[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΩΡΑ ΠΟΥ η Σύνοδος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ αποτελεί παρελθόν είναι
ανάγκη να επισημανθούν ορισμένα φαινόμενα παθογένειας, τα οποία απειλούν να
δυναμιτίσουν όλες τις προσπάθειες για ενωτικό Συνέδριο.

Κατ’ αρχήν η εμμονή αρκετών στελεχών, που θεωρείται ότι ανήκουν στο
«εκσυγχρονιστικό» μπλοκ, να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς με τους «άλλους»,
της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. «Να τελειώνουμε μ’ αυτούς», είναι η λογική
τους, και εννοούν ακριβώς να μεθοδεύσουν έτσι τις διαδικασίες ώστε να τους
αποκλείσουν ­ αυτούς τους «άλλους» ­ από τα όργανα, και ειδικά από την
Κεντρική Επιτροπή και το Εκτελεστικό Γραφείο. Το θέμα δεν είναι άγνωστο στον
Κώστα Σημίτη ­ το αντίθετο. Και αν αυτοί που προωθούν τις εκκαθαρίσεις τού
χαϊδεύουν τα αυτιά ότι έτσι θα κυβερνήσει χωρίς προβλήματα, οφείλει να
απαρνηθεί τις υπηρεσίες τους. Και να τους υποδείξει ότι ένα δημοκρατικά
δομημένο κόμμα έχει την ανάγκη και της μειοψηφίας.

Το δεύτερο, εντοπισμένο, σύμπτωμα παθογένειας είναι η τακτική ορισμένων ­ και
δυστυχώς όχι αψίκορων νέων, αλλά πολιτικών που βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι
εντάσσονται στην κατηγορία «Νέστορες» της πολιτικής ­ να διαγράφουν την
πολιτική ιστορία των συντρόφων τους. Στο ερώτημα «ποιος είσαι ρε
Παναγιωτακόπουλε και τι έχεις προσφέρει ρε Δασκαλάκη», ή Λιβάνη ή Πεπονή ή
Χαραλαμπόπουλε ή Ανωμερίτη ή Παπούλια ή… ή… ή, η απάντηση δεν μπορεί να
είναι άλλη από την πλήρη απαξία αυτού που ρωτάει. Όχι από τους ερωτώμενους ή
από κάθε άλλο αντικειμενικό ακροατή, που και μνήμη διαθέτει και κρίση έχει,
αλλά από τον ίδιο τον Κώστα Σημίτη.

Δυστυχώς δεν είχε το θάρρος να παρέμβει δραστικά και να αποδώσει «τα του
Καίσαρος». Να απαντήσει αυτός για λογαριασμό του Παναγιωτακόπουλου, του
Δασκαλάκη, του Λιβάνη, του Πεπονή, του Χαραλαμπόπουλου και των υπολοίπων. Δεν
το έκανε. Από παράλειψη ή από σκοπιμότητα. Αλλά έτσι δεν μπορεί να προσδοκά
ότι θα οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σε ένα ενωτικό Συνέδριο. Διότι για να το πετύχει
αυτό, πρέπει να είναι δίκαιος. Προς όλες τις κατευθύνσεις. Έτσι μόνο θα
αποδείξει ότι είναι πρόεδρος όλου του ΠΑΣΟΚ. Αλλιώς θα είναι πρόεδρος της
όποιας περιστασιακής πλειοψηφίας. Κι αυτό δεν είναι καλό για κανένα ­ και
κυρίως για τον ίδιο…