ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Μη μας περνάτε για ηλίθιους!»

Μετά τις εφημερίδες, δοκιμάζεται τώρα ο θεσμός του «διαμεσολαβητή» και στην
τηλεόραση. Πρώτος το αποτόλμησε ο Καναδάς, και ακολουθεί η Γαλλία. Το μέσο,
βέβαια, είναι πάντα κρατικό.

«Εννιά η ώρα». «Κι άρχισε αμέσως η φαγωμάρα» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσο»)

«ΓΙΝΕΤΑΙ πολλή συζήτηση αυτόν τον καιρό για ανακατατάξεις και αναδιαρθρώσεις
της πολιτικής ζωής μετά τη μεταχείριση του Εθνικού Μετώπου ως νομίμου κόμματος
στη δημοκρατική ζωή. Δεν είναι καιρός να σκεφτούμε μια αναδιάρθρωση της
ενημέρωσης στον δημόσιο τομέα, που σήμερα αποτελεί χλωμό αντίγραφο της
ενημέρωσης από τα ανταγωνιστικά ιδιωτικά κανάλια; Οι άνθρωποι που θέλουν να
ενημερωθούν δεν είναι όλοι συνταξιούχοι από την επαρχία και νοικοκυρές κάποιας
ηλικίας. Αρκετά ανεχθήκαμε την παρωδία της κοινωνικής, πολιτιστικής και
πολιτικής μας ζωής».

Ο Ντιντιέ Επελμπώμ, πρώην ανταποκριτής της France 2 στην Ιερουσαλήμ, είναι εδώ
και λίγο καιρό ο πρώτος «όμπουντσμαν» του κρατικού καναλιού για τον
ενημερωτικό τομέα. Και η παραπάνω επιστολή είναι μια από τις πολλές που του
στέλνουν καθημερινά οι τηλεθεατές. Επιστολές που εκφράζουν συνήθως παράπονα,
χωρίς να λείπουν και οι έπαινοι ή οι απορίες. Ένας επιστολογράφος επισημαίνει
ότι το δελτίο ειδήσεων είναι ένας καθρέφτης και, κατά συνέπεια, το περιεχόμενό
του αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει το κανάλι τους θεατές. Ένας
άλλος υπενθυμίζει ότι πληρώνει ειδικό τέλος και περιμένει κατόπιν τούτου μια
ενημέρωση πιο αντικειμενική, πιο ισορροπημένη, πιο σοβαρή. Ένας τρίτος
αναφωνεί: «Σταματήστε να μας περνάτε για ηλίθιους!».

Η εντύπωση που κυριαρχεί είναι ότι οι άνθρωποι που στέλνουν γράμματα στις
εφημερίδες είναι γκρινιάρηδες, ότι δεν αντιπροσωπεύουν την κοινή γνώμη, ότι
αποτελούν ένα περιθωριακό φαινόμενο, λέει ο 52χρονος δημοσιογράφος στη
«Λιμπερασιόν». Η μικρή του εμπειρία, όμως, τον έκανε να αλλάξει γνώμη.
Αποφάσισε έτσι να καθιερώσει ένα εβδομαδιαίο ραντεβού με το κοινό, κάθε
Σάββατο στη μία το μεσημέρι. Στην πρώτη του εκπομπή κάλεσε δύο τηλεθεατές που
είχαν συγκλονιστεί από τις εικόνες ενός φόνου στο Κονγκό: μερικοί στρατιώτες
ταρακουνούσαν έναν άνδρα πάνω από μια γέφυρα προτού τον ρίξουν τελικά στο
ποτάμι. Καλεσμένος ήταν και ο υπεύθυνος του ρεπορτάζ, όχι για να απαντήσει σε
κατηγορίες, αλλά για να εξηγήσει τον τρόπο δουλειάς, τις συνθήκες, τη λογοκρισία.

Ο Ντιντιέ Επελμπώμ δεν θέλει να είναι ένας άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων
(γιατί θα έχανε την αξιοπιστία του), αλλά ούτε κι ένας «χωροφύλακας» της
αίθουσας σύνταξης (γι’ αυτό και δεν παρεμβαίνει ποτέ πριν από τη μετάδοση μιας
είδησης). Όρια στη δουλειά του δεν θέτει, αν και είναι αποφασισμένος να μην
προβεί ποτέ σε προσωπικές κριτικές αφού η τηλεόραση είναι συλλογική δουλειά
και οι ευθύνες καταμερίζονται. Διαθέτει όμως ένα προνόμιο: δεν τον ζαλίζει
κανείς με τις θεαματικότητες. Δικαιούται έτσι να λέει ότι πρώτη προτεραιότητα
του καναλιού είναι η ποιότητα. «Αν ο μέτοχός μας, το Κράτος, θέλει να
αυξήσουμε τη θεαματικότητά μας, ας το δηλώσει κι ας μας δώσει τα αναγκαία μέσα».

Οπότε ­ το γνωρίζουμε καλά ­ η ποιότητα θα πέσει κατακόρυφα.