Η Κίνα μεγαλώνει

Ιστορική προσέγγιση μεταξύ δύο «εχθρών» που τους χώρισαν βαθύ ιδεολογικό ρήγμα
και ποταμοί αίματος ενός σκληρού εμφύλιου πολέμου πραγματοποιείται βαθμιαία
στην Ασία με την προοπτική σημαντικής αλλαγής στο γεωπολιτικό τοπίο.

Νέος άνεμος. Το Πεκίνο ηγείται τώρα της εκστρατείας για ένωση με την Ταϊβάν

Η ΚΙΝΑ και η Ταϊβάν (πρώην Φορμόζα) ανακαλύπτουν ότι το αίμα ­ και πάλι ­
μπορεί να τις ενώσει, ειρηνικά τώρα, γιατί πρόκειται απλούστατα για τον ίδιο
λαό και γιατί οι διαφορές ανάμεσα στο Πεκίνο και την Ταϊπέι λιγοστεύουν διαρκώς.

Η Κίνα, που άλλοτε εξέπεμπε μόνο εχθρικά μηνύματα προς την Ταϊβάν, πρωτοστατεί
τώρα στην προσπάθεια επανασυγκόλλησης, και όπως μεταδίδουν οι ανταποκριτές:

* Ασκεί πίεση στην Ταϊβάν για στενότερη συνεννόηση.

* Αναγγέλλει συνομιλίες με κύριο θέμα την ένωση.

* Προγραμματίζει συναντήσεις ανωτάτου επιπέδου.

Το Πεκίνο, όπως αναφέρουν διπλωματικοί κύκλοι ­ και μετέδωσε χθες το βράδυ το
CNN ­ έχει προσδιορίσει και ημερομηνία, την 14η Οκτωβρίου, ως ημέρα έναρξης
διεξοδικών συνομιλιών στην κινεζική πρωτεύουσα, με κύριο θέμα την ένωση Κίνας-Ταϊβάν.

ΤΑ ΑΔΙΑΒΑΤΑ ΣΤΕΝΑ

Οι συνομιλίες προβλέπεται να διαρκέσουν πέντε μέρες. Χαρακτηριστικό του νέου
κλίματος είναι η επιμονή της Κίνας στη βελτίωση των σχέσεων ανάμεσα στα δύο
μέρη το ταχύτερο, ώστε να προχωρήσει χωρίς καθυστέρηση η διαδικασία της ένωσης
κατά το πρότυπο της ένωσης των δύο Γερμανιών το 1989.

Ήδη χθες άρχισε νέος διάλογος στο Πεκίνο ανάμεσα σε δύο υψηλόβαθμους
διπλωμάτες των δύο χωρών, τον Κινέζο Τζανγκ Τζιντσέν και τον Ταϊβανέζο Σι Χουεϊγιόου.

Οι συνομιλίες, τυπικά, αφορούν τα δικαιώματα αλιείας στα «αδιάβατα» στενά
μεταξύ ηπειρωτικής Κινας και Ταϊβάν, καθώς και τις οικονομικές σχέσεις των δύο
μερών. Η αντιπροσωπεία μάλιστα της Ταϊβάν επιχείρησε να υποβαθμίσει την είδηση
για τη συνάντηση του Οκτωβρίου, λέγοντας ότι και τότε τα ίδια περίπου θέματα
θα συζητηθούν.

Ειναι όμως γεγονός ότι η «μητέρα» Κίνα και η «κόρη» ελάχιστες διαφορές έχουν
πλέον στον οικονομικό τομέα ­ ήδη συνεργάζονται αρμονικότατα από καιρό. Όσο
για την προγραμματισμένη επόμενη συνάντηση, έγινε γνωστό ότι θα είναι
υψηλοτάτου επιπέδου: Την Ταϊβάν θα την εκπροσωπήσει ο Κου Τσενφού, στέλεχος
του καθεστώτος και πρόεδρος της Επιτροπής Στενών, ενώ από πλευράς Πεκίνου
συνομιλητής θα είναι ο πρόεδρος της Ένωσης Σχέσεων με την Ταϊβάν, Ουάν Ταοχάν.

ΜΕΓΑΛΟ ΒΗΜΑ

Η σημασία της συνάντησης του Οκτωβρίου προκύπτει από το γεγονός ότι στις
συνομιλίες θα λάβει μέρος και ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κινεζικής κυβέρνησης,
Τσιαν Τσιτσέν, ο οποίος έχει προγραμματίσει συνάντηση με τον Κου.

Ο κινεζικός Τύπος παρακολουθεί κάθε λεπτομέρεια της «αναθέρμανσης» μεταξύ
Πεκίνου και Ταϊπέι, καθώς και τις αλλεπάλληλες επαφές αξιωματούχων από τις δύο
πρωτεύουσες που γίνονται τον τελευταίο καιρό.

Η Ταϊβάν εμφανίζεται περισσότερο «καχύποπτη» στο νέο αυτό κλίμα. Η παλαιά
φρουρά πολιτικών της Ταϊπέι, που είχε γαλουχηθεί με τα συνθήματα της εποχής
του Τσανγκ Καϊσέκ, αντιδρά στην ένωση των δύο χωρών, πιστεύοντας ότι απ’ αυτήν
η Ταϊβάν είναι εκείνη που έχει να χάσει.

Άλλοι όμως, όπως ο Κου, είναι πολύ πιο «συνεργάσιμοι» με το Πεκίνο. Ο Κου
δήλωσε χθες ότι οι σχέσεις των δύο πλευρών πρέπει να γίνουν ακόμη πιο στενές
ώστε «να αναπτυχθεί η καλή θέληση και να ξεπεραστούν όλες οι δυσκολίες».

ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ της Ταϊβάν από την Κίνα χρονολογείται από το 1949, όταν οι
δυνάμεις του φιλοδυτικού στρατάρχη Τσανγκ Καϊσέκ, οικτρά νικημένες από τον
επαναστατικό στρατό του Μάο, έφτασαν υποχωρώντας άτακτα ως την ακτή και
πέρασαν στη Φορμόζα, τη σημερινή Ταϊβάν, όπου και ιδρύθηκε η «εθνικιστική» Κίνα.

Επί χρόνια κατόπιν, η ένταση ανάμεσα στην απέραντη «ηπειρωτική» Κίνα και τη
μικρή νησιωτική χώρα ήταν μεγάλη και τα μεθοριακά επεισόδια ­ στα Στενά της
Φορμόζας ­ αδιάκοπα.

Μισός αιώνας όμως, και οι τόσες αλλαγές που έγιναν στον κόσμο κατά το διάστημα
αυτό, στάθηκαν αρκετές για να αμβλύνουν τα πάθη. Η Ταϊπέι, που ήταν αδιάλλακτη
απέναντι στην προοπτική συνομιλιών με το Πεκίνο, άρχισε βαθμιαία να αίρει τις
αντιρρήσεις της.

Διπλωμάτες και επιχειρηματίες από την Ταϊβάν επισκέπτονται πλέον σχεδόν
καθημερινά την Κίνα, ενώ διαστάσεις έχει αρχίσει να παίρνει και το αντίστροφο
ρεύμα, από Κίνα προς Ταϊβάν. Οι κάτοικοι της τελευταίας αισθάνονται όλο και
βαρύτερο το αίσθημα «αποκλεισμού» τους από την ηπειρωτική Κίνα, και πολλοί απ’
αυτούς, παρ’ όλη τη διστακτικότητα της επίσημης ηγεσίας τους, δεν βλέπουν την
ώρα να γεφυρωθεί το ρήγμα.