ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν παίζω, παιδιά, αν ρωτάτε

«ΑΧ, ΠΟΥ παίζετε;». Είναι… βαλτοί; Δεν είναι, οι άνθρωποι. Δεν θέλουν να μου
τσιτώσουν τα νεύρα. Κομπλιμέντο θέλουν να μου κάνουν. Όμως, αυτή η στερεότυπη
ερώτηση μού ανεβάζει την πίεση. Και την ακούω κάθε φορά που υποχρεώνομαι να
δηλώσω επάγγελμα ή να δείξω ταυτότητα. «Αχ, γι’ αυτό μου φανήκατε γνωστή.
Δημοσιο-γράφος. Βέβαια. Πού παίζετε;». Χαμογελώ ταπεινά, και διευκρινίζω πως
«δεν παίζω πουθενά». Γράφω. Αμέτρητα χρόνια σε όλα τα ρεπορτάζ της εφημερίδας,
στην κάθε μορφή αρθρογραφίας ­ συχνότερα ανώνυμης. Δεν παίζω, βασανίζομαι και
χαίρομαι. Μια ιστορία σαδομαζοχιστική. Δεν παίζω, γιατί έχω μείνει στο κλασικό
«παίζουν οι ηθοποιοί, όχι οι δημοσιογράφοι». Δεν παίζω γιατί δεν παριστάνω
τίποτε, ούτε στο γυαλί ούτε αλλού. Παιδεύομαι πριν στρώσω τις αράδες στο χαρτί
και δεν έχω καθρέφτη στο γραφείο να βλέπω αν βάφτηκα καλά για να «γράψω» καλά.

«Δεν παίζετε; Κρίμα». Πού να κάθομαι να εξηγώ. Απλώς σκέφτομαι πως κατέληξε
δημοσιογραφία να είναι ό,τι βγαίνει στο γυαλί ­ μήπως δημοσιογράφοι δεν
δηλώνουν τόσοι και τόσες που να γράψουν μια είδηση ή να κάνουν ένα ρεπορτάζ
της προκοπής δεν ξέρουν; Ποιος φταίει για τη σύγχυση. Όχι ασφαλώς ο άτυχος που
με βλέπει να διαψεύδω άκαρδα την προσδοκία του να μάθει «πού παίζω».