[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ που χρειάζεται χρόνια για να απονείμει δίκαιο. Να λύσει
εκκρεμότητες, που κοστίζουν στον πολίτη, αλλά και στην Πολιτεία. Ένα
δικαστήριο, που η ύλη του συνεχώς αυξάνει γιατί ασχολείται με πράξεις και
παραλείψεις της διοίκησης, η οποία με τη σειρά της διογκώνεται. Ένα
δικαστήριο, που αποφασίζει τις περισσότερες φορές σε πρώτο και τελευταίο
βαθμό. Ένα δικαστήριο που υποχρεούται, όπως και όλα τα άλλα, να υπηρετήσει
πρωτίστως τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες του κράτους.

Σε αυτό το δικαστήριο, το ανώτατο, υπάρχει ένας άεργος αντιπρόεδρος. Γιατί,
όπως γράφει σε επιστολή του ο πρόεδρος του δικαστηρίου κ. Βασ. Μποτόπουλος (το
κείμενό της δημοσιεύεται ολόκληρο στην εφημερίδα «Ποντίκι»), οι αντιπρόεδροι
είναι επτά, ενώ τα τμήματα είναι έξι. Και δεν θεωρεί σκόπιμη την αύξηση των
τμημάτων «εν όψει της κατανομής των αρμοδιοτήτων και του κινδύνου επικαλύψεων
των αρμοδιοτήτων αυτών μεταξύ των διαφόρων σχηματισμών…».

Η κατανομή των αρμοδιοτήτων των διαφόρων τμημάτων, που έγινε πριν από μερικές
δεκαετίες, κρίνεται σκόπιμο να παραμείνει η ίδια από την εποχή που οι
εισαχθείσες υποθέσεις του δικαστηρίου δεν υπερέβαιναν τον χρόνο τις δύο
χιλιάδες. Και ας υπάρχουν τμήματα που λειτουργούν με πολλαπλές αρμοδιότητες.
Και ως δικαστικοί σχηματισμοί και ως γνωμοδοτικά όργανα…

Βέβαια η επιχειρηθείσα, το καλοκαίρι του 1993, ανακατανομή των αρμοδιοτήτων
των τμημάτων του Συμβουλίου της Επικρατείας με νομοθετική πρωτοβουλία,
συνδεόταν με κομματικά συμφέροντα και αποσκοπούσε στην παράκαμψη της νομιμότητας.

Επιχειρήθηκε δε τόσο άκομψα, που προκάλεσε σάλο εντός και εκτός δικαστηρίου.
Έτσι ­ δικαίως ­ αφέθηκε το δικαστήριο να κανονίσει τα του οίκου του, όπως
προβλέπει το Σύνταγμα. Με την προϋπόθεση ότι είναι σε θέση να αυτο-οργανωθεί
με τέτοιο τρόπο ώστε να απονέμει δίκαιο εντός εύλογου χρόνου και όχι μετά
μερικές δεκαετίες. Και η σημερινή του απόδοση δείχνει πως η αυτο-οργάνωση δεν
ακολουθεί ­ αν και θα έπρεπε να προλαμβάνει ­ την ζήτηση. Η ηγεσία του
δικαστηρίου δείχνει να παρασύρεται και να υπηρετεί νοοτροπίες που προϋπήρχαν
της επιλογής της και που αν είχαν διατηρηθεί, τα συγκεκριμένα πρόσωπα δεν θα
είχαν σήμερα λόγο.