ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ψήφοι με φτιασίδια…

ΟΣΟ ΚΑΙ αν προσπαθούμε να μείνουμε μακριά από την εκλογολογία των ημερών δεν
το καταφέρνουμε. Είτε βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης είτε η
ενασχόλησή μας πόρρω απέχει από τα εκλογικά μαγειρεία, οι προκλήσεις για
σχολιασμό είναι πολλές και αγγίζουν τους πάντες. Πώς να μην ασχοληθείς, λέει η
καλή συνάδελφος, μ’ αυτές τις κυρίες, που φωτογραφήθηκαν πίσω από ειδικά
φίλτρα, τούλια, προκειμένου να στολίσουν τις στάσεις των λεωφορείων για να
ζητήσουν έτσι την ψήφο μας; «Έπρεπε να κάνουν λίφτινγκ για να φωτογραφηθούν;»,
αναρωτιέται. «Αυτές οι γυναίκες, που έχουν διακριθεί κατά κάποιον τρόπο για να
καταφέρουν να ενταχθούν σ’ ένα ψηφοδέλτιο. Που άφησαν την ηρεμία της οικιακής
εστίας, το βόλεμα του συγκεκριμένου ωραρίου δουλειάς και βγήκαν στον δρόμο
αποφασισμένες να εργασθούν για τα κοινά. Οι γυναίκες, αυτές οι ελάχιστες, η
μειοψηφία του φύλου μας, που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πυρός, που
εκτίθεται στον δημόσιο βίο και μετέχει σ’ έναν σκληρό και άνισο, εν τέλει,
αγώνα χρειάζονται φτιασίδια; Πρέπει να φαίνονται νέες, ωραίες, μοιραίες και
σαγηνευτικές για να κερδίσουν την προτίμησή μας;», αναρωτιόταν με πάθος.

Εξαιρετικές οι παρατηρήσεις της, αλλά διαφωνώ μαζί της. Γιατί θα πρέπει να
αλλάξουμε τη φύση μας, τις συνήθειές μας, να απεμπολήσουμε τη φιλαρέσκειά μας,
να αρνηθούμε το δικαίωμα να επιδιώκουμε την ομορφιά και την νεότητα στο μέτρο
που περνάει από το χέρι μας; Πώς να το κάνουμε; Και η εμφάνιση έχει την αξία
της. Έχει κι αυτή το αντίκρυσμά της. Και εν πάση περιπτώσει, δεν μονοπωλούμε
το ρετούς. Μία προσεκτικότερη ματιά στις αφίσες των ανδρών υποψηφίων αξίζει
περισσότερο από χίλιες λέξεις.