Ενώ οι πέτρες κυλούσαν

ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Τετάρτη το βράδυ, ο θεός του ποδοσφαίρου ­ που στη μια περίπτωση
λεγόταν τύχη και στην άλλη επιμονή ­ αντάμειψε τις ελληνικές ομάδες και μαζί
όσους προτιμήσαμε από την τεχνητή αναπαραγωγή του ροκ ονείρου τη διαρκή
ανανέωση της αθλητικής μαγείας.

Ενώ οι φουσκωμένοι από την εμπορική τους ενεργητικότητα ρόκερς παρωδούσαν την
ικανοποίησή τους, μπερδεύοντας την ελληνική φιλοξενία με την αγάπη των Ελλήνων
για κάθε τι που λάμπει, στο Ντας Άντας και στη Νέα Φιλαδέλφεια οι παίκτες του
Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού αισθάνθηκαν από τα πρώτα λεπτά ότι για να
λάμψουν έπρεπε να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους.

Ενώ ο Μικ χαλάρωνε τη μεταξωτή μοβ εσάρπα του καλώντας όλους όσους τον άκουγαν
να περάσουν τη νύχτα μαζί του, ο Ελευθερόπουλος ένιωθε ήδη τον κίνδυνο της
αναγκαστικής βραδινής συντροφιάς του καλού του φίλου Ζαρντέλ.

Ενώ σύσσωμο το Ολυμπιακό Στάδιο εξέφραζε διά βοής τη συμπάθειά του στον
Διάβολο, που δεν την είχε ανάγκη, λίγα χιλιόμετρα παραπέρα ο Ρεμπρόφ εκδήλωνε
τη δική του εκτίμηση για την ομαδική προσπάθεια των συμπαικτών του, περνώντας
τον Βάντσικ και βυθίζοντας στη σιγή, αλλά όχι στην απόγνωση, την πράσινη εξέδρα.

Ενώ τα πρώην άγρια νιάτα και νυν εύπορα γερατειά ζητούσαν να τους δώσουμε
καταφύγιο (από την κούραση; την επανάληψη; την ανία;), ο Ολυμπιακος συνέχιζε
σχεδόν διά μαγείας να μένει αλώβητος σε όλο το πρώτο ημίχρονο της πορτογαλικής υπεροχής.

Ενώ ένας ακόμα υπουργός ανακάλυπτε οψίμως τη «δύναμη της μουσικής των νέων»
και την κοινωνούσε πασίχαρος στους δυστυχείς σωματοφύλακές του, που
ονειρεύονταν τον Στράτο Διονυσίου, ο Μίκλαντ συναντιόταν, κι αυτός με
καθυστέρηση, με την τέχνη του γκολ και επιβράβευε το καλό παιχνίδι της ομάδας του.

Ενώ ένα ολόκληρο στάδιο τα έβαφε, κατόπιν αιτήσεως, μαύρα, οι παίκτες του
Ολυμπιακού αρνούνταν να κάνουν το ίδιο, παρ’ όλο που, μετά το δεύτερο γκολ της
Πόρτο, έμοιαζαν ξεγραμμένοι.

Ενώ οι κουρντισμένες φωνές δίδασκαν ότι δεν μπορείς να έχεις πάντα αυτό που
θέλεις, ο Λυμπερόπουλος φρόντιζε με μια μαγική ενέργεια να δώσει στην ομάδα
του αυτό που άξιζε.

Ενώ στο Ολυμπιακό Στάδιο όλα τέλειωναν μέσα σε έναν καταιγισμό εφετζίδικων
πυροτεχνημάτων, στο Πόρτο όλα ξανάρχιζαν, καθώς ένας συμπαθής Σερβοκύπριος
μεταμορφωνόταν από κομπάρσος σε ήρωα στέλνοντας το δικό του βεγγαλικό στο
βάθος της εστίας του Κράλι.

Και την επόμενη μέρα, ενώ οι επίσημοι προσκεκλημένοι όλων των δελτίων ειδήσεων
έπαιρναν το αεροπλάνο που θα τους πήγαινε επιτέλους στα εγγλέζικα κάστρα τους,
δύο εξίσου διάσημοι συμπατριώτες τους, ονόματι Χέιλοκ και Ρόμπινς, έστελναν
μια πλατεία στα ουράνια.