ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όλοι μας σε λίστες

«ΘΑ ΔΕΧΟΣΟΥΝ να δημοσιοποιηθεί λίστα με τα ονόματα όσων έχουν σβήσει κλήση
στην Τροχαία;», με ρωτάει ο φίλος μου.

«Με αυτούς που χρησιμοποίησαν βύσματα στο Στρατό;», πετάγεται ο άλλος της παρέας.

«Με τους γιατρούς που έχουν πάρει φακελάκια; Και όσους έδωσαν;», συμπληρώνει ο τρίτος.

Έχει προηγηθεί μια αναλυτικότατη συζήτηση για το όφελος ή το μάταιο της
δημοσιοποίησης των ονομάτων φοροφυγάδων κατά την οποία συμφωνήσαμε πως καλώς,
πολύ καλώς και δημοσιοποιούνται.

Κοιταζόμαστε και σκάμε στα γέλια.

«Μα τότε θα δημοσιεύονταν τα ονόματα σχεδόν όλων των Ελλήνων», λέει ο Σπύρος.
(Σκέφτομαι και το δικό μου μαζί).

Μόλις έχω επιστρέψει από ένα συμβολαιογραφικό γραφείο αφήνοντας είκοσι
χιλιάρικα και εισπράττοντας ένα «μα συνήθως δεν δίνουμε», αντί για απόδειξη.
«Μα και βέβαια θα έπρεπε να σου δώσει απόδειξη, είναι υποχρεωμένος», λέει
εξοργισμένος πάλι ο φίλος μου.

Και μετά, αλλάζοντας τον τόνο της φωνής προσθέτει: «Χθες το βράδυ, στο δελτίο
ειδήσεων φωτογράφισαν τον…(ξέρεις ποιον), αλλά όπως φαίνεται αυτός είναι
δικηγόρος με μεγάλες άκρες και τη γλίτωσε».

Μας ακούει η Δήμητρα: «Εγώ διαφωνώ με τη δημοσιοποίηση των ονομάτων». Σύμφωνα
με την άποψή της, δεν είναι καθόλου πεπεισμένη για τη φορολογική εντιμότητα
όσων δημοσιοποιούν τα ονόματα.

Άρα;… Άρα τζίφος.