Ο Κλίντον διαπιστώνει τους κινδύνους, αλλά τι μπορεί πια να κάνει;

ΑΛΛΗ ΜΙΑ αλυσιδωτή πτώση στα διεθνή χρηματιστήρια έδειξε για μία ακόμη φορά
ότι η παγκόσμια οικονομία είναι άρρωστη. Το κακό είναι ότι ο γιατρός «ασθενεί».

Στη διάλεξή του στο Council on Foreign Relations, στη Νέα Υόρκη, ο πρόεδρος
Κλίντον μίλησε για ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο
κόσμος μας: πώς η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν θα μετατραπεί σε καταστροφή.

Και δεν μάσησε τα λόγια του για τη «μεγαλύτερη οικονομική πρόκληση που
αντιμετωπίζει ο κόσμος εδώ και μισό αιώνα». Αποτελεί απειλή, είπε, όχι μόνο
«για τον πλούτο, αλλά και για την ελευθερία των εθνών».

ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΕΙ ΝΕΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Είναι επιβεβλημένο να επιταχυνθεί η ανάπτυξη στις πλούσιες χώρες. Θα χρειαστεί
για αυτό μία συντονισμένη μείωση των επιτοκίων, μία ιδέα που δεν θα αποδεχτούν
εύκολα οι κεντρικοί τραπεζίτες. Ναι, ο πληθωρισμός είναι ένα πρόβλημα, είπε ο
πρόεδρος Κλίντον, αλλά ο κίνδυνος σήμερα είναι από τον αποπληθωρισμό, τη
μείωση της ανάπτυξης και την εκτεταμένη ανεργία. Και πρόσθεσε ότι πρέπει να
συγκροτηθεί ένα νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα «προσαρμοσμένο στον 21ο αιώνα».

Θα ευχόταν κανείς να τα είχε πει αυτά από την αρχή της θητείας του, αλλά
κάλλιο αργά παρά ποτέ.

ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ­ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ

Όμως, έχει άραγε σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος το απαιτούμενο κύρος για τέτοιες
πρωτοβουλίες στην Ουάσιγκτον και τις άλλες πρωτεύουσες; Σε φυσιολογικές
συνθήκες, ένας πρόεδρος πρέπει να το έχει. Ο πρόεδρος Τρούμαν είχε την τόλμη
να προωθήσει αντιδημοφιλείς, αλλά αναγκαίες πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση
της Ευρώπης και της Ιαπωνίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως, οι σημερινές
συνθήκες δεν είναι φυσιολογικές. Το σκάνδαλο σκεπάζει τα πάντα. Πνίγει κάθε συζήτηση.

Ο πρόεδρος Κλίντον δεν έχει άλλη επιλογή παρά να το αντιμετωπίσει. Ισχυρίζεται
ότι παρά το σκάνδαλο μπορεί να κυβερνήσει αποτελεσματικά. Μπορεί; Και μπορεί ο
υπουργός Οικονομικών, Ρόμπερτ Ρούμπιν, να ασκήσει επιρροή στο Κογκρέσο
πιέζοντάς το να δείξει την απαιτούμενη τόλμη;

ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ

Οι διεθνείς θεσμοί, που ο πρόεδρος Κλίντον θέλει να χρηματοδοτήσει και να
ενισχύσει (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο
σκεπτικισμό από πολλούς ρεπουμπλικανούς στο Κογκρέσο. Μπορεί από τη μία μεριά
να αγωνίζεται για την επιβίωσή του συγκρουόμενος με τους ρεπουμπλικανούς
αντιπάλους του, και από την άλλη να θέλει να πείσει το ρεπουμπλικανικό
Κογκρέσο να αποδεχτεί τις θέσεις του για τα μέτρα που θα σώσουν την παγκόσμια οικονομία;

Ο πρόεδρος Κλίντον δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν του.

Φαίνεται ότι είμαστε καταδικασμένοι να παρακολουθήσουμε μία μακρόχρονη διαμάχη
για το αν αυτό που έκανε επισύρει την καθαίρεσή του. Όμως, παρ’ όλα αυτά,
είναι ακόμη σε θέση να επηρεάσει το μέλλον μας.

Για να επιβιώσει, πρέπει να αποδείξει ότι η προεδρία του έχει ακόμη το δικό
της μέλλον.