Ου έφα, ου κι εμείς

ΒΡΗΚΕ, λοιπόν, το φάρμακο η ΟΥΕΦΑ για τα δύο μεγάλα κακά που μαστίζουν το
ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, το χρήμα και τα φάρμακα. Και τι προτείνουν ­ ή μάλλον
επιβάλλουν ­ οι υπεύθυνοι από τα ελβετικά παλάτια τους; Μα κάτι που μόνο ένας
χαζός, σαν κι εμάς τους φιλάθλους, δεν θα είχε σκεφθεί: περισσότερα χρήματα,
που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε περισσότερα φάρμακα.

Η «αντεπίθεση» τελικά της ΟΥΕΦΑ στους ιδιωτικούς κολοσσούς που εποφθαλμιούσαν
τα σκήπτρα της, δεν είναι μια διαφοροποίηση από την αδηφάγο «ιδιωτική» λογική
τού ολοένα μεγαλύτερου κέρδους και του ολοένα αυξανόμενου ελιτισμού. Είναι μια
πλειοδοσία κέρδους και ελιτισμού. Ο τρόμος μπροστά στη «Σούπερ Λίγκα» οδήγησε
σε αποδοχή των βάσεών της.

Η «συγχώνευση» των σημερινών κυπέλλων Κυπελλούχων και ΟΥΕΦΑ σε μία μόνη
διοργάνωση, στην οποία θα ξεκινούν εβδομήντα ομάδες, που ύστερα από δύο
«προκριματικούς» θα μειώνονται δραστικά σε εξήντα-τέσσερις, για να καταλήξουν,
«δανειζόμενες» στη διαδρομή τους αποκλεισμένους από τον τρίτο γύρο του
Τσάμπιονς Λιγκ, σε οκτώ ομίλους των τεσσάρων ομάδων, σημαίνει στην
πραγματικότητα, αφού πρόκειται για μια καθαρή αντιγραφή της φόρμουλας του
σημερινού Τσάμπιονς Λιγκ, πλήρη υποβάθμιση του θεσμού, στον οποίο θα
συμμετέχουν μόνον όσοι δεν μπόρεσαν και όχι όσοι κάτι κατάφεραν.

Από την άλλη, το περαιτέρω ξεχείλωμα της βασικής διοργάνωσης, με αύξηση των
συμμετεχουσών σε ομίλους ομάδων στον μαγικό και πάλι αριθμό των τριάντα-δύο
και τριπλασιασμό των ποσών που θα διανέμονται στους νικητές, δεν μπορεί παρά
να αυξήσει τα αδιάφορα παιχνίδια, επιβραβεύοντας συγχρόνως το μέτριο θέαμα με
τεράστια ποσά.

Με το νέο, εξάλλου, σχήμα επιβεβαιώνεται ότι το «ζουμί» της προσπάθειας της
ΟΥΕΦΑ ήταν και παρέμεινε ο πακτωλός των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και ότι η
Μερντομπερλουσκόνικη παρέα πάλι θα βγει κερδισμένη. Η πώληση των δικαιωμάτων,
που θα γίνεται αποκλειστικά από την ΟΥΕΦΑ (ο αποκλεισμός κάθε τρίτου είναι
σίγουρο ότι θα δημιουργήσει προβλήματα σε επίπεδο Κοινοτικού Δικαίου) και που
θα μπορεί να απευθύνεται ακόμα και αποκλειστικά στην «τηλεόραση των λίγων»
(καλωδιακή, pay per view), απομακρύνει περισσότερο τον απλό φίλαθλο από το
παιχνίδι και τον σπρώχνει στην κατανάλωση.

Πώς είναι δυνατόν, στο όνομα της διαρκούς φυγής ­ του χρήματος ­ προς τα
εμπρός, η ΟΥΕΦΑ να μην έχει αντιληφθεί ότι εξαφανίζει σιγά-σιγά αυτό που έκανε
συναρπαστικά και δημοφιλή τα ευρωπαϊκά κύπελλα: τον απευθείας αποκλεισμό, τη
δυνατότητα εκπλήξεων, την παρουσία λίγων και όλων υψηλού επιπέδου ομάδων, τον
συσχετισμό της συμμετοχής στην Ευρώπη με τη διάκριση στο εσωτερικό της κάθε
χώρας; Οι φίλαθλοι ξέρουν την απάντηση (την ΟΥΕΦΑ ενδιαφέρει η διατήρηση των
προνομίων της, όχι η εξύψωση του παιχνιδιού), πρέπει όμως τώρα να βρουν και
τρόπο αντίδρασης.