ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πάει καιρός που ψάχνω για σπίτι…

ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ που ψάχνω για σπίτι. Διαβάζω ευλαβικά τις Μικρές Αγγελίες κάθε
μέρα, σημειώνω τηλέφωνα, βομβαρδίζω τους ιδιοκτήτες με ερωτήσεις για
τετραγωνικά, τιμές, βεράντες, θέα και περιοχή. Συναγωνίζομαι με τους άλλους
ενδιαφερόμενους για να δείξω καλή διαγωγή, να προσφέρω εγγυήσεις, να πείσω ότι
θα είμαι καλή ένοικος.

Πάει καιρός που ψάχνω για σπίτι, αλλά δεν βρίσκω. Ίσως φταίει αυτό που μου
συμβαίνει μόλις μπαίνω να δω τον, προς ενοικίαση, χώρο. Αρχίζω και σκέφτομαι
αυτούς που έμεναν εκεί πριν, βλέπω κάποια έπιπλα που ξέμειναν, ακούω ιστορίες
για χωρισμούς, για παιδιά που μεγάλωσαν και θέλουν δικούς τους χώρους, για
ευτυχή γεγονότα αλλά και ατυχή συμβάντα. Ίσως τελικά τα σπίτια να κρατάνε τις
αναμνήσεις αυτών που πέρασαν, τις μυρωδιές της κουζίνας, τη μουσική από τα
πάρτι, τα γέλια και τα κλάματα.

Πάει καιρός που ψάχνω για σπίτι, δεν τα καταφέρνω να βρω και οι φίλοι έχουν
αρχίσει να αμφιβάλουν για τις πραγματικές προθέσεις μου. Ο Πέτρος μεταξύ
αστείου και σοβαρού λέει ότι ο πραγματικός μου φόβος είναι ν’ αφήσω πίσω μου
καταστάσεις και συνήθειες, να πετάξω τα περιττά που μαζεύουμε στην
καθημερινότητά μας, να δημιουργήσω χώρο για να μπουν καινούργια πράγματα στη
ζωή μου.

Πάει καιρός που φλερτάρω με την ιδέα της μετακόμισης, συζητάω γι’ αυτήν με
γνωστούς και αγνώστους, της προσδίδω διαστάσεις σαφώς μεγαλύτερες απ’ ό,τι
μπορεί να έχει η μεταφορά ενός ολόκληρου σπιτικού σε κούτες. Είναι ένα νέο
σπίτι το τέλος μιας περιόδου της ζωής μας; Είναι μια λευκή σελίδα που σε
προκαλεί να γράψεις πάνω της με πάθος νέα κεφάλαια; Ή είναι απλώς η προβολή
όσων ευχόμαστε και επιθυμούμε;

Τι να σας πω; Πάει καιρός που ψάχνω για σπίτι…