[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΛΕΓΑ κι εγώ με τόσες και τέτοιες υπερσύγχρονες αριθμομηχανές, πού θα πάει, θα
βγει το τελικό αποτέλεσμα. Και με τόσα αναρίθμητα πάνελ θα ακουστεί, θα
καταγραφεί το δόλιο αυτό συμπέρασμα. Αλλά πού να κάνουν τέτοια χάρη στην απλή
αριθμητική πράξη, πρόσθεσης και αφαίρεσης. Ακόμα και μαθητές αυτού του
Δημοτικού τύπου Αρσένη θα τα κατάφερναν απείρως καλύτερα!

Για να δούμε λοιπόν. Ποιος ο κερδισμένος και ποιος ο χαμένος του πρώτου γύρου.
Με την κομματική αριθμητική των ψήφων αυτών των υπερ-κομματικών δημοτικών εκλογών.

Το 30% δεν ψήφισε, το 8% (πάνω κάτω) ήταν άκυρο και λευκό. Πόσο μας κάνουν;
Γύρω στο 40%. Αν σ’ αυτό προστεθούν τα ποσοστά των «ανταρτών», των
«ανεξάρτητων» και τα ποσοστά των τριών μικρότερων κομμάτων, πόσο μας κάνει;
Κάπου 60%. Τι σημαίνει αυτό; Πως 6 στους 10 ψηφοφόρους ­ χονδρικά ­ γύρισαν
την πλάτη στο θέαμα του δικομματισμού. Έφυγαν, λάκισαν, βαρέθηκαν,
μπαΐλντισαν, μπάφιασαν. Ούτε Κώστας ούτε Σημίτης. Πάει τέλειωσε. Με κάθε
εκλογική αναμέτρηση λιγότερα… εισιτήρια.

Γυρίστε καμιά δεκαριά χρόνια πίσω. Ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε. Το ντέρμπι
των… αιώνιων αντιπάλων συγκέντρωνε άνω του 60%, του 70%, καμιά φορά και του 80%.

Πάμε παρακάτω, γιατί αρχίζω να βλέπω χαμόγελα να σχηματίζονται στο πρόσωπο της
Αριστεράς. Πλάνη μεγάλη. Είχε τους πιο εύκολους αντίπαλους. Θεωρητικά. Από τη
μια η «αντιλαϊκή λαίλαπα Σημίτη», από την άλλη η «επάρατη αντιλαϊκή Δεξιά»
Αποτέλεσμα; Δυο-τρεις πόντους περισσότερους. Πού; Στο εύκολο «γήπεδο» των
δημοτικών εκλογών. Αυτό δεν είναι νίκη, συντήρηση είναι.

Ούτε η Ν.Δ. σάρωσε ούτε το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε ούτε η Αριστερά θριάμβευσε.
Όλοι είναι χαμένοι. Τολμούν να το πουν; Δεν τολμούν. Παιχνίδι να γίνεται έστω
και με χίλια σημαιάκια. Εκατομμύρια πολίτες ακέφαλοι. Χωρίς Κόμμα, Κίνηση,
Κίνημα, χωρίς «παίκτες», χωρίς ιδέες, χωρίς έμπνευση, χωρίς κινητήρια δύναμη,
χωρίς τίποτα. Αυτό είναι το πραγματικό φαινόμενο αντι… Αβραμόπουλου. Το
τέλος των (συγκεκριμένων) Κομμάτων. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει δεν ξέρει
πού πατά και πού πηγαίνει.