[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΝΕΑ ­ και προκλητική ­ φιλοτουρκική έξαρση της Γαλλίας και της Ιταλίας στην
Ευρωπαϊκή Ένωση επανέφερε ανάγλυφα ­ και πιεστικά ­ επί τάπητος την κραυγαλέα
αντίθεση μεταξύ των καλών κομματικών σχέσεων της Αθήνας με τους δύο
εκπροσώπους του τουρκικού λόμπι στην Ευρώπη και της εξωτερικής τους πολιτικής.
Μιας πολιτικής που είναι λογικό ­ και θεμιτό από την πλευρά τους ­ να
καθορίζεται με βάση οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και εξαρτήσεις και όχι
από «προσωπικές» συμπάθειες και κοινωνικές συναναστροφές.

Τη «λεπτή» αυτή διαφορά δεν φαίνεται να είχαν κατανοήσει έγκαιρα στην Αθήνα, η
οποία τώρα ουσιαστικά αναγκάζεται να μιλήσει μέχρι και για «πολιτική
ανηθικότητα» κυβερνήσεων και προσώπων, η παρουσία των οποίων επιχειρήθηκε
μόλις πρόσφατα να προβληθεί ως αφετηρία θετικών προοπτικών για τη χώρα
γενικότερα, αλλά και ως πρόπλασμα κοινής ιδεολογίας. Και αυτό γιατί τα
χτυπήματα κάτω από τη μέση εις βάρος της Αθήνας προήλθαν ακριβώς από «αδελφές»
κυβερνήσεις, με τις οποίες, κατά τα άλλα, η Αθήνα φιλοδοξεί να συγκροτήσει
άξονες ιδεολογικού περιεχομένου με την επιστράτευση από την εφεδρεία του
«σοσιαλισμού» και την ανακάλυψη θεωριών του τύπου «Κεντροαριστερά» κ.λπ.

Έτσι καταρρέει στην πράξη η μετέωρη θεωρία ορισμένων, σύμφωνα με την οποία η
(οποιαδήποτε) ιδεολογική συγγένεια κυβερνήσεων ευνοεί τη στήριξη των ελληνικών
θέσεων και διαμορφώνει άτυπες συμμαχίες προς όφελος της Αθήνας. Γιατί και οι
«συγγενείς» κυβερνήσεις, την παρουσία των οποίων ως φορέων κεντροαριστερής
πολιτικής είχε χαιρετήσει ως «προσωπική» νίκη η Αθήνα (Γαλλία, και σε
προηγούμενη φάση Βρετανία, Ιταλία), έχουν δώσει το τελευταίο διάστημα συχνά
δείγματα πολιτικής που αντιστρατεύεται τα ελληνικά συμφέροντα.

Δεν είναι δε τυχαίο τώρα το ότι η εκλογική νίκη των σοσιαλδημοκρατών στη
Γερμανία αντιμετωπίζεται με μούδιασμα στην Αθήνα παρά το ότι η νέα κυβέρνηση
προβάλλει και αυτή το μόρφωμα της «Κεντροαριστεράς». Και αυτό γιατί κάποιες
προεκλογικές διακηρύξεις αλλά και ο ενθουσιασμός της Άγκυρας γεννούν πολλές
υποψίες για την τακτική της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έτσι το κυρίαρχο ζήτημα ­ το οποίο η Αθήνα οφείλει να αντιμετωπίσει με
μεγαλύτερη υπευθυνότητα και ανάλογη διορατικότητα ­ είναι να μην παρασύρεται
από ιδεολογικές συγγένειες στη χάραξη της εξωτερικής της πολιτικής και κυρίως
να μην αναμένει «θαύματα» από τους άλλους και μετά να εμφανίζεται ως
απατημένος σύζυγος.