήν την αντίνομη κατάσταση;

ΑΠ.: Δεν την αντικατοπτρίζει απλώς, αλλά προσπαθεί και να την κατανοήσει, να
τη φωτίσει.

ΕΡ.: Εργασθήκατε αρχικά ως δικηγόρος, έπειτα ως καθηγητής και λυκειάρχης.
Γιατί η μετάβαση;

ΑΠ.: Η ζωή κάνει κύκλους.

ΕΡ.: Κάνατε σπουδές νομικής, φιλολογίας και φιλοσοφίας. Ποιες σάς φάνηκαν
άμεσα πιο χρήσιμες στη μετέπειτα πορεία σας;

ΑΠ.: Όλες, η καθεμιά με τον τρόπο της. Ακόμη και η νομική, μολονότι δεν την αγάπησα.